کامرون و داییجان ناپلئون
محمدحسین نجاتی .روزنامهنگار
قضیه برمیگردد به سال 1990میلادی. مادرم همیشه میگفت شما دوقلوها، همش توی چشم مردمید. داییجان ناپلئون درونش در آن مقطع خیلی فعال بود. مادرم تعریف میکرد: «آن روز به دیدار عمهخانوم رفتم. عمهخانوم تا روزهای آخر عمرش، تا شما را میدید، خدمتکارش را صدا میکرد و مشموسی در صدمثانیه میپرید و از بقالی محل دو، سهتا نوشابه تگری میگرفت. آن روز، شما بچههای نوپایی بودید. با احتساب تاریخ میلادی تازه وارد سهسالگی شده بودید. مشموسی اجاقش کور بود و دلهره داشتم که نزدیک شما شود. به خانه که آمدیم، داییجواد چند روزی بود که با دوچرخه لعنتیاش به مدرسه نمیرفت. دوچرخهاش فرشته عذاب من بود. آن روز فکری بودم زودتر اسپندی برایتان دود کنم، که «محمدحسن» گریهاش به آسمان رفت. اسپند را گذاشتم بعد از شیربرنج درست کردن. بعد تو ناگهان سر از حیاط درآوردی و اینبار صدای گریه تو به آسمان رفت. آن دوچرخه لعنتی را آخرش روی پایت انداختی و ماهها شلواری گچی بهپا داشتی.»
مادرم باز هم تعریف میکرد: «محمدحسن را نمیگذاشتم راه برود که تو گریه نکنی. خیلی دلخراش بود. آنشب تا دیروقت بیدار بودم، غمناک غمناک بودم. همان یکی،دوتا کانال را بالا و پایین کردم. بازی کامرون بود و انگلیس در جام جهانی. کامرونیها پنالتی زدند، گل شد، از شادی کودکانهشان آنقدر خوشحال شدم که خدا میداند. انگلیسیها پنالتی زدند، گل شد، اما نفهمیدم چرا آخرش بازی تمام نشد. بازهم بازی کردند. سیاهپوستان کامرونی سفت و جانانه میدویدند. محو بازی بودم که تو بیدار شدی و باز شروع کردی به گریه. یک ربعی گذشت. یاد بازی افتادم و تو را روی زمین گذاشتم و دویدم سمت تلویزیون. وقتی رسیدم، سیاهپوستان کامرونی به پهنای صورت اشک میریختند. من هم نشستم، با آنها آنقدر گریه کردم که خدا میداند. نفهمیدم چه شد اما هرچی بود کار، کار انگلیسیها بود.» قضیه برمیگردد به سال 1990میلادی. مادرم همیشه میگفت شما دوقلوها، همش توی چشم مردمید. داییجان ناپلئون درونش در آن مقطع خیلی فعال بود.
مادرم باز هم تعریف میکرد: «محمدحسن را نمیگذاشتم راه برود که تو گریه نکنی. خیلی دلخراش بود. آنشب تا دیروقت بیدار بودم، غمناک غمناک بودم. همان یکی،دوتا کانال را بالا و پایین کردم. بازی کامرون بود و انگلیس در جام جهانی. کامرونیها پنالتی زدند، گل شد، از شادی کودکانهشان آنقدر خوشحال شدم که خدا میداند. انگلیسیها پنالتی زدند، گل شد، اما نفهمیدم چرا آخرش بازی تمام نشد. بازهم بازی کردند. سیاهپوستان کامرونی سفت و جانانه میدویدند. محو بازی بودم که تو بیدار شدی و باز شروع کردی به گریه. یک ربعی گذشت. یاد بازی افتادم و تو را روی زمین گذاشتم و دویدم سمت تلویزیون. وقتی رسیدم، سیاهپوستان کامرونی به پهنای صورت اشک میریختند. من هم نشستم، با آنها آنقدر گریه کردم که خدا میداند. نفهمیدم چه شد اما هرچی بود کار، کار انگلیسیها بود.» قضیه برمیگردد به سال 1990میلادی. مادرم همیشه میگفت شما دوقلوها، همش توی چشم مردمید. داییجان ناپلئون درونش در آن مقطع خیلی فعال بود.
