|

نوستالژی «نیجریه»

محمد جعفری . روزنامه‌نگار

اگر حالا گروهک تروریستی «بوکوحرام» با ربودن دختران دانش‌آموز در نیجریه نامش بر سر زبان‌ها افتاده است، سال‌ها پیش تیم‌ملی فوتبال نیجریه نام این کشور را پرآوازه کرده بود. حالا 20سال از آن زمان می‌گذرد. جام‌جهانی 1994 در آمریکا برگزار می‌شد. تیم‌ملی فوتبال ایران با هدایت علی پروین نتوانسته بود به جام‌جهانی صعود کند و فارغ از هرگونه دلبستگی می‌توانستیم با خیال راحت هنرنمایی فوق‌ستاره‌های جهان فوتبال را تماشا کنیم. مارادونا، روماریو، به‌به‌تو، روبرتو باجو، پائولو مالدینی، لوتار ماتئوس، گئورگه هاگی، توماس برولین، هریستو استوییچکف و... تماشای بازی چنین بازیکنانی چقدر لذت‌بخش بود. ما بودیم و تلویزیون‌هایی که هنوز بعضی از آنها رنگی نشده بود. آن‌وقت‌ها خبری از فردوسی‌پور و مزدک و خیابانی نبود. گزارشگر مسابقه که یا شفیع بود یا کوتی یا صالح‌نیا یا جهانگیر کوثری مجبور بود به‌خاطر ما که هنوز تلویزیون رنگی نداشتیم، اول بازی بگوید فلان تیم در گیرنده‌های سیاه‌وسفید در فلان سمت بازی می‌کند. من کلاس چهارم دبستان بودم. بازی‌ها آخر شب برگزار می‌شد و بیدارماندن برای یک بچه مدرسه‌ای تا دیروقت کار سختی بود. اما جام‌جهانی بود و به سادگی نمی‌شد از آن گذشت. تازه تماشای فوتبال وقتی دشوار‌تر می‌شد که همه می‌خوابیدند و تو باید پیچ تلویزیون را می‌بستی تا صدای آقای گزارشگر کسی را بیدار نکند. به همین دلیل نمی‌شد هر شب فوتبال تماشا کرد. بعد از بازی اول که بین آلمان و بولیوی برگزار شد چندشب یک‌بار فوتبال می‌دیدم و ذوق می‌کردم. چند شب گذشت تا اینکه یک شب وقتی بریده روزنامه را که برنامه بازی‌ها داخلش نوشته شده بود باز کردم متوجه شدم امشب تیم نیجریه با بلغارستان بازی دارد. راستش هیچ‌کدام از دو تیم را نمی‌شناختم. اما بالاخره فرصتی بود تا در آن برهوت برنامه‌های تلویزیونی یک بازی فوتبال را تماشا کنم. دوشاخه تلویزیون را به پریز برق زدم و چنددقیقه بعد بازی شروع شد. خوشحال بودم که بازیکنان یک تیم سیاهپوست و بازیکنان یک تیم دیگر سفیدپوست هستند. چون اگر قرار بود نیجریه مثلا با کامرون بازی کند در آن تلویزیون سیاه‌وسفید 14 اینچ لذت تماشای فوتبال به زجر تبدیل می‌شد. بازی که شروع شد کم‌کم هیجان آن هم بیشتر شد. چه بازی‌ای می‌کرد نیجریه. بازی روان رشید یکینی، امانوئل آمونیکه، دانیل آموکاچی و بقیه ستاره‌های ناشناخته نیجریه کاملا به چشم می‌آمد. بلغارستان با اینکه تیم هماهنگی بود اما نتوانست در برابر سبزپوشان نیجریه مقاومت کند. چقدر هیجان‌انگیز بود گلی که رشید یکینی زد، سراغ تور دروازه حریف رفت. دستانش را داخل تور کرده بود و فریاد می‌کشید. یکینی بعد از مسابقه گفته بود: «این صدای اعتراض تمام سیاهپوستان به شرایط اجتماعی‌شان بود و امیدوارم این فریادهای من به داد این مردم مظلوم برسد تا از فقر و فلاکت رهایی یابند» از همان موقع بود که عاشق نیجریه شدم. حتی وقتی نیجریه در دور بعد برابر ایتالیا و روبرتو باجوی محبوب قرار گرفت باز هم طرفدار نیجریه بودم. حالا 20سال بعد از آن جام مرور بازی‌های نیجریه برایم دلچسب است و به نوستالژی فراموش‌نشدنی تبدیل شده است.
