|

قسمتی از حلزون‌های پسر

تریتا خمیازه کشید و ساکت شد. بعد، بیخودی به درودیوار و فلزهای آویزان زل زد. چیزی توی چشم‌هایش حرکت می‌کرد که انگار همان جملاتی بود که می‌خواست به من تحویل بدهد. دستش را کوبید روی یکی از زانوهایش و قبل از آنکه حرفی بزند، افکارش از توی چشم‌هایش بیرون پرید. «اینجایش مهم است پسر صباغ، گوش کن! بعد از آن پدرت را بردم به حجره پشتی. کمتر کسی را به آنجا راه می‌دهم، ولی پدرت، از این نظر آدم خاصی بود. دوست داشتم چیزهایی را ببیند تا انگیزه‌اش دوبرابر شود. چراغ پیه‌سوز را روشن کردم، دشنه‌های دسته‌صدفی، دسته‌نقره‌ای و دسته‌چوبی، که از سقف آویزون بود، دیده شد. یک جور عجیبی به آن‌همه دشنه نگاه می‌کرد. یادم می‌آید از همان دم، گم‌شد میان‌شان، به‌سختی می‌توانستی پیدایش کنی. این را از تو چشم‌هایش می‌شد، خواند. بعد گنجه را باز کردم و بهش گفتم بیاید جلوتر. آمد. دو دسته دشنه را که توی گنجه قایم کرده بودم، نشانش دادم. یک حالی شد که بیا و ببین. مثل کسی که جریان برق‌گرفته باشدش، همان جور میخ شد جلوی گنجه. گفتم این دسته اول، دشنه‌های نحوست است، دشنه‌هایی که صاحبانشان را به فلاکت نشاندند، اینها دیگر از دور خارج شده‌اند و قابل استفاده نیستند؛ مثل این می‌ماند که تاریخ‌مصرفشان تمام‌شده باشد، یا اینکه شیطان روی‌شان خوابیده باشد و طلسم‌شان عوضی عمل کند. نمی‌شود زیاد بهشان نزدیک شد؛ حتی به‌شان دست هم نمی‌شود زد. پس کاری به کارشان نداریم و اما دسته دوم، دشنه‌های خوش‌یمن است. یادم می‌آید پدرت سر جا به من گفت اینها که با دسته اولی فرقی ندارند؟! بهش گفتم فکر می‌کنی، شاید ظاهرا به هم شبیه باشند، ولی یک تفاوت اساسی دارند، تفاوت‌شان توی عملکرد درونی شان است. پدرت، از حرف‌هایم چیزی حالیش نشد. بهش گفتم دشنه‌ها را باید از درون نگاه کرد نه از بیرون. گفتم فقط یک نفر بهتر از همه زبانشان را می‌فهمد و می‌تواند این تفاوت‌های عمده را مثل آب‌خوردن بشناسد و آن‌ها را از هم سوا بگذارد. نگذاشت حرفم تمام بشود و فوری پرید وسط و گفت چه کسی؟ گفتم موسی، معروف به موسی پیش‌تخته: «ولی او که کور است؟!» پدرت این را با ترس گفت. و جوابش دادم درست است، کور است، ولی انگار، به جای هر ناخن، یک چشم به سر انگشتانش چسبیده. کافی است تیغ‌های فولادین را لمس کند، فوری ناله‌اش را می‌شنود و می‌داند کدامشان بر حق است. دست سبکی داشت موسی، محال بود توی انتخاب دشنه‌ها اشتباه کند. او، به ظاهر، یک دشنه خوش‌دست و کاری برای پدرت بیرون کشید آن روز و گفت این دشنه مثل کاسکو با آدم حرف می‌زند!»
تریتا از دولچه قلپی آب خورد تا خشی که توی صدایش افتاده بود، برطرف کند. به خودم گفتم تریتا احساساتی شده و دارد غلو می‌کند. حیرت مرا که دید کمی ساکت شد و عمدا چیزی نگفت تا عقیده مرا از پشت آن حیرت جویا شود. در همان لحظه چیزی به ذهنم رسید و فوری گفتم پس آن زخم روی گونه پدرم... نگذاشت حرفم را تمام کنم، انگار از قبل انتظار چنین پرسشی را داشت. با لبخندی ساده و ساختگی، که کمی چین می‌انداخت دور دهانش، جوابم داد: «درست است، پس درک بالایی داری پسر، حقا که تخم و ترکه پدرتی! این خودش داستانی دارد، باید حوصله کنی تا برایت تعریف کنم...»
