|

زنان دیکتاتورها

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

سال گذشته انتشار پاورقی تازه‌ای را در «شرق» شروع کردیم تحت عنوان «زنان دیکتاتورها» که در اصل بخش‌هایی از کتابی به همین نام از دایان دوکرویه نویسنده فرانسوی بود. مطالب سال گذشته به شرح رابطه صدام حسین و اسامه بن لادن با زنانشان می‌پرداخت که از روزنامه القبس چاپ کویت گرفته و ترجمه شد. اما از آنجا که انتشار سایر بخش‌های کتاب در القبس تداوم نیافت این پاورقی نیز متوقف ماند. همانجا به خوانندگان محترم قول دادیم در صورت به دست‌آوردن متن اصلی کتاب، این پاورقی‌ها را ادامه می‌دهیم. اکنون پس از تلاش‌های فراوان یک نسخه عربی از این کتاب به دست آمده که سعی می‌شود به همان سبک و سیاق گذشته آن را ترجمه و تقدیم خوانندگان کنیم. در این بخش‌ها، مطالبی درباره شخصیت‌های مشهوری مانند موسولینی، هیتلر، سالازار، مائوتسه تنگ، لنین، استالین و... از دریچه رابطه آنان با زنانشان خواهید خواند. رابطه‌ای که نویسنده، آن را به صورتی کاملا مستند بررسی کرده و آن‌ را بوته آزمایشی برای کسب قدرت مردان در جامعه می‌داند. چنانکه در مقدمه کتابش می‌گوید:
«برای سیطره بر قدرت، این دیکتاتورها زود فهمیدند که پیش از حمایت زنان، پیش از شریک‌کردن آنان در سرنوشت‌شان، نمی‌توانند شانسی داشته باشند. از این رو هریک برای کسب قدرت ابتدا به سراغ زنان رفتند تا از آنان کمک بگیرند. زنانی که به رغم نام‌های متفاوت یک وجه مشترک داشتند و آن اینکه دریافته بودند به صورتی غیررسمی می‌توانند بر همه چیز، حتی امور حکومتی - تا آنجایی که به آنها اجازه داده می‌شود- تاثیر داشته باشند.»
بنیتو موسولینی، یک انقلابی با هیکلی جذاب
«‌ای وای از دست مردی که مرغش یک پا دارد، به‌خصوص موقعی که با یک زن سروکار پیدا می‌کند» - مارگریتا سرافاتی از دوستان موسولینی
ریچیونه، مروارید دریای آدریاتیک است. هر تابستان این ساحل به رنگ تازه‌ای در می‌آید. در میان شط موجی از دلبرکان جمع می‌شوند که پشت سرشان مردانی به حالت دو، وصال آنها را طلب می‌کنند. بنیتو موسولینی نیز وقتی به آنجا رسید لباسش را در‌آورد. می‌خواست آماده شنا شود. به دلیل وقت کم با لباس‌های درآورده و نیاورده پرید توی آب و آنها گردا گردش را گرفتند. در بین آنها فقط ایتالیایی نبودند که برای دیدن دوچه (پیشوا) آن‌هم در لباس شنا آمده بودند. به گفته کوینتو ناوارای‌کی از خدمتکارانش کسانی که بیشتر از همه شیفته او بودند زنانی از آلمان و یوگسلاوی و مجارستان بودند. آنها از این خجالت نمی‌کشیدند که با صدای بلند نظر خودشان را درباره پیشوا بیان کنند.
