|

زندگی بدون وحشت

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

برای موسولینی اما این شروع خوبی برای ارتقای بعدی بود و از این‌رو اهمیت زیادی داشت. بعدها به برخی از روزنامه‌نگاران گفته بود: «این تنها دوره‌ای در زندگی من است که در آن احساس وحشت نداشتم.» شاید حضور آنجلیکا بود که این اثر را می‌گذاشت. او بلافاصله تحت تاثیر جادوی این فعال سیاسی قرار گرفت. کسی که تقریبا 15سال از او کمتر داشت. با این حال آن دو بر یک توافق فکری عمیق متمرکز بودند. آنجلیکا نیز نقش آموزشی مهمی بر بنیتو داشت. خودش می‌گوید: «شاید به این دلیل که می‌دانست او در چه محیطی رشد کرده است. شاید هم به این خاطر که من زنی نبودم که نیاز داشته باشم تا برایش اثبات کنند که با دیگران برابر است و حتی از جهاتی بر آنها برتری دارد. او از نصایح و سرزنش‌های من خشمگین نمی‌شد، حتی گاهی وقت‌ها که به آنها عمل نمی‌کرد. تلاش نمی‌کرد ضعفش را در برابر من پنهان کند... در طول دوران همکاری مشترکمان، صداقتم را نسبت به او حفظ کردم. می‌دانستم من تنها کسی هستم که می‌توانم خودم باشم. تنها کسی که ناچار نبودم به او دروغ بگویم.»
آنجلیکا راز ضعف درونی بنیتو را کشف کرده بود. رازی که قدرت موسولینی مبتنی بر آن بود: «او به فردی نیاز داشت که ازش اطاعت کند. اما غرورش هرگز حاضر به تحمل عکس آن نبود» و او که زنی با تجربه بود این مساله را می‌فهمید. بنابراین دریافت چگونه با این نیاز برخورد کرده و نزد موسولینی خودش را یگانه جلوه دهد درعین حالی که دست‌کم از بخشی از استقلالش نیز دست نکشیده باشد. موسولینی نیز برای نخستین بار با زنی برخورد می‌کرد که خاصیتش تنها زنانگی نبود. همچنین برای نخستین بار با شخصی مواجه می‌شد که به لحاظ فکری از او برتر بود. و همه اینها در یک زن جمع شده بود و این امر برایش کاملا شگفت‌آور می‌نمود. شاید هیچ‌گاه از رفیقی با این تعابیر به ستایش یاد نکرده باشد که می‌گوید: «دوباره تکرار می‌کنم، آنجلیکا بر من منتی دارد که بسیار بیش از خدمات من به اوست. او خرد سیاسی بی‌نظیری داشت. عصاره تمام اندیشه‌هایی بود که برایش مبارزه می‌کرد. از یک خانواده بورژوازی و ثروتمند کنده شده بود تا از این افکار دفاع کند. راستگویی و بخشندگی و درعین حال نفرت او حد و مرزی نداشت. اگر برای سوسیالیسم نیز مناسبت‌ها و شعایری وجود داشت، بهتر بود به آنجلیکا لقب قدیسه سوسیالیسم داده می‌شد. او در جهان سیاسی خاصی که مارکس آفرید جایگاه ویژه‌ای داشت. اگر من با او در سوییس دیدار نکرده بودم، همین‌طور یک فعال ساده در حزب باقی می‌ماندم، یک انقلابی سرگشته.» در عمل نیز این بخشندگی آنجلیکا در قبال موسولینی بود که به نیکوکاری‌های یک قدیسه شباهت پیدا می‌کرد. به گفته آنجلیکا، او توانست موسولینی را از «جنون و بینوایی و یأس» دور کند و در برابرش درهای کمونیسم را بگشاید. گاه حقیقت امر زندگی بنیتو از این هم بدتر جلوه می‌کرد. موسولینی خود اعتراف دارد که ظاهر خشن آن «خانم معلم» توجهش را جلب نمی‌کرد. بعدها به همسرش گفت: «اگر من در صحرا بودم و آنجلیکا تنها زن موجود در آن بیابان، من عشق بازی با یک میمون را بر او ترجیح می‌دادم.»
