|

در ستایش بلندپروازی و جوانی بلژیک

هدی حسینی . روزنامه‌نگار

از چه کسی باید شروع کرد؟ از کدام چهره؟ از کجای این تیم عجیب که ستاره‌هایش اینجا و آنجای لیگ‌برتر مثل ریزه‌های الماس می‌درخشند و امیدوارم نورشان در برزیل کور‌کننده چشمان غول‌هایی باشد که همیشه نامشان در صف مدعیانی است که بیشتر اوقات فقط سرخورده‌مان کرده‌اند، مثلا تیمی مثل انگلیس، «سه شیر» بی‌یال و کوپال. کاپیتان ونسان کمپانی ستاره قهرمانی‌چشیده سیتی را بگویم یا ادن آزار که بهترین بازیکن جوان فصل لیگ‌برتر و چهره موثر چلسی شناخته شد یا بروم سراغ دروازه‌بانانش. سیمون مینیوله سنگربان لیورپول یا تیبو کورتوآ که با اتلتیکو خیلی از تیم‌های بزرگ اروپایی را برای حضور در فینال لیگ قهرمانان حسرت به دل گذاشت و حالا حتما جای مینیوله را هم حسابی تنگ کرده. موسی دمبله و یان فرتونگن تاتنهام، کوین میرالاس و لوکاکو اورتون، ماروان فلاینی یونایتد، توماس فرمالن آرسنال. مارک ویلموتس هم در مقایسه با همتایان صاحب‌نام‌تر خودش کمتر تحت‌فشار نیست. تیمی که همه صفت «شگفتی‌ساز» را به آن متصل کرده‌اند و در گروهی با حضور الجزیره، کره‌جنوبی و روسیه قرار گرفته، خیلی‌ها امیدوارند در مرحله بعدی او را ببینند. تیمی که بار تجربه‌اش کم است اما نیروی جوانی، انگیزه و انرژی در آن موج می‌زند. همه اینها برای من به‌عنوان یک ستایشگر لیگ برتر انگلیس، شاهدی بر این مدعاست که فقط و فقط ستاره‌های صاحب‌نام و بزرگ هر تیم نیستند که تیم را به سوی جام‌ها و عناوین می‌برند. این چرخ‌دنده‌ها و مهره‌های ریزودرشت وقتی مثل اعضای تیم‌ملی بلژیک کنار هم قرار بگیرند مثل اسبی جوان می‌شوند که با بادی که میان یال‌هایشان دویده رها و آزاد می‌تازند، بی‌خیال همه اسب‌هایی که در کنارش دویده‌اند.
از چه کسی باید شروع کرد؟ از کدام چهره؟ از کجای این تیم عجیب که ستاره‌هایش اینجا و آنجای لیگ‌برتر مثل ریزه‌های الماس می‌درخشند و امیدوارم نورشان در برزیل کور‌کننده چشمان غول‌هایی باشد که همیشه نامشان در صف مدعیانی است که بیشتر اوقات فقط سرخورده‌مان کرده‌اند، مثلا تیمی مثل انگلیس، «سه شیر» بی‌یال و کوپال. کاپیتان ونسان کمپانی ستاره قهرمانی‌چشیده سیتی را بگویم یا ادن آزار که بهترین بازیکن جوان فصل لیگ‌برتر و چهره موثر چلسی شناخته شد یا بروم سراغ دروازه‌بانانش. سیمون مینیوله سنگربان لیورپول یا تیبو کورتوآ که با اتلتیکو خیلی از تیم‌های بزرگ اروپایی را برای حضور در فینال لیگ قهرمانان حسرت به دل گذاشت و حالا حتما جای مینیوله را هم حسابی تنگ کرده. موسی دمبله و یان فرتونگن تاتنهام، کوین میرالاس و لوکاکو اورتون، ماروان فلاینی یونایتد، توماس فرمالن آرسنال. مارک ویلموتس هم در مقایسه با همتایان صاحب‌نام‌تر خودش کمتر تحت‌فشار نیست. تیمی که همه صفت «شگفتی‌ساز» را به آن متصل کرده‌اند و در گروهی با حضور الجزیره، کره‌جنوبی و روسیه قرار گرفته، خیلی‌ها امیدوارند در مرحله بعدی او را ببینند. تیمی که بار تجربه‌اش کم است اما نیروی جوانی، انگیزه و انرژی در آن موج می‌زند. همه اینها برای من به‌عنوان یک ستایشگر لیگ برتر انگلیس، شاهدی بر این مدعاست که فقط و فقط ستاره‌های صاحب‌نام و بزرگ هر تیم نیستند که تیم را به سوی جام‌ها و عناوین می‌برند. این چرخ‌دنده‌ها و مهره‌های ریزودرشت وقتی مثل اعضای تیم‌ملی بلژیک کنار هم قرار بگیرند مثل اسبی جوان می‌شوند که با بادی که میان یال‌هایشان دویده رها و آزاد می‌تازند، بی‌خیال همه اسب‌هایی که در کنارش دویده‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.