همان سال شایعه‌ای دامن گرفته بود که پیشوا بیمار است. موسولینی برای همین تصمیم گرفت خود را آشکار کند. از آب خارج شد، رفت جلو چشمان حیرت‌زده آنها ایستاد و شروع کرد به انجام حرکات پهلوانی. نمایش او با این صحنه تمام شد که راست ایستاد و فریاد زد: «حالا، درسته که بگن من بیمارم؟!». پس دیگر جایز نیست ملتی در سرزندگی رییس خود تردید کند
ریچیونه، منطقه زادگاه دوچه، در کشور رومانی واقع شده بود. جایی که همیشه به منظور شنا و ترویج افکارش برای او اولویت داشت. موسولینی ابزار جدیدی را برای تعامل سیاسی تاسیس کرده بود و با قدرت و عزم از یک «نخبه جدید» صحبت می‌کرد که اصلاح کشور به گفته او بر عهده آنهاست. موسولینی خست به خرج نمی‌داد و می‌دانست که داشتن عضلاتی قوی موجب می‌شود ملت این حس را داشته باشد که فردی توانمند و قهرمان در حال هدایتش است. فردی که یک انسان کامل به شمار می‌رود. او می‌دانست که جسم بیش از هر استدلال سیاسی دیگری خودنمایی می‌کند. سال 1933 بود که انگلبرت دولفوس صدراعظم اتریش (با گرایش فاشیسم) به دنبال کسی بود تا او را از خطر نازی‌ها نجات دهد. او به ریچیونه آمد تا از موسولینی طلب کمک کند. بین این دو نفر در سواحل دیداری صورت گرفت که در حضور خبرنگاران بود. دولفوس که قد کوتاهی داشت، پیراهنی با کراوات پوشیده بود. حال آنکه موسولینی مثل همیشه یقه‌اش باز بود. از آنجا که هیتلر چیزی نمانده بود اتریش را ضمیمه خاک خود کند، این مذاکرات در فضایی آزاد و به صورت شبانه‌روزی استمرار داشت. حرکات بدنی موسولینی تاثیر خود را گذاشته بود. دولفوس گفت: «مرد باید مثل موسولینی باشد. کشتی‌گیری که حکومت می‌کند. باید مثل دوچه هیکلی قوی داشت... به سینه و گردنش نگاه کنید. به سرش نگاه کنید که به طرف آن یکی در سمت راستش خم شده است. احساس می‌کنید شباهت تام و تمامی با رومی‌های قدیم دارد. مثل همان مجسمه‌های سنگی است که از آنها ساخته می‌شود.» جست‌وجو برای پیداکردن عیبی ظاهری در موسولینی مثل پیداکردن خدشه‌ای در تندیسی بود که میکل آنژ آن را تراشید. دیپلماسی و نیز سیاست پیرو اساسی‌ترین قاعده بازی موسولینی بود که می‌گفت؛ تاثیرگذاری و فریب دیگران! طرفدارانش شیفته دو فک «فوق‌العاده و ناپلئونی‌اش» بودند که گویی به حکمی قطعی اشاره می‌کرد. مردی با این اوصاف یا می‌میرد یا پیروز می‌شود. در گروه‌های هم‌حزبی‌اش بسیار بودند که ساعت‌ها درباره ظواهر شخصی و مردانگی او سخن می‌گفتند. بعد از فک، لبانش بود که جلب توجه می‌کرد. لبان منحنی و کلفتی که با ابهت و غرور بر روی هم نشسته و با هرکسی که سهل‌انگار یا چاپلوس یا دلقک یا گریان باشد سردشمنی داشت.
ادامه دارد
سال گذشته انتشار پاورقی تازه‌ای را در «شرق» شروع کردیم تحت عنوان «زنان دیکتاتورها» که در اصل بخش‌هایی از کتابی به همین نام از دایان دوکرویه نویسنده فرانسوی بود. مطالب سال گذشته به شرح رابطه صدام حسین و اسامه بن لادن با زنانشان می‌پرداخت که از روزنامه القبس چاپ کویت گرفته و ترجمه شد. اما از آنجا که انتشار سایر بخش‌های کتاب در القبس تداوم نیافت این پاورقی نیز متوقف ماند. همانجا به خوانندگان محترم قول دادیم در صورت به دست‌آوردن متن اصلی کتاب، این پاورقی‌ها را ادامه می‌دهیم. اکنون پس از تلاش‌های فراوان یک نسخه عربی از این کتاب به دست آمده که سعی می‌شود به همان سبک و سیاق گذشته آن را ترجمه و تقدیم خوانندگان کنیم. در این بخش‌ها، مطالبی درباره شخصیت‌های مشهوری مانند موسولینی، هیتلر، سالازار، مائوتسه تنگ، لنین، استالین و... از دریچه رابطه آنان با زنانشان خواهید خواند. رابطه‌ای که نویسنده، آن را به صورتی کاملا مستند بررسی کرده و آن‌ را بوته آزمایشی برای کسب قدرت مردان در جامعه می‌داند. چنانکه در مقدمه کتابش می‌گوید:
«برای سیطره بر قدرت، این دیکتاتورها زود فهمیدند که پیش از حمایت زنان، پیش از شریک‌کردن آنان در سرنوشت‌شان، نمی‌توانند شانسی داشته باشند. از این رو هریک برای کسب قدرت ابتدا به سراغ زنان رفتند تا از آنان کمک بگیرند. زنانی که به رغم نام‌های متفاوت یک وجه مشترک داشتند و آن اینکه دریافته بودند به صورتی غیررسمی می‌توانند بر همه چیز، حتی امور حکومتی - تا آنجایی که به آنها اجازه داده می‌شود- تاثیر داشته باشند.»
