گریزان از فیلسوفها
امیر وفایی .روزنامه نگار
چهره هشت مدعی حاضر در یکچهارم نهایی که مشخص شود، همه از تیم یا تیمهای شگفتانگیز جام صحبت میکنند. جذابیت تیمهایی که برخلاف پیشبینیها قدرتها را به زیر میکشند و به مراحل پایانی میرسند؛ گاهی حتی رویارویی غولها در نزدیکیهای جام قهرمانی را تحتتاثیر قرار میدهد. اروگوئه 2010 چنین تیمی بود. غریبهای در نیمهنهایی که در محاصره ستارههای هلند، اسپانیا و آلمان، به جام قهرمانی یورش برد و در نهایت با دو شکست آبرومندانه چهارم شد. ستارههای اروگوئه اغلب همان چهرههای انگشتنمای جامجهانی قبلی هستند اما اگر قرار باشد دو تیم را بهعنوان شگفتیسازان احتمالی برزیل 2014 نام ببریم، باز هم قرارندادن نام اروگوئه در کنار بلژیک دشوار به نظر میرسد. تیم اسکار تابارز هنوز رگههایی از فوتبال پرشور و خیرهسرانه دهه 90 را نمایش میدهد. در عصری که حتی برزیل هم با جوکوبونیتو خداحافظی کرده و برای رقابت با فوتبال حسابگرانه اسپانیا و آلمان سیاستمدارانه توپ را در زمین میچرخاند؛ اروگوئه کماکان با قلبش بازی میکند و در بند آمار و ارقام مربوط به حفظ توپ و تعداد پاسها و تاکتیکهای فیلسوفمآبانه گرفتار نشده. اروگوئه وقتی گل
میخواهد با تمام نیرو به سمت دروازه حریف یورش میبرد و در زمان دفاع از اندوخته هم بیش از آنکه تاکتیکهای سازمانیافته را مرور کند، 11 جنگجوی سرسخت را پیشروی خطآتش حریف قرار میدهد. روح تیمی تسلیمناپذیر پسربچههای تابارز را میتوان در آن لحظهای جستوجو کرد که لوییس سوارز در یکچهارم نهایی جام 2010 ضربه مهاجم غنا را با دست از روی خط دروازه بیرون کشید، اخراج شد، پنالتی غنا هدر رفت تا آبی آسمانیها پس از برتری در ضربات پنالتی به نیمهنهایی برسند. اروگوئه به همین اندازه مهیج و غیرقابل پیشبینی است و این در فوتبال ریاضیمحور امروز دنیا غنیمت است. نه اسکار تابارز فیلسوف است و نه بازیکنانش دانشمند. آنها بازمانده نسلی هستند که در زمین عرق میریختند و بر سر کسب پیروزی قمار میکردند. نسلی که با رقمزدن اتفاقات غیرقابل پیشبینی نفس تماشاگر را میگرفتند. اروگوئه 2014 تنهبهتنه کامرون 90، سوئد 94 و کرواسی 98 میزند... و اکنون سوال کلیدی این است که آنها در مرحله گروهی از بین انگلستان و ایتالیا کدامیک را قربانی میکنند؟
چهره هشت مدعی حاضر در یکچهارم نهایی که مشخص شود، همه از تیم یا تیمهای شگفتانگیز جام صحبت میکنند. جذابیت تیمهایی که برخلاف پیشبینیها قدرتها را به زیر میکشند و به مراحل پایانی میرسند؛ گاهی حتی رویارویی غولها در نزدیکیهای جام قهرمانی را تحتتاثیر قرار میدهد. اروگوئه 2010 چنین تیمی بود. غریبهای در نیمهنهایی که در محاصره ستارههای هلند، اسپانیا و آلمان، به جام قهرمانی یورش برد و در نهایت با دو شکست آبرومندانه چهارم شد. ستارههای اروگوئه اغلب همان چهرههای انگشتنمای جامجهانی قبلی هستند اما اگر قرار باشد دو تیم را بهعنوان شگفتیسازان احتمالی برزیل 2014 نام ببریم، باز هم قرارندادن نام اروگوئه در کنار بلژیک دشوار به نظر میرسد. تیم اسکار تابارز هنوز رگههایی از فوتبال پرشور و خیرهسرانه دهه 90 را نمایش میدهد. در عصری که حتی برزیل هم با جوکوبونیتو خداحافظی کرده و برای رقابت با فوتبال حسابگرانه اسپانیا و آلمان سیاستمدارانه توپ را در زمین میچرخاند؛ اروگوئه کماکان با قلبش بازی میکند و در بند آمار و ارقام مربوط به حفظ توپ و تعداد پاسها و تاکتیکهای فیلسوفمآبانه گرفتار نشده. اروگوئه وقتی گل
میخواهد با تمام نیرو به سمت دروازه حریف یورش میبرد و در زمان دفاع از اندوخته هم بیش از آنکه تاکتیکهای سازمانیافته را مرور کند، 11 جنگجوی سرسخت را پیشروی خطآتش حریف قرار میدهد. روح تیمی تسلیمناپذیر پسربچههای تابارز را میتوان در آن لحظهای جستوجو کرد که لوییس سوارز در یکچهارم نهایی جام 2010 ضربه مهاجم غنا را با دست از روی خط دروازه بیرون کشید، اخراج شد، پنالتی غنا هدر رفت تا آبی آسمانیها پس از برتری در ضربات پنالتی به نیمهنهایی برسند. اروگوئه به همین اندازه مهیج و غیرقابل پیشبینی است و این در فوتبال ریاضیمحور امروز دنیا غنیمت است. نه اسکار تابارز فیلسوف است و نه بازیکنانش دانشمند. آنها بازمانده نسلی هستند که در زمین عرق میریختند و بر سر کسب پیروزی قمار میکردند. نسلی که با رقمزدن اتفاقات غیرقابل پیشبینی نفس تماشاگر را میگرفتند. اروگوئه 2014 تنهبهتنه کامرون 90، سوئد 94 و کرواسی 98 میزند... و اکنون سوال کلیدی این است که آنها در مرحله گروهی از بین انگلستان و ایتالیا کدامیک را قربانی میکنند؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.