|

موسولینی همانند ناپلئون

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

همچنین نمی‌خواهد از ترس اینکه تمام شود یکدفعه آن را سر بکشد. دوست دارد این نوشیدنی گلرنگ را با تمام حس و حواسش بنوشد. موقعی آن را بنوشد که هیچ‌چیز دیگر امکان نداشته باشد آن صفای باطنی‌اش را آشفته سازد.» اوج این ستایش‌های زنانه آن چیزی است که مارگاریتا فازینی از او کرده و موسولینی را به ناپلئون تشبیه می‌کند. می‌گوید موسولینی همه صفات و بیان و اراده غیرقابل تسلیم خود را از او به ارث برده است. دوچه هم مثل کنسول اول (ناپلئون) است. مردم و زنان را سحر می‌کند: «زنانی که پیوسته قدرت مجذوبشان می‌کند. حتی اگر خیلی هم دست‌کم در نظر مردان وسوسه‌انگیز باشند. توده‌های مردم نیز مانند زنان هستند و گویی جوهری مادینه دارند. می‌دانند چگونه مردان واقعی را باید از دیگران تشخیص داد.» از همان ابتدا روشن بود که موسولینی چه احساسی دارد و چه اصلی را در سیاست پیروی می‌کند. از این رو او به مردم کاری ندارد بلکه با توده‌هاست که حرف می‌زند. باید همان علاقه و اعتماد به نفسی را که وقتی با یک زن مواجه می‌شود احساس کرد. خودش جایی گفته است: «توده‌های مردم مثل زنان هستند، برای این آفریده شده‌اند که تصاحب شوند!» بنیتو موسولینی، غریزه جنسی وحشیانه و سرکشی داشت و با بی‌پروایی تمام برایش پاسخ می‌جست. در سیاست هم مثل ابتدای روابط عاشقانه‌اش با همین میل سرکش شناخته شد. میلی که باعث می‌شد نسبت به دیگری استبداد به خرج دهد. نخستین شکست عشقی او در ابتدای قرن بیستم بود که رخ داد. دختر بچه‌ای به نام «ویتورینا» بود که خواهر یکی از دوستانش در مدرسه به شمار می‌رفت. این دختر برایش نامه‌هایی مملو از شور و هیجان دوران نوجوانی می‌فرستاد و گاه آنها را با گل‌های زیبای بنفشه همراه می‌کرد. اما نخستین تلاش بنیتو برای نزدیکی به او دچار سرخوردگی شد. منتظر خروج او از محلی شد که به شدت آنجا را دوست می‌داشت. اما آن دختر وقتی آمد تنها با یک تعارف خشک و خالی از او عذر خواست. همانجا، چنان احساس حقارتی به او دست داد که برایش مدت‌ها به ارث ماند. تصمیم گرفت از آن پس چنین تحقیری را از سوی هیچ زن دیگری تحمل نکند. یکی از بدشانس‌ها در این میان دختری به نام «ویرجینیا» بود که باید او را نخستین قربانی فریبکاری‌های وحشیانه بنیتو به حساب آورد. سال 1901 و در روستای دوفیا - یعنی زادگاهش - بود. آن زمان بنیتو نوجوانی 17ساله بود که با این دختر جوان همسایه برخورد کرد. ابتدا دچار دلهره شد. به نظرش یک قلعه بدون برج و بارو بود. یک روز که اهالی روستا به خارج رفته بودند، شانس خود را امتحان کرد. بقیه داستان را خود موسولینی چنین تعریف کرده است: «او را به سمت یک راه پله کشیدم. دریک گوشه گذاشتمش. پشت یکی از درها. داشت گریه می‌کرد و به شکل حقیرانه‌ای ناله سر می‌داد. در حالی که اشک می‌ریخت به من دشنام می‌داد. می‌گفت من بی‌حیثیت‌اش کرده‌ام. من چنین چیزی را انکار نمی‌کنم. اما، چه شرافتی؟!»او در نخستین رابطه جنسی‌اش بود که واقعا به یک موسولینی تبدیل شد. مردی که اصلا به تمایلات طرف مقابل خود توجهی نمی‌کرد و آن را در نظر نمی‌گرفت. او دیگر آن سادگی روستایی‌اش را در یک معامله کثیف از دست داده بود. این اتفاق کمتر از یک سال دیگر نیز در «فورلی» افتاد. در محله بغایا، جایی که یکی از دوستانش به نام «بندیتو سالی» او را به آنجا کشانده بود. خانه‌ای محقر بود. در آن زمان رفتن به چنین خانه‌ای 50 سنت خرج بر می‌داشت. موسولینی می‌گوید: «آن زن مرا برروی زانوانش نشاند. زنی بود که داشت رو به پیری می‌رفت.» موسولینی در حالی که سرتکان می‌داد آن خانه را ترک کرد. مثل یک مرد مست برای خودش آواز می‌خواند. با یادآوری این ماجرا اضافه می‌کند: «حس می‌کردم دارم جنایتی مرتکب می‌شوم.» این درواقع نخستین عملیاتی بود که او هرچند به آن افتخاری نمی‌کند اما باید آن را تاحدودی موفقیت‌آمیز دانست. زیرا کمی او را به خودش شناخت.
