تعجب نکنید من طرفدار بوسنی هستم
علیرضا محرمی . روزنامهنگار
عشق فوتبالی به قسمت کوچکی از شبهجزیره بالکان، شاید چندان منطقی نباشد. آنها که قدیمیترند، فوتبال را در دهه 90 تماشا کردهاند، آلمان، ایتالیا و انگلیس را در اروپا دیدهاند، نمیتوانند طرفدار تیم دیگری جز این تیمها باشند. باجو، ماتئوس، شیرر و... همه بازیکنانی بودند که یک هوادار را به سمت این تیمها جذب میکردند. در اواخر دهه 90 هم زیدان بود که در فرانسه درخشید و با این تیم قهرمان جهان شد اما فرانسه آنقدرها دوستداشتنی نشد. زیدان شد اما فرانسه نشد. در قرن جدید هم خیلیها عاشق اسپانیا شدهاند. عاشق بازیکنانی چون هیرو، رائول، کاسیاس و حالا ستارههایی چون ژاوی و اینیستا. شاید با توجه به موفقیتهای اخیر ماتادورها این مساله چندان هم عجیب نباشد اما اینکه طرفدار بوسنیوهرزگوین باشید نگاههایی که بهعنوان یک هوادار فوتبال به شما میشود را همراه با تعجب میکند. بله؛ در این دنیا، بهجز مردم جنگزده بوسنی که استقلالیافتنشان برای ما ایرانیها همراه با نوستالژی است، کسانی هم هستند که طرفدار تیم فوتبال این کشور باشند. «بوسنیوهرزگوین، حکومت مسلمین» بخشی از سرودی بود که در حمایت از مردم خواهان استقلال بوسنی در صداوسیمای
ایران پخش میشد. این سرود یک نوستالژی را برای ما ایرانیها رقم زده که پیوندخوردن این نوستالژی با فوتبال، حال یک فوتبالدوست را خوب میکند. امسال، 22سال بعد از استقلال بوسنی در منطقه بالکان، حضور تیم فوتبال این کشور را در جامجهانی خواهیم دید. اولین حضور بوسنی برای هواداران این تیم لذتبخش خواهد بود و چشمهای من به ساق پای بازیکنانی چون پیانیچ و ادین ژکوست. هنرمندانی که میتوانند شگفتی بسازند تا هواداران تیمشان از روی زمین کنده شوند و به هوا بپرند. در ضمن منتظر ضربه کاشتههای صالیحوویچ باشید، او فوقالعاده است. من که از دیدن فوتبال بوسناییها لذت میبرم. توصیه میکنم شما هم در جامجهانی از فوتبال این تیم لذت ببرید.
عشق فوتبالی به قسمت کوچکی از شبهجزیره بالکان، شاید چندان منطقی نباشد. آنها که قدیمیترند، فوتبال را در دهه 90 تماشا کردهاند، آلمان، ایتالیا و انگلیس را در اروپا دیدهاند، نمیتوانند طرفدار تیم دیگری جز این تیمها باشند. باجو، ماتئوس، شیرر و... همه بازیکنانی بودند که یک هوادار را به سمت این تیمها جذب میکردند. در اواخر دهه 90 هم زیدان بود که در فرانسه درخشید و با این تیم قهرمان جهان شد اما فرانسه آنقدرها دوستداشتنی نشد. زیدان شد اما فرانسه نشد. در قرن جدید هم خیلیها عاشق اسپانیا شدهاند. عاشق بازیکنانی چون هیرو، رائول، کاسیاس و حالا ستارههایی چون ژاوی و اینیستا. شاید با توجه به موفقیتهای اخیر ماتادورها این مساله چندان هم عجیب نباشد اما اینکه طرفدار بوسنیوهرزگوین باشید نگاههایی که بهعنوان یک هوادار فوتبال به شما میشود را همراه با تعجب میکند. بله؛ در این دنیا، بهجز مردم جنگزده بوسنی که استقلالیافتنشان برای ما ایرانیها همراه با نوستالژی است، کسانی هم هستند که طرفدار تیم فوتبال این کشور باشند. «بوسنیوهرزگوین، حکومت مسلمین» بخشی از سرودی بود که در حمایت از مردم خواهان استقلال بوسنی در صداوسیمای
ایران پخش میشد. این سرود یک نوستالژی را برای ما ایرانیها رقم زده که پیوندخوردن این نوستالژی با فوتبال، حال یک فوتبالدوست را خوب میکند. امسال، 22سال بعد از استقلال بوسنی در منطقه بالکان، حضور تیم فوتبال این کشور را در جامجهانی خواهیم دید. اولین حضور بوسنی برای هواداران این تیم لذتبخش خواهد بود و چشمهای من به ساق پای بازیکنانی چون پیانیچ و ادین ژکوست. هنرمندانی که میتوانند شگفتی بسازند تا هواداران تیمشان از روی زمین کنده شوند و به هوا بپرند. در ضمن منتظر ضربه کاشتههای صالیحوویچ باشید، او فوقالعاده است. من که از دیدن فوتبال بوسناییها لذت میبرم. توصیه میکنم شما هم در جامجهانی از فوتبال این تیم لذت ببرید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.