بنیتو موسولینی، یک انقلابی با هیکلی جذاب
«‌ای وای از دست مردی که مرغش یک پا دارد، به‌خصوص موقعی که با یک زن سروکار پیدا می‌کند» - مارگریتا سرافاتی از دوستان موسولینی
ریچیونه، مروارید دریای آدریاتیک است. هر تابستان این ساحل به رنگ تازه‌ای در می‌آید. در میان شط موجی از دلبرکان جمع می‌شوند که پشت سرشان مردانی به حالت دو، وصال آنها را طلب می‌کنند. بنیتو موسولینی نیز وقتی به آنجا رسید لباسش را در‌آورد. می‌خواست آماده شنا شود. به دلیل وقت کم با لباس‌های درآورده و نیاورده پرید توی آب و آنها گردا گردش را گرفتند. در بین آنها فقط ایتالیایی نبودند که برای دیدن دوچه (پیشوا) آن‌هم در لباس شنا آمده بودند. به گفته کوینتو ناوارای‌کی از خدمتکارانش کسانی که بیشتر از همه شیفته او بودند زنانی از آلمان و یوگسلاوی و مجارستان بودند. آنها از این خجالت نمی‌کشیدند که با صدای بلند نظر خودشان را درباره پیشوا بیان کنند.
همان سال شایعه‌ای دامن گرفته بود که پیشوا بیمار است. موسولینی برای همین تصمیم گرفت خود را آشکار کند. از آب خارج شد، رفت جلو چشمان حیرت‌زده آنها ایستاد و شروع کرد به انجام حرکات پهلوانی. نمایش او با این صحنه تمام شد که راست ایستاد و فریاد زد: «حالا، درسته که بگن من بیمارم؟!». پس دیگر جایز نیست ملتی در سرزندگی رییس خود تردید کند
ریچیونه، منطقه زادگاه دوچه، در کشور رومانی واقع شده بود. جایی که همیشه به منظور شنا و ترویج افکارش برای او اولویت داشت. موسولینی ابزار جدیدی را برای تعامل سیاسی تاسیس کرده بود و با قدرت و عزم از یک «نخبه جدید» صحبت می‌کرد که اصلاح کشور به گفته او بر عهده آنهاست. موسولینی خست به خرج نمی‌داد و می‌دانست که داشتن عضلاتی قوی موجب می‌شود ملت این حس را داشته باشد که فردی توانمند و قهرمان در حال هدایتش است. فردی که یک انسان کامل به شمار می‌رود. او می‌دانست که جسم بیش از هر استدلال سیاسی دیگری خودنمایی می‌کند. سال 1933 بود که انگلبرت دولفوس صدراعظم اتریش (با گرایش فاشیسم) به دنبال کسی بود تا او را از خطر نازی‌ها نجات دهد. او به ریچیونه آمد تا از موسولینی طلب کمک کند. بین این دو نفر در سواحل دیداری صورت گرفت که در حضور خبرنگاران بود. دولفوس که قد کوتاهی داشت، پیراهنی با کراوات پوشیده بود. حال آنکه موسولینی مثل همیشه یقه‌اش باز بود. از آنجا که هیتلر چیزی نمانده بود اتریش را ضمیمه خاک خود کند، این مذاکرات در فضایی آزاد و به صورت شبانه‌روزی استمرار داشت. حرکات بدنی موسولینی تاثیر خود را گذاشته بود. دولفوس گفت: «مرد باید مثل موسولینی باشد. کشتی‌گیری که حکومت می‌کند. باید مثل دوچه هیکلی قوی داشت... به سینه و گردنش نگاه کنید. به سرش نگاه کنید که به طرف آن یکی در سمت راستش خم شده است. احساس می‌کنید شباهت تام و تمامی با رومی‌های قدیم دارد. مثل همان مجسمه‌های سنگی است که از آنها ساخته می‌شود.» جست‌وجو برای پیداکردن عیبی ظاهری در موسولینی مثل پیداکردن خدشه‌ای در تندیسی بود که میکل آنژ آن را تراشید. دیپلماسی و نیز سیاست پیرو اساسی‌ترین قاعده بازی موسولینی بود که می‌گفت؛ تاثیرگذاری و فریب دیگران! طرفدارانش شیفته دو فک «فوق‌العاده و ناپلئونی‌اش» بودند که گویی به حکمی قطعی اشاره می‌کرد. مردی با این اوصاف یا می‌میرد یا پیروز می‌شود. در گروه‌های هم‌حزبی‌اش بسیار بودند که ساعت‌ها درباره ظواهر شخصی و مردانگی او سخن می‌گفتند. بعد از فک، لبانش بود که جلب توجه می‌کرد. لبان منحنی و کلفتی که با ابهت و غرور بر روی هم نشسته و با هرکسی که سهل‌انگار یا چاپلوس یا دلقک یا گریان باشد سردشمنی داشت.
ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.