سیبزمینی تنبل نباشید
شاهد حلاج نیشابوری .روزنامهنگار
الان مثل بیشتر عمر مطبوعاتی خودم در حوزه پرهیجان و استرس حوادث مشغولم، یادم میآید سال 85 که دوستان میگن میشه جامجهانی 2006، در روزنامه اعتمادملی بودم، همه اهل تحریریه و بروبچههای تصحیح و صفحهآرایی هم جمع میشدند دور میز سرویس ورزشی که معمولا توی همه روزنامهها محل تلویزیون است و خانم و آقا در حمایت از تیم محبوب خودشون برای هم کری میخوندن و تنها کسی که پشت سیستم خودش بود و داشت کارها و اینترنتگردی میکرد من یعنی شاهد حلاجنیشابوری بودم، البته من خیلی هم با ورزش بیگانه نیستم، از طفولیت کوه رفتم حتی تا شیرپلا، البته عکس با شورت ورزشی ندارم؛ چون هوا سرد بود، گرمکن پوشیدم. حدود دوسالی هم با دوستان خوبی که انبوهی از تجربهرو به من هدیه کردن در روزنامه ورزشی «تماشا» توی این حوزه مینوشتم که اون موقع هم جزو افتخاراتم، فوتبالینبودن بود، منهای فوتبال هم مینوشتم در رشتههایی مثل قایقرانی، تیراندازی با کمان، دوچرخهسواری، شنا، کریکت و... . خودم هم مدتی زیرنظر یکی از مربیان خوب و فهیم و بااخلاق که افتخارات ملی زیادی داره و مربی تیم ملی هم بوده تنیس تمرین کردم و خلاصه اینهارو گفتم که برسم به اون مثل معروف که یه
توپرو میندازن وسط و 25 نفر دنبالش میدون، آخه داورا رو حساب نمیکنن معمولا، گذشته از اینکه میدونم فوتبال چقدر جذابه و طرفدار داره چون هیجان هم داره، اما خب همیشه سوالم این بوده که چرا آنقدر سروصدا؟! یکی دیگه گل میزنه یکی دیگه گل میخوره، چرا طرفدارا گاهی تا مرز کتککاری و قهر پیش میرن؟
اصلا ورزشی که آنقدر سروصدا داشته باشه و باید حتما توپ و تانک در کنند نه تنها برای سلامت مفید نیست بلکه میتونه خطرناک هم باشه و چه بسا افرادی به خاطر تماشای فوتبال جونشونرو از دست دادن. میدونین به نظر من ورزشهایی مثل تنیس خوب هستند که تا سکوت و آرامش نباشه انجام نمیشه، من حتی سر بازیهای ملی تنیس عکاسی هم کردم و یکی از ماجراها این بود که چه زمانی حرکت کنیم که سکوت و آرامش بازیکنان بههم نخوره با این حال با وجود آرامش و سکوت هیجان خاص خودش رو هم داره، البته بازی فوتبالرو هم در داربی معروف پرسپولیس و استقلال که 13بهدر سالی بود از نزدیک دیدم و با این نظر که تماشای فوتبال فقط تو تلویزیون جذابتر است مصممتر شدم و به قولی بازی خوبرو به هر چیز دیگه ترجیح میدم و در نهایت اینکه فکر میکنم خودم ورزش کنم هیجانش بیشتر از اینه که بشینم پای تلویزیون و به قول انگلیسیها «Coach Potuto» باشم.
اصلا ورزشی که آنقدر سروصدا داشته باشه و باید حتما توپ و تانک در کنند نه تنها برای سلامت مفید نیست بلکه میتونه خطرناک هم باشه و چه بسا افرادی به خاطر تماشای فوتبال جونشونرو از دست دادن. میدونین به نظر من ورزشهایی مثل تنیس خوب هستند که تا سکوت و آرامش نباشه انجام نمیشه، من حتی سر بازیهای ملی تنیس عکاسی هم کردم و یکی از ماجراها این بود که چه زمانی حرکت کنیم که سکوت و آرامش بازیکنان بههم نخوره با این حال با وجود آرامش و سکوت هیجان خاص خودش رو هم داره، البته بازی فوتبالرو هم در داربی معروف پرسپولیس و استقلال که 13بهدر سالی بود از نزدیک دیدم و با این نظر که تماشای فوتبال فقط تو تلویزیون جذابتر است مصممتر شدم و به قولی بازی خوبرو به هر چیز دیگه ترجیح میدم و در نهایت اینکه فکر میکنم خودم ورزش کنم هیجانش بیشتر از اینه که بشینم پای تلویزیون و به قول انگلیسیها «Coach Potuto» باشم.