اگر حالا گروهک تروریستی «بوکوحرام» با ربودن دختران دانش‌آموز در نیجریه نامش بر سر زبان‌ها افتاده است، سال‌ها پیش تیم‌ملی فوتبال نیجریه نام این کشور را پرآوازه کرده بود. حالا 20سال از آن زمان می‌گذرد. جام‌جهانی 1994 در آمریکا برگزار می‌شد. تیم‌ملی فوتبال ایران با هدایت علی پروین نتوانسته بود به جام‌جهانی صعود کند و فارغ از هرگونه دلبستگی می‌توانستیم با خیال راحت هنرنمایی فوق‌ستاره‌های جهان فوتبال را تماشا کنیم. مارادونا، روماریو، به‌به‌تو، روبرتو باجو، پائولو مالدینی، لوتار ماتئوس، گئورگه هاگی، توماس برولین، هریستو استوییچکف و... تماشای بازی چنین بازیکنانی چقدر لذت‌بخش بود. ما بودیم و تلویزیون‌هایی که هنوز بعضی از آنها رنگی نشده بود. آن‌وقت‌ها خبری از فردوسی‌پور و مزدک و خیابانی نبود. گزارشگر مسابقه که یا شفیع بود یا کوتی یا صالح‌نیا یا جهانگیر کوثری مجبور بود به‌خاطر ما که هنوز تلویزیون رنگی نداشتیم، اول بازی بگوید فلان تیم در گیرنده‌های سیاه‌وسفید در فلان سمت بازی می‌کند. من کلاس چهارم دبستان بودم. بازی‌ها آخر شب برگزار می‌شد و بیدارماندن برای یک بچه مدرسه‌ای تا دیروقت کار سختی بود. اما جام‌جهانی بود و به سادگی نمی‌شد از آن گذشت. تازه تماشای فوتبال وقتی دشوار‌تر می‌شد که همه می‌خوابیدند و تو باید پیچ تلویزیون را می‌بستی تا صدای آقای گزارشگر کسی را بیدار نکند. به همین دلیل نمی‌شد هر شب فوتبال تماشا کرد. بعد از بازی اول که بین آلمان و بولیوی برگزار شد چندشب یک‌بار فوتبال می‌دیدم و ذوق می‌کردم. چند شب گذشت تا اینکه یک شب وقتی بریده روزنامه را که برنامه بازی‌ها داخلش نوشته شده بود باز کردم متوجه شدم امشب تیم نیجریه با بلغارستان بازی دارد. راستش هیچ‌کدام از دو تیم را نمی‌شناختم. اما بالاخره فرصتی بود تا در آن برهوت برنامه‌های تلویزیونی یک بازی فوتبال را تماشا کنم. دوشاخه تلویزیون را به پریز برق زدم و چنددقیقه بعد بازی شروع شد. خوشحال بودم که بازیکنان یک تیم سیاهپوست و بازیکنان یک تیم دیگر سفیدپوست هستند. چون اگر قرار بود نیجریه مثلا با کامرون بازی کند در آن تلویزیون سیاه‌وسفید 14 اینچ لذت تماشای فوتبال به زجر تبدیل می‌شد. بازی که شروع شد کم‌کم هیجان آن هم بیشتر شد. چه بازی‌ای می‌کرد نیجریه. بازی روان رشید یکینی، امانوئل آمونیکه، دانیل آموکاچی و بقیه ستاره‌های ناشناخته نیجریه کاملا به چشم می‌آمد. بلغارستان با اینکه تیم هماهنگی بود اما نتوانست در برابر سبزپوشان نیجریه مقاومت کند. چقدر هیجان‌انگیز بود گلی که رشید یکینی زد، سراغ تور دروازه حریف رفت. دستانش را داخل تور کرده بود و فریاد می‌کشید. یکینی بعد از مسابقه گفته بود: «این صدای اعتراض تمام سیاهپوستان به شرایط اجتماعی‌شان بود و امیدوارم این فریادهای من به داد این مردم مظلوم برسد تا از فقر و فلاکت رهایی یابند» از همان موقع بود که عاشق نیجریه شدم. حتی وقتی نیجریه در دور بعد برابر ایتالیا و روبرتو باجوی محبوب قرار گرفت باز هم طرفدار نیجریه بودم. حالا 20سال بعد از آن جام مرور بازی‌های نیجریه برایم دلچسب است و به نوستالژی فراموش‌نشدنی تبدیل شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.