ادامه دارد...
برای موسولینی اما این شروع خوبی برای ارتقای بعدی بود و از این‌رو اهمیت زیادی داشت. بعدها به برخی از روزنامه‌نگاران گفته بود: «این تنها دوره‌ای در زندگی من است که در آن احساس وحشت نداشتم.» شاید حضور آنجلیکا بود که این اثر را می‌گذاشت. او بلافاصله تحت تاثیر جادوی این فعال سیاسی قرار گرفت. کسی که تقریبا 15سال از او کمتر داشت. با این حال آن دو بر یک توافق فکری عمیق متمرکز بودند. آنجلیکا نیز نقش آموزشی مهمی بر بنیتو داشت. خودش می‌گوید: «شاید به این دلیل که می‌دانست او در چه محیطی رشد کرده است. شاید هم به این خاطر که من زنی نبودم که نیاز داشته باشم تا برایش اثبات کنند که با دیگران برابر است و حتی از جهاتی بر آنها برتری دارد. او از نصایح و سرزنش‌های من خشمگین نمی‌شد، حتی گاهی وقت‌ها که به آنها عمل نمی‌کرد. تلاش نمی‌کرد ضعفش را در برابر من پنهان کند... در طول دوران همکاری مشترکمان، صداقتم را نسبت به او حفظ کردم. می‌دانستم من تنها کسی هستم که می‌توانم خودم باشم. تنها کسی که ناچار نبودم به او دروغ بگویم.»
آنجلیکا راز ضعف درونی بنیتو را کشف کرده بود. رازی که قدرت موسولینی مبتنی بر آن بود: «او به فردی نیاز داشت که ازش اطاعت کند. اما غرورش هرگز حاضر به تحمل عکس آن نبود» و او که زنی با تجربه بود این مساله را می‌فهمید. بنابراین دریافت چگونه با این نیاز برخورد کرده و نزد موسولینی خودش را یگانه جلوه دهد درعین حالی که دست‌کم از بخشی از استقلالش نیز دست نکشیده باشد. موسولینی نیز برای نخستین بار با زنی برخورد می‌کرد که خاصیتش تنها زنانگی نبود. همچنین برای نخستین بار با شخصی مواجه می‌شد که به لحاظ فکری از او برتر بود. و همه اینها در یک زن جمع شده بود و این امر برایش کاملا شگفت‌آور می‌نمود. شاید هیچ‌گاه از رفیقی با این تعابیر به ستایش یاد نکرده باشد که می‌گوید: «دوباره تکرار می‌کنم، آنجلیکا بر من منتی دارد که بسیار بیش از خدمات من به اوست. او خرد سیاسی بی‌نظیری داشت. عصاره تمام اندیشه‌هایی بود که برایش مبارزه می‌کرد. از یک خانواده بورژوازی و ثروتمند کنده شده بود تا از این افکار دفاع کند. راستگویی و بخشندگی و درعین حال نفرت او حد و مرزی نداشت. اگر برای سوسیالیسم نیز مناسبت‌ها و شعایری وجود داشت، بهتر بود به آنجلیکا لقب قدیسه سوسیالیسم داده می‌شد. او در جهان سیاسی خاصی که مارکس آفرید جایگاه ویژه‌ای داشت. اگر من با او در سوییس دیدار نکرده بودم، همین‌طور یک فعال ساده در حزب باقی می‌ماندم، یک انقلابی سرگشته.» در عمل نیز این بخشندگی آنجلیکا در قبال موسولینی بود که به نیکوکاری‌های یک قدیسه شباهت پیدا می‌کرد. به گفته آنجلیکا، او توانست موسولینی را از «جنون و بینوایی و یأس» دور کند و در برابرش درهای کمونیسم را بگشاید. گاه حقیقت امر زندگی بنیتو از این هم بدتر جلوه می‌کرد. موسولینی خود اعتراف دارد که ظاهر خشن آن «خانم معلم» توجهش را جلب نمی‌کرد. بعدها به همسرش گفت: «اگر من در صحرا بودم و آنجلیکا تنها زن موجود در آن بیابان، من عشق بازی با یک میمون را بر او ترجیح می‌دادم.»
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.