|

یک بازی، یک دل و 2 دلبر

آرش راهبر . روزنامه‌نگار

نه، واقعا انصاف نیست. اگر دو تیم در جام‌جهانی باشند که عاشق هر دو تا باشید و از شانس شما این دو تیم به‌هم بخورند احتمالا حالی مثل من پیدا می‌کنید. برای من واقعا انصاف نیست که منتظر بازی ایران و آرژانتین بنشینم. کاش طرف آلمان، پرتغال یا ایتالیا بود که جلو تلویزیون فریادی از نفرت و خشم بکشم و حریف را تا حد گلابی خفیف بشمارم. آرژانتین اما برای بنده یک عشق فروزان قدیمی است. شاید به خاطر مارادونا، جام‌های جهانی 86، 90 یا 94 و جفاهایی که در حق آنها شد. شاید هم به‌خاطر سبک سرخ‌پوستی بازی آنها که بگیرونگیر دارد و یک‌روز، صد است و یک‌روز صفر. سرجیو گوی‌گوچه‌آ، باتیستوتا، سباستین ورون و مسی هم دنباله همین ماجرا هستند. غول‌هایی که در تیم آبی- سفید به حقشان نرسیدند و حسرت جام به دل آنها و من بینوا ماند.
آرژانتین مدل 2014 هم احتمالا فرق چندانی با دوره‌های اخیر جام‌جهانی ندارد. درست است که آلخاندرو سابیا مربی فعلی به اندازه سرجیو باتیستا، مارادونا، آلفیو بازیله و حتی پکرمن، کلنگ تشریف ندارد و این تیم را بی‌دردسرتر از دوران این حضرات به جام‌جهانی آورده اما آرژانتین همیشه به یک مارادونای بازیکن نیاز دارد. یک رهبر و میاندار واقعی که تیم را جمع کند و پشت مهاجمان همیشه نابغه آرژانتین باشد. امسال هم خط‌حمله آرژانتین با وجود ایگواین، پالاسیو، آگرو و مهم‌تر از همه مسی توفانی است اما در خط هافبک و تغذیه‌کننده تیم گزینه‌هایی بهتر از دی‌ماریا و رودریگز و گاگو پیدا نمی‌شود. خط دفاع هم البته قابل‌تحمل است و می‌شود روی زابالتا، فرناندز و گارای حساب کرد.
سابیا از بس مهاجم خوب داشت که کارلوس ته‌وس را خط زد و کنار گذاشت. مهاجمی که اگر یک رگ ایرانی داشت می‌شد سریعا کارلوس کی‌روش خودمان را بفرستیم دنبالش و ترتیب کار را برای دعوت از ته‌وس به تیم‌ملی خودمان بدهیم! البته ما هم کم‌وبیش مشکل آرژانتین را داریم، مهاجم زیاد و هافبک طراح کم. هرچه هست بازی آرژانتین و ایران مهم‌ترین بازی ما در جام‌جهانی است و سرنوشت امثال بنده هم سکوت و انتظار.
نه، واقعا انصاف نیست. اگر دو تیم در جام‌جهانی باشند که عاشق هر دو تا باشید و از شانس شما این دو تیم به‌هم بخورند احتمالا حالی مثل من پیدا می‌کنید. برای من واقعا انصاف نیست که منتظر بازی ایران و آرژانتین بنشینم. کاش طرف آلمان، پرتغال یا ایتالیا بود که جلو تلویزیون فریادی از نفرت و خشم بکشم و حریف را تا حد گلابی خفیف بشمارم. آرژانتین اما برای بنده یک عشق فروزان قدیمی است. شاید به خاطر مارادونا، جام‌های جهانی 86، 90 یا 94 و جفاهایی که در حق آنها شد. شاید هم به‌خاطر سبک سرخ‌پوستی بازی آنها که بگیرونگیر دارد و یک‌روز، صد است و یک‌روز صفر. سرجیو گوی‌گوچه‌آ، باتیستوتا، سباستین ورون و مسی هم دنباله همین ماجرا هستند. غول‌هایی که در تیم آبی- سفید به حقشان نرسیدند و حسرت جام به دل آنها و من بینوا ماند.
آرژانتین مدل 2014 هم احتمالا فرق چندانی با دوره‌های اخیر جام‌جهانی ندارد. درست است که آلخاندرو سابیا مربی فعلی به اندازه سرجیو باتیستا، مارادونا، آلفیو بازیله و حتی پکرمن، کلنگ تشریف ندارد و این تیم را بی‌دردسرتر از دوران این حضرات به جام‌جهانی آورده اما آرژانتین همیشه به یک مارادونای بازیکن نیاز دارد. یک رهبر و میاندار واقعی که تیم را جمع کند و پشت مهاجمان همیشه نابغه آرژانتین باشد. امسال هم خط‌حمله آرژانتین با وجود ایگواین، پالاسیو، آگرو و مهم‌تر از همه مسی توفانی است اما در خط هافبک و تغذیه‌کننده تیم گزینه‌هایی بهتر از دی‌ماریا و رودریگز و گاگو پیدا نمی‌شود. خط دفاع هم البته قابل‌تحمل است و می‌شود روی زابالتا، فرناندز و گارای حساب کرد.
سابیا از بس مهاجم خوب داشت که کارلوس ته‌وس را خط زد و کنار گذاشت. مهاجمی که اگر یک رگ ایرانی داشت می‌شد سریعا کارلوس کی‌روش خودمان را بفرستیم دنبالش و ترتیب کار را برای دعوت از ته‌وس به تیم‌ملی خودمان بدهیم! البته ما هم کم‌وبیش مشکل آرژانتین را داریم، مهاجم زیاد و هافبک طراح کم. هرچه هست بازی آرژانتین و ایران مهم‌ترین بازی ما در جام‌جهانی است و سرنوشت امثال بنده هم سکوت و انتظار.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.