قضیه برمیگردد به سال 1990میلادی. مادرم همیشه میگفت شما دوقلوها، همش توی چشم مردمید. داییجان ناپلئون درونش در آن مقطع خیلی فعال بود. مادرم تعریف میکرد: «آن روز به دیدار عمهخانوم رفتم. عمهخانوم تا روزهای آخر عمرش، تا شما را میدید، خدمتکارش را صدا میکرد و مشموسی در صدمثانیه میپرید و از بقالی محل دو، سهتا نوشابه تگری میگرفت. آن روز، شما بچههای نوپایی بودید. با احتساب تاریخ میلادی تازه وارد سهسالگی شده بودید. مشموسی اجاقش کور بود و دلهره داشتم که نزدیک شما شود. به خانه که آمدیم، داییجواد چند روزی بود که با دوچرخه لعنتیاش به مدرسه نمیرفت. دوچرخهاش فرشته عذاب من بود. آن روز فکری بودم زودتر اسپندی برایتان دود کنم، که «محمدحسن» گریهاش به آسمان رفت. اسپند را گذاشتم بعد از شیربرنج درست کردن. بعد تو ناگهان سر از حیاط درآوردی و اینبار صدای گریه تو به آسمان رفت. آن دوچرخه لعنتی را آخرش روی پایت انداختی و ماهها شلواری گچی بهپا داشتی.»
مادرم باز هم تعریف میکرد: «محمدحسن را نمیگذاشتم راه برود که تو گریه نکنی. خیلی دلخراش بود. آنشب تا دیروقت بیدار بودم، غمناک غمناک بودم. همان یکی،دوتا کانال را بالا و پایین کردم. بازی کامرون بود و انگلیس در جام جهانی. کامرونیها پنالتی زدند، گل شد، از شادی کودکانهشان آنقدر خوشحال شدم که خدا میداند. انگلیسیها پنالتی زدند، گل شد، اما نفهمیدم چرا آخرش بازی تمام نشد. بازهم بازی کردند. سیاهپوستان کامرونی سفت و جانانه میدویدند. محو بازی بودم که تو بیدار شدی و باز شروع کردی به گریه. یک ربعی گذشت. یاد بازی افتادم و تو را روی زمین گذاشتم و دویدم سمت تلویزیون. وقتی رسیدم، سیاهپوستان کامرونی به پهنای صورت اشک میریختند. من هم نشستم، با آنها آنقدر گریه کردم که خدا میداند. نفهمیدم چه شد اما هرچی بود کار، کار انگلیسیها بود.» قضیه برمیگردد به سال 1990میلادی. مادرم همیشه میگفت شما دوقلوها، همش توی چشم مردمید. داییجان ناپلئون درونش در آن مقطع خیلی فعال بود.
مادرم باز هم تعریف میکرد: «محمدحسن را نمیگذاشتم راه برود که تو گریه نکنی. خیلی دلخراش بود. آنشب تا دیروقت بیدار بودم، غمناک غمناک بودم. همان یکی،دوتا کانال را بالا و پایین کردم. بازی کامرون بود و انگلیس در جام جهانی. کامرونیها پنالتی زدند، گل شد، از شادی کودکانهشان آنقدر خوشحال شدم که خدا میداند. انگلیسیها پنالتی زدند، گل شد، اما نفهمیدم چرا آخرش بازی تمام نشد. بازهم بازی کردند. سیاهپوستان کامرونی سفت و جانانه میدویدند. محو بازی بودم که تو بیدار شدی و باز شروع کردی به گریه. یک ربعی گذشت. یاد بازی افتادم و تو را روی زمین گذاشتم و دویدم سمت تلویزیون. وقتی رسیدم، سیاهپوستان کامرونی به پهنای صورت اشک میریختند. من هم نشستم، با آنها آنقدر گریه کردم که خدا میداند. نفهمیدم چه شد اما هرچی بود کار، کار انگلیسیها بود.» قضیه برمیگردد به سال 1990میلادی. مادرم همیشه میگفت شما دوقلوها، همش توی چشم مردمید. داییجان ناپلئون درونش در آن مقطع خیلی فعال بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.