تریتا خمیازه کشید و ساکت شد. بعد، بیخودی به درودیوار و فلزهای آویزان زل زد. چیزی توی چشم‌هایش حرکت می‌کرد که انگار همان جملاتی بود که می‌خواست به من تحویل بدهد. دستش را کوبید روی یکی از زانوهایش و قبل از آنکه حرفی بزند، افکارش از توی چشم‌هایش بیرون پرید. «اینجایش مهم است پسر صباغ، گوش کن! بعد از آن پدرت را بردم به حجره پشتی. کمتر کسی را به آنجا راه می‌دهم، ولی پدرت، از این نظر آدم خاصی بود. دوست داشتم چیزهایی را ببیند تا انگیزه‌اش دوبرابر شود. چراغ پیه‌سوز را روشن کردم، دشنه‌های دسته‌صدفی، دسته‌نقره‌ای و دسته‌چوبی، که از سقف آویزون بود، دیده شد. یک جور عجیبی به آن‌همه دشنه نگاه می‌کرد. یادم می‌آید از همان دم، گم‌شد میان‌شان، به‌سختی می‌توانستی پیدایش کنی. این را از تو چشم‌هایش می‌شد، خواند. بعد گنجه را باز کردم و بهش گفتم بیاید جلوتر. آمد. دو دسته دشنه را که توی گنجه قایم کرده بودم، نشانش دادم. یک حالی شد که بیا و ببین. مثل کسی که جریان برق‌گرفته باشدش، همان جور میخ شد جلوی گنجه. گفتم این دسته اول، دشنه‌های نحوست است، دشنه‌هایی که صاحبانشان را به فلاکت نشاندند، اینها دیگر از دور خارج شده‌اند و قابل استفاده نیستند؛ مثل این می‌ماند که تاریخ‌مصرفشان تمام‌شده باشد، یا اینکه شیطان روی‌شان خوابیده باشد و طلسم‌شان عوضی عمل کند. نمی‌شود زیاد بهشان نزدیک شد؛ حتی به‌شان دست هم نمی‌شود زد. پس کاری به کارشان نداریم و اما دسته دوم، دشنه‌های خوش‌یمن است. یادم می‌آید پدرت سر جا به من گفت اینها که با دسته اولی فرقی ندارند؟! بهش گفتم فکر می‌کنی، شاید ظاهرا به هم شبیه باشند، ولی یک تفاوت اساسی دارند، تفاوت‌شان توی عملکرد درونی شان است. پدرت، از حرف‌هایم چیزی حالیش نشد. بهش گفتم دشنه‌ها را باید از درون نگاه کرد نه از بیرون. گفتم فقط یک نفر بهتر از همه زبانشان را می‌فهمد و می‌تواند این تفاوت‌های عمده را مثل آب‌خوردن بشناسد و آن‌ها را از هم سوا بگذارد. نگذاشت حرفم تمام بشود و فوری پرید وسط و گفت چه کسی؟ گفتم موسی، معروف به موسی پیش‌تخته: «ولی او که کور است؟!» پدرت این را با ترس گفت. و جوابش دادم درست است، کور است، ولی انگار، به جای هر ناخن، یک چشم به سر انگشتانش چسبیده. کافی است تیغ‌های فولادین را لمس کند، فوری ناله‌اش را می‌شنود و می‌داند کدامشان بر حق است. دست سبکی داشت موسی، محال بود توی انتخاب دشنه‌ها اشتباه کند. او، به ظاهر، یک دشنه خوش‌دست و کاری برای پدرت بیرون کشید آن روز و گفت این دشنه مثل کاسکو با آدم حرف می‌زند!»
تریتا از دولچه قلپی آب خورد تا خشی که توی صدایش افتاده بود، برطرف کند. به خودم گفتم تریتا احساساتی شده و دارد غلو می‌کند. حیرت مرا که دید کمی ساکت شد و عمدا چیزی نگفت تا عقیده مرا از پشت آن حیرت جویا شود. در همان لحظه چیزی به ذهنم رسید و فوری گفتم پس آن زخم روی گونه پدرم... نگذاشت حرفم را تمام کنم، انگار از قبل انتظار چنین پرسشی را داشت. با لبخندی ساده و ساختگی، که کمی چین می‌انداخت دور دهانش، جوابم داد: «درست است، پس درک بالایی داری پسر، حقا که تخم و ترکه پدرتی! این خودش داستانی دارد، باید حوصله کنی تا برایت تعریف کنم...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.