رابطه‌ای عاشقانه
هنگامی که موسولینی به 18سالگی رسید، تمایل پیدا کرد از منطقه‌ای که در آن متولد شده فاصله بگیرد. او در 19 شهریور سال 1883 در «دوویا پریداپیو» یعنی در قلب رومانیای سوسیالیست به دنیا آمده بود. پدرش آهنگر روستا بود. بنیتو، به شدت خودشیفته و مغرور بود و پیوسته به دنبال فریب زنان. به کافه‌ها و جشن‌های روستایی می‌رفت تا رقص‌های زنان را تماشا کند. آنجاها بود که فرصت می‌یافت تا خود را به این جنس لطیف نزدیک کند. وقتی تحصیلاتش را تمام کرد تصمیم گرفت راه مادرش را دنبال کند. مادری که چند سال پیش فوت کرده بود. بنابراین به دانشسرا رفت تا برای خود معلمی شود. پاییز سال 1902 بود که نخستین مقام رسمی خود را در یکی از روستاهای نزدیک یافت. در آن زمان، خلقی درهم برهم داشت. لباس‌های مشکی می‌پوشید و به ندرت کلاه لبه‌دارش را از سر بر می‌گرفت یا آن لباس بی‌قواره‌اش را از تن در می‌آورد. به نظرش این ظاهر نچسب توجه دیگران، بخصوص زنان را به خود جلب می‌کرد. در آن دوران عادت داشت هر روز الکل زیادی مصرف کند. گاهی خود را در وضعیتی خنده‌دار می‌دید. گاه می‌رفت تا با سایر سوسیالیست‌ها در روستا هم‌صحبت شود. بارها همراه آنها دیده شده بود که موقع طلوع فجر در میدان کلیسا دراز کشیده و خوابیده‌اند. مقادیر زیادی از انواع مشروبات را در طول روز مصرف می‌کردند. همچنین علاقه کودکانه‌ای به بحث و مشاجره داشت. جشن‌ها و حلقه‌های رقص تقریبا هر هفته برگزار می‌شد و او با تکیه بر یک روش تحریک‌کننده تمایلاتش را ارضا می‌کرد. هروقت به این مجالس می‌رفت تپانچه آمریکایی‌اش را نیز با خود می‌برد.
ادامه دارد
همچنین نمی‌خواهد از ترس اینکه تمام شود یکدفعه آن را سر بکشد. دوست دارد این نوشیدنی گلرنگ را با تمام حس و حواسش بنوشد. موقعی آن را بنوشد که هیچ‌چیز دیگر امکان نداشته باشد آن صفای باطنی‌اش را آشفته سازد.» اوج این ستایش‌های زنانه آن چیزی است که مارگاریتا فازینی از او کرده و موسولینی را به ناپلئون تشبیه می‌کند. می‌گوید موسولینی همه صفات و بیان و اراده غیرقابل تسلیم خود را از او به ارث برده است. دوچه هم مثل کنسول اول (ناپلئون) است. مردم و زنان را سحر می‌کند: «زنانی که پیوسته قدرت مجذوبشان می‌کند. حتی اگر خیلی هم دست‌کم در نظر مردان وسوسه‌انگیز باشند. توده‌های مردم نیز مانند زنان هستند و گویی جوهری مادینه دارند. می‌دانند چگونه مردان واقعی را باید از دیگران تشخیص داد.» از همان ابتدا روشن بود که موسولینی چه احساسی دارد و چه اصلی را در سیاست پیروی می‌کند. از این رو او به مردم کاری ندارد بلکه با توده‌هاست که حرف می‌زند. باید همان علاقه و اعتماد به نفسی را که وقتی با یک زن مواجه می‌شود احساس کرد. خودش جایی گفته است: «توده‌های مردم مثل زنان هستند، برای این آفریده شده‌اند که تصاحب شوند!» بنیتو موسولینی، غریزه جنسی وحشیانه و سرکشی داشت و با بی‌پروایی تمام برایش پاسخ می‌جست. در سیاست هم مثل ابتدای روابط عاشقانه‌اش با همین میل سرکش شناخته شد. میلی که باعث می‌شد نسبت به دیگری استبداد به خرج دهد. نخستین شکست عشقی او در ابتدای قرن بیستم بود که رخ داد. دختر بچه‌ای به نام «ویتورینا» بود که خواهر یکی از دوستانش در مدرسه به شمار می‌رفت. این دختر برایش نامه‌هایی مملو از شور و هیجان دوران نوجوانی می‌فرستاد و گاه آنها را با گل‌های زیبای بنفشه همراه می‌کرد. اما نخستین تلاش بنیتو برای نزدیکی به او دچار سرخوردگی شد. منتظر خروج او از محلی شد که به شدت آنجا را دوست می‌داشت. اما آن دختر وقتی آمد تنها با یک تعارف خشک و خالی از او عذر خواست. همانجا، چنان