الان مثل بیشتر عمر مطبوعاتی خودم در حوزه پرهیجان و استرس حوادث مشغولم، یادم میآید سال 85 که دوستان میگن میشه جامجهانی 2006، در روزنامه اعتمادملی بودم، همه اهل تحریریه و بروبچههای تصحیح و صفحهآرایی هم جمع میشدند دور میز سرویس ورزشی که معمولا توی همه روزنامهها محل تلویزیون است و خانم و آقا در حمایت از تیم محبوب خودشون برای هم کری میخوندن و تنها کسی که پشت سیستم خودش بود و داشت کارها و اینترنتگردی میکرد من یعنی شاهد حلاجنیشابوری بودم، البته من خیلی هم با ورزش بیگانه نیستم، از طفولیت کوه رفتم حتی تا شیرپلا، البته عکس با شورت ورزشی ندارم؛ چون هوا سرد بود، گرمکن پوشیدم. حدود دوسالی هم با دوستان خوبی که انبوهی از تجربهرو به من هدیه کردن در روزنامه ورزشی «تماشا» توی این حوزه مینوشتم که اون موقع هم جزو افتخاراتم، فوتبالینبودن بود، منهای فوتبال هم مینوشتم در رشتههایی مثل قایقرانی، تیراندازی با کمان، دوچرخهسواری، شنا، کریکت و... . خودم هم مدتی زیرنظر یکی از مربیان خوب و فهیم و بااخلاق که افتخارات ملی زیادی داره و مربی تیم ملی هم بوده تنیس تمرین کردم و خلاصه اینهارو گفتم که برسم به اون مثل معروف که یه
توپرو میندازن وسط و 25 نفر دنبالش میدون، آخه داورا رو حساب نمیکنن معمولا، گذشته از اینکه میدونم فوتبال چقدر جذابه و طرفدار داره چون هیجان هم داره، اما خب همیشه سوالم این بوده که چرا آنقدر سروصدا؟! یکی دیگه گل میزنه یکی دیگه گل میخوره، چرا طرفدارا گاهی تا مرز کتککاری و قهر پیش میرن؟
اصلا ورزشی که آنقدر سروصدا داشته باشه و باید حتما توپ و تانک در کنند نه تنها برای سلامت مفید نیست بلکه میتونه خطرناک هم باشه و چه بسا افرادی به خاطر تماشای فوتبال جونشونرو از دست دادن. میدونین به نظر من ورزشهایی مثل تنیس خوب هستند که تا سکوت و آرامش نباشه انجام نمیشه، من حتی سر بازیهای ملی تنیس عکاسی هم کردم و یکی از ماجراها این بود که چه زمانی حرکت کنیم که سکوت و آرامش بازیکنان بههم نخوره با این حال با وجود آرامش و سکوت هیجان خاص خودش رو هم داره، البته بازی فوتبالرو هم در داربی معروف پرسپولیس و استقلال که 13بهدر سالی بود از نزدیک دیدم و با این نظر که تماشای فوتبال فقط تو تلویزیون جذابتر است مصممتر شدم و به قولی بازی خوبرو به هر چیز دیگه ترجیح میدم و در نهایت اینکه فکر میکنم خودم ورزش کنم هیجانش بیشتر از اینه که بشینم پای تلویزیون و به قول انگلیسیها «Coach Potuto» باشم.
اصلا ورزشی که آنقدر سروصدا داشته باشه و باید حتما توپ و تانک در کنند نه تنها برای سلامت مفید نیست بلکه میتونه خطرناک هم باشه و چه بسا افرادی به خاطر تماشای فوتبال جونشونرو از دست دادن. میدونین به نظر من ورزشهایی مثل تنیس خوب هستند که تا سکوت و آرامش نباشه انجام نمیشه، من حتی سر بازیهای ملی تنیس عکاسی هم کردم و یکی از ماجراها این بود که چه زمانی حرکت کنیم که سکوت و آرامش بازیکنان بههم نخوره با این حال با وجود آرامش و سکوت هیجان خاص خودش رو هم داره، البته بازی فوتبالرو هم در داربی معروف پرسپولیس و استقلال که 13بهدر سالی بود از نزدیک دیدم و با این نظر که تماشای فوتبال فقط تو تلویزیون جذابتر است مصممتر شدم و به قولی بازی خوبرو به هر چیز دیگه ترجیح میدم و در نهایت اینکه فکر میکنم خودم ورزش کنم هیجانش بیشتر از اینه که بشینم پای تلویزیون و به قول انگلیسیها «Coach Potuto» باشم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.