|

بازی با میوه درخت کاج

اردشیر لارودی .مربی و روزنامه‌نگار

در جوانی کشتی را خیلی دوست داشتم، پهلوانانی مثل تختی، حبیبی، زندی، خجسته‌پور و سروری که کشتی‌گیران نامدار دنیا را اسیر خود کرده بودند قهرمانان مورد علاقه‌ام بودند، اما عامل و اهرمی پیدا شد و فوتبال را برایم محبوب‌تر از کشتی کرد. آن اهرم برزیل بود و پله. مرتبه اول که برزیل و پله را دیدم در سینما بود، فیلم‌های جام‌جهانی 1958 را آقای ابوالقاسم طاهری از انگلستان به ایران می‌آورد، در این میان تفسیرهای دلنشین و صدای خود آقای بهمنش دیدن این بازی‌ها را لذت‌بخش‌تر می‌کرد و در شیفته فوتبال‌شدن ما نقش داشت. عملکرد پله با توپ چیزی بود که من تا قبل از آن ندیده بودم، طوری با توپ فوتبال بازی می‌کرد انگار دارد با میوه درخت کاج بازی می‌کند. برایش 18 قدم و خارج 18 قدم فرقی نداشت. از میان «گنده‌بک»‌های سوئدی که دو برابر او هیکل و وزن داشتند طوری رد می‌شد، مثل اینکه آنها را نمی‌دید. او سبکی دیگر از فوتبال را آورد سبکی که بعدها از مارادونا و مسی هم دیدیم. فوتبالی تروتمیز و خالص، بدون هیچ‌چیز اضافه. مرتبه اول که برزیل و پله را دیدم این واقعیت را درک نکردم، اما بعد که تیم‌های دیگر و پله‌های دیگر آمدند به ما ثابت شد در بازی با توپ و زندگی با توپ، برزیل تیم یگانه‌ای است. فکر کنم در دنیا طرفدار فوتبالی نباشد که در مقطعی از زندگی‌اش از برزیل خوشش نیامده باشد. بعدها تیم‌های دیگری آمدند که آنها را پسندیدم اما هیچ‌کدام برزیل نشدند. قطعا فوتبال، پرطرفدارشدن خود را مدیون برزیل است. فوتبال قبل از برزیل 1958 یک ورزش مکانیکی و خشن بود، چون تازه جنگ‌جهانی به پایان رسیده بود به آن می‌گفتند «جنگ زمان صلح». برزیل آمد تمامی ذهنیت‌ها را دور ریخت. فوتبال را به قشنگ‌ترین نمایش انسانی تبدیل کرد. خلاقیتی ناگریز که کسی از آن سر درنمی‌آورد، در یک لحظه کاری می‌کرد که فکرش را نمی‌کرد و در مرتبه بعد در همان موقعیت کار دیگری. بدون هیچ توضیحی. فرآیندی به‌شدت انسانی، به‌شدت عملی نه عکس‌العملی. این بود جادوی برزیل و پله.
در جوانی کشتی را خیلی دوست داشتم، پهلوانانی مثل تختی، حبیبی، زندی، خجسته‌پور و سروری که کشتی‌گیران نامدار دنیا را اسیر خود کرده بودند قهرمانان مورد علاقه‌ام بودند، اما عامل و اهرمی پیدا شد و فوتبال را برایم محبوب‌تر از کشتی کرد. آن اهرم برزیل بود و پله. مرتبه اول که برزیل و پله را دیدم در سینما بود، فیلم‌های جام‌جهانی 1958 را آقای ابوالقاسم طاهری از انگلستان به ایران می‌آورد، در این میان تفسیرهای دلنشین و صدای خود آقای بهمنش دیدن این بازی‌ها را لذت‌بخش‌تر می‌کرد و در شیفته فوتبال‌شدن ما نقش داشت. عملکرد پله با توپ چیزی بود که من تا قبل از آن ندیده بودم، طوری با توپ فوتبال بازی می‌کرد انگار دارد با میوه درخت کاج بازی می‌کند. برایش 18 قدم و خارج 18 قدم فرقی نداشت. از میان «گنده‌بک»‌های سوئدی که دو برابر او هیکل و وزن داشتند طوری رد می‌شد، مثل اینکه آنها را نمی‌دید. او سبکی دیگر از فوتبال را آورد سبکی که بعدها از مارادونا و مسی هم دیدیم. فوتبالی تروتمیز و خالص، بدون هیچ‌چیز اضافه. مرتبه اول که برزیل و پله را دیدم این واقعیت را درک نکردم، اما بعد که تیم‌های دیگر و پله‌های دیگر آمدند به ما ثابت شد در بازی با توپ و زندگی با توپ، برزیل تیم یگانه‌ای است. فکر کنم در دنیا طرفدار فوتبالی نباشد که در مقطعی از زندگی‌اش از برزیل خوشش نیامده باشد. بعدها تیم‌های دیگری آمدند که آنها را پسندیدم اما هیچ‌کدام برزیل نشدند. قطعا فوتبال، پرطرفدارشدن خود را مدیون برزیل است. فوتبال قبل از برزیل 1958 یک ورزش مکانیکی و خشن بود، چون تازه جنگ‌جهانی به پایان رسیده بود به آن می‌گفتند «جنگ زمان صلح». برزیل آمد تمامی ذهنیت‌ها را دور ریخت. فوتبال را به قشنگ‌ترین نمایش انسانی تبدیل کرد. خلاقیتی ناگریز که کسی از آن سر درنمی‌آورد، در یک لحظه کاری می‌کرد که فکرش را نمی‌کرد و در مرتبه بعد در همان موقعیت کار دیگری. بدون هیچ توضیحی. فرآیندی به‌شدت انسانی، به‌شدت عملی نه عکس‌العملی. این بود جادوی برزیل و پله.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.