|

قوقولی‌قوقوی نوستالژیک

محمدرضا نصیری . روزنامه‌نگار

طرفدار تیم‌ملی فوتبال فرانسه‌بودن شاید این روزها و حتی این شب‌ها کمی عجیب و خنده‌دار به‌نظر برسد. اما آیا درد مردم خنده دارد؟ آیا حمومک مورچه دارد؟ موقعی که ما پلاتینی و زیدان داشتیم، شماها طرفدار آلمانی بودید که اعصاب همه را خرد می‌کرد و با تبانی با آلمان‌شرقی و باخت عمدی از مرحله گروهی صعود می‌کرد یا ایتالیایی که 90 یا 120دقیقه می‌زد زیر توپ و قهرمان و نایب‌قهرمان می‌شد. ما تیمی داشتیم که در جام‌جهانی82 با نامردی از رسیدن به فینال محروم شد و دوسال بعد با اقتدار جام ملت‌های اروپا را فتح کرد. تیم ما در جام‌جهانی بعدی برزیل را با آن همه اهن و تلپ حذف کرد اما در حالی که کاملا تحلیل رفته بود، دوباره به آلمان نامرد باخت. بعد نوبت به دوران کم‌شکوه بازیکنان پرشکوهی مثل کانتونا و ژینولا رسید، ستاره‌هایی که بدشانسی آوردند و با تیم‌ملی فرانسه به هیچ جهنم‌دره‌ای نرسیدند. آنهایی که به هواداری از یک تیم‌ملی فوتبال خارجی افتخار می‌کنند، انگار عشق و حال نکرده‌اند. تیمی که آدم طرفدارش باشد و زیدان افسانه‌ای در آن بازی کند و همین افسانه برود در فینال دو جام‌جهانی و سه گل بزند، تیم نیست، فرشته است. از 12سالگی که طرفدار فرانسه بودم تا 30سالگی با تیمی که طرفدارش بودم دو تا جام ملت‌ها فتح کردیم، یک جام‌جهانی، یک‌بار ناجوانمردانه و در ضربات پنالتی قهرمانی جهان را از دست دادیم، دوبار هم به نیمه‌نهایی جام‌جهانی رسیدیم. تیم ما اگر درگیر اختلافات داخلی بین بازیکنانی با ملیت‌های مختلف و عمدتا آفریقایی نبود بیش از یک‌بار قهرمان جهان می‌شدیم و ژینولا و کانتونای ما هم هم‌ردیف با پلاتینی، زیدان، مارادونا و پله جزو گزینه‌های بهترین بازیکن تاریخ فوتبال بودند. حیف که نسل جدید فوتبال‌‌بین؛ لذت تماشای زیدان و ژینولا را از دست داده‌اند و چشم که باز کرده‌اند اسپانیایی را دیدند که بدون مهاجم بازی می‌کند و بازی‌ها را با اختلاف یک‌گل می‌برد اما 80درصد مالکیت توپ در اختیارش است. اینها هوادار آرژانتینی هستند که یک مسی‌نامی در ترکیب آن بازی می‌کند که شبیه بازیکنی با همین نام است که عضو تیم بارسلوناست. به امید پیروزی فرانسه‌ای که امید نداریم در این جام به جایی برسد، اما با دیدن رنگ پیراهن و خروس روی لباس این تیم و به یاد گذشته‌های پرافتخار می‌توانیم بایستیم و قوقولی‌قوقو سر دهیم.
طرفدار تیم‌ملی فوتبال فرانسه‌بودن شاید این روزها و حتی این شب‌ها کمی عجیب و خنده‌دار به‌نظر برسد. اما آیا درد مردم خنده دارد؟ آیا حمومک مورچه دارد؟ موقعی که ما پلاتینی و زیدان داشتیم، شماها طرفدار آلمانی بودید که اعصاب همه را خرد می‌کرد و با تبانی با آلمان‌شرقی و باخت عمدی از مرحله گروهی صعود می‌کرد یا ایتالیایی که 90 یا 120دقیقه می‌زد زیر توپ و قهرمان و نایب‌قهرمان می‌شد. ما تیمی داشتیم که در جام‌جهانی82 با نامردی از رسیدن به فینال محروم شد و دوسال بعد با اقتدار جام ملت‌های اروپا را فتح کرد. تیم ما در جام‌جهانی بعدی برزیل را با آن همه اهن و تلپ حذف کرد اما در حالی که کاملا تحلیل رفته بود، دوباره به آلمان نامرد باخت. بعد نوبت به دوران کم‌شکوه بازیکنان پرشکوهی مثل کانتونا و ژینولا رسید، ستاره‌هایی که بدشانسی آوردند و با تیم‌ملی فرانسه به هیچ جهنم‌دره‌ای نرسیدند. آنهایی که به هواداری از یک تیم‌ملی فوتبال خارجی افتخار می‌کنند، انگار عشق و حال نکرده‌اند. تیمی که آدم طرفدارش باشد و زیدان افسانه‌ای در آن بازی کند و همین افسانه برود در فینال دو جام‌جهانی و سه گل بزند، تیم نیست، فرشته است. از 12سالگی که طرفدار فرانسه بودم تا 30سالگی با تیمی که طرفدارش بودم دو تا جام ملت‌ها فتح کردیم، یک جام‌جهانی، یک‌بار ناجوانمردانه و در ضربات پنالتی قهرمانی جهان را از دست دادیم، دوبار هم به نیمه‌نهایی جام‌جهانی رسیدیم. تیم ما اگر درگیر اختلافات داخلی بین بازیکنانی با ملیت‌های مختلف و عمدتا آفریقایی نبود بیش از یک‌بار قهرمان جهان می‌شدیم و ژینولا و کانتونای ما هم هم‌ردیف با پلاتینی، زیدان، مارادونا و پله جزو گزینه‌های بهترین بازیکن تاریخ فوتبال بودند. حیف که نسل جدید فوتبال‌‌بین؛ لذت تماشای زیدان و ژینولا را از دست داده‌اند و چشم که باز کرده‌اند اسپانیایی را دیدند که بدون مهاجم بازی می‌کند و بازی‌ها را با اختلاف یک‌گل می‌برد اما 80درصد مالکیت توپ در اختیارش است. اینها هوادار آرژانتینی هستند که یک مسی‌نامی در ترکیب آن بازی می‌کند که شبیه بازیکنی با همین نام است که عضو تیم بارسلوناست. به امید پیروزی فرانسه‌ای که امید نداریم در این جام به جایی برسد، اما با دیدن رنگ پیراهن و خروس روی لباس این تیم و به یاد گذشته‌های پرافتخار می‌توانیم بایستیم و قوقولی‌قوقو سر دهیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.