احساس حقارتی به او دست داد که برایش مدت‌ها به ارث ماند. تصمیم گرفت از آن پس چنین تحقیری را از سوی هیچ زن دیگری تحمل نکند. یکی از بدشانس‌ها در این میان دختری به نام «ویرجینیا» بود که باید او را نخستین قربانی فریبکاری‌های وحشیانه بنیتو به حساب آورد. سال 1901 و در روستای دوفیا - یعنی زادگاهش - بود. آن زمان بنیتو نوجوانی 17ساله بود که با این دختر جوان همسایه برخورد کرد. ابتدا دچار دلهره شد. به نظرش یک قلعه بدون برج و بارو بود. یک روز که اهالی روستا به خارج رفته بودند، شانس خود را امتحان کرد. بقیه داستان را خود موسولینی چنین تعریف کرده است: «او را به سمت یک راه پله کشیدم. دریک گوشه گذاشتمش. پشت یکی از درها. داشت گریه می‌کرد و به شکل حقیرانه‌ای ناله سر می‌داد. در حالی که اشک می‌ریخت به من دشنام می‌داد. می‌گفت من بی‌حیثیت‌اش کرده‌ام. من چنین چیزی را انکار نمی‌کنم. اما، چه شرافتی؟!»او در نخستین رابطه جنسی‌اش بود که واقعا به یک موسولینی تبدیل شد. مردی که اصلا به تمایلات طرف مقابل خود توجهی نمی‌کرد و آن را در نظر نمی‌گرفت. او دیگر آن سادگی روستایی‌اش را در یک معامله کثیف از دست داده بود. این اتفاق کمتر از یک سال دیگر نیز در «فورلی» افتاد. در محله بغایا، جایی که یکی از دوستانش به نام «بندیتو سالی» او را به آنجا کشانده بود. خانه‌ای محقر بود. در آن زمان رفتن به چنین خانه‌ای 50 سنت خرج بر می‌داشت. موسولینی می‌گوید: «آن زن مرا برروی زانوانش نشاند. زنی بود که داشت رو به پیری می‌رفت.» موسولینی در حالی که سرتکان می‌داد آن خانه را ترک کرد. مثل یک مرد مست برای خودش آواز می‌خواند. با یادآوری این ماجرا اضافه می‌کند: «حس می‌کردم دارم جنایتی مرتکب می‌شوم.» این درواقع نخستین عملیاتی بود که او هرچند به آن افتخاری نمی‌کند اما باید آن را تاحدودی موفقیت‌آمیز دانست. زیرا کمی او را به خودش شناخت.
رابطه‌ای عاشقانه
هنگامی که موسولینی به 18سالگی رسید، تمایل پیدا کرد از منطقه‌ای که در آن متولد شده فاصله بگیرد. او در 19 شهریور سال 1883 در «دوویا پریداپیو» یعنی در قلب رومانیای سوسیالیست به دنیا آمده بود. پدرش آهنگر روستا بود. بنیتو، به شدت خودشیفته و مغرور بود و پیوسته به دنبال فریب زنان. به کافه‌ها و جشن‌های روستایی می‌رفت تا رقص‌های زنان را تماشا کند. آنجاها بود که فرصت می‌یافت تا خود را به این جنس لطیف نزدیک کند. وقتی تحصیلاتش را تمام کرد تصمیم گرفت راه مادرش را دنبال کند. مادری که چند سال پیش فوت کرده بود. بنابراین به دانشسرا رفت تا برای خود معلمی شود. پاییز سال 1902 بود که نخستین مقام رسمی خود را در یکی از روستاهای نزدیک یافت. در آن زمان، خلقی درهم برهم داشت. لباس‌های مشکی می‌پوشید و به ندرت کلاه لبه‌دارش را از سر بر می‌گرفت یا آن لباس بی‌قواره‌اش را از تن در می‌آورد. به نظرش این ظاهر نچسب توجه دیگران، بخصوص زنان را به خود جلب می‌کرد. در آن دوران عادت داشت هر روز الکل زیادی مصرف کند. گاهی خود را در وضعیتی خنده‌دار می‌دید. گاه می‌رفت تا با سایر سوسیالیست‌ها در روستا هم‌صحبت شود. بارها همراه آنها دیده شده بود که موقع طلوع فجر در میدان کلیسا دراز کشیده و خوابیده‌اند. مقادیر زیادی از انواع مشروبات را در طول روز مصرف می‌کردند. همچنین علاقه کودکانه‌ای به بحث و مشاجره داشت. جشن‌ها و حلقه‌های رقص تقریبا هر هفته برگزار می‌شد و او با تکیه بر یک روش تحریک‌کننده تمایلاتش را ارضا می‌کرد. هروقت به این مجالس می‌رفت تپانچه آمریکایی‌اش را نیز با خود می‌برد.
ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.