|

وارثان ایوان مخوف

مازیار خسروی .دبیر سرویس سیاسی شرق

پیش از او تنها نام دو شیلیایی در ذهنم نقش بسته بود؛ «سالوادور آلنده» و «پابلو نرودا». این یکی اما از جنس سیاست و ادبیات نبود. لقبش در «سانتیاگو برنابئو» ایوان مخوف بود. با چهره‌ای کشیده و استخوانی، چشمانی مورب و هیبتی که بی‌اختیار تو را به یاد نگاره‌های باستانی «مایا»‌ها می‌انداخت، انگار از پس قرن‌ها و سالیان جان‌گرفته و حالا روی مستطیل سبز، به خلسه رقصی اسطوره‌ای فرو رفته است؛ «ایوان زامورانو».
در جام‌جهانی 98، یک گزارشگر سپیدموی قدیمی، گفت: حالا این «نجیب‌زاده سرخپوست» توپ را گرفته و به قلب دفاع حریف می‌زند. احتمالا اگر یک گزارشگر فرنگی چنین تعبیری را درباره زامورانو به‌کار برده بود همگان لقب ایوان مخوف را از یاد می‌بردند و «نجیب‌زاده سرخپوست» نقل محافل می‌شد.
تیم شیلی آن سال، به‌جز زامورانو برایم یک جذابیت دیگر هم داشت. تیم آنها هم درست مثل تیم 98 ما تشکیل شده بود؛ از یک زوج خط‌حمله استثنایی (زامورانو و مارچلو سالاس)، یک خط هافبک متوسط و یک خط دفاع افتضاح. زامورانو آن جلو با هافبک‌ها و مدافعان حریف وارد جنگ تن‌به‌تن می‌شد و خودش را به آب و آتش می‌زد که فرصت گلزنی برای سالاس فراهم شود اما هر توپی که از خط نیمه به سمت دروازه خودی می‌آمد، دست و دلت می‌لرزید که الان همه چیز بر باد می‌رود.
در جام‌جهانی 98، شیلی تهاجمی، به سختی سه مساوی در گروهش گرفت و صعود کرد. یکی از مساوی‌ها مربوط به مسابقه دو بر دو در برابر ایتالیا بود که به‌نظرم بهترین بازی شیلی در آن جام بود. شیلی در یک‌هشتم‌نهایی از بدبیاری به برزیل خورد و چهار بر یک قافیه را باخت. فردای باخت شیلی در روزنامه خواندم که شیلیایی‌ها به میمنت همان یک گل به خیابان ریخته‌اند و چهارتایی که در کیسه داشتند را در یک توطئه ملی زیرسبیلی در کرده‌اند. ناز شستشان. ما که برای دیدن شادی دیگران بخیل نیستیم. مگر نه اینکه فوتبال وسیله‌ای است برای شادکردن زندگی؟!
از میان تیمی که امسال در برزیل به میدان می‌رود تنها ویدال و سانچس چهره شاخصی به‌شمار می‌روند. دوست دارم آنها وارثان خوبی برای ایوان مخوف باشند هرچند هنوز فکر می‌کنم «نجیب‌زاده سرخپوست» تعبیر دلنشین‌تری است.
پیش از او تنها نام دو شیلیایی در ذهنم نقش بسته بود؛ «سالوادور آلنده» و «پابلو نرودا». این یکی اما از جنس سیاست و ادبیات نبود. لقبش در «سانتیاگو برنابئو» ایوان مخوف بود. با چهره‌ای کشیده و استخوانی، چشمانی مورب و هیبتی که بی‌اختیار تو را به یاد نگاره‌های باستانی «مایا»‌ها می‌انداخت، انگار از پس قرن‌ها و سالیان جان‌گرفته و حالا روی مستطیل سبز، به خلسه رقصی اسطوره‌ای فرو رفته است؛ «ایوان زامورانو».
در جام‌جهانی 98، یک گزارشگر سپیدموی قدیمی، گفت: حالا این «نجیب‌زاده سرخپوست» توپ را گرفته و به قلب دفاع حریف می‌زند. احتمالا اگر یک گزارشگر فرنگی چنین تعبیری را درباره زامورانو به‌کار برده بود همگان لقب ایوان مخوف را از یاد می‌بردند و «نجیب‌زاده سرخپوست» نقل محافل می‌شد.
تیم شیلی آن سال، به‌جز زامورانو برایم یک جذابیت دیگر هم داشت. تیم آنها هم درست مثل تیم 98 ما تشکیل شده بود؛ از یک زوج خط‌حمله استثنایی (زامورانو و مارچلو سالاس)، یک خط هافبک متوسط و یک خط دفاع افتضاح. زامورانو آن جلو با هافبک‌ها و مدافعان حریف وارد جنگ تن‌به‌تن می‌شد و خودش را به آب و آتش می‌زد که فرصت گلزنی برای سالاس فراهم شود اما هر توپی که از خط نیمه به سمت دروازه خودی می‌آمد، دست و دلت می‌لرزید که الان همه چیز بر باد می‌رود.
در جام‌جهانی 98، شیلی تهاجمی، به سختی سه مساوی در گروهش گرفت و صعود کرد. یکی از مساوی‌ها مربوط به مسابقه دو بر دو در برابر ایتالیا بود که به‌نظرم بهترین بازی شیلی در آن جام بود. شیلی در یک‌هشتم‌نهایی از بدبیاری به برزیل خورد و چهار بر یک قافیه را باخت. فردای باخت شیلی در روزنامه خواندم که شیلیایی‌ها به میمنت همان یک گل به خیابان ریخته‌اند و چهارتایی که در کیسه داشتند را در یک توطئه ملی زیرسبیلی در کرده‌اند. ناز شستشان. ما که برای دیدن شادی دیگران بخیل نیستیم. مگر نه اینکه فوتبال وسیله‌ای است برای شادکردن زندگی؟!
از میان تیمی که امسال در برزیل به میدان می‌رود تنها ویدال و سانچس چهره شاخصی به‌شمار می‌روند. دوست دارم آنها وارثان خوبی برای ایوان مخوف باشند هرچند هنوز فکر می‌کنم «نجیب‌زاده سرخپوست» تعبیر دلنشین‌تری است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.