دفاع از «برگدال» در مقابل راست افراطی
پس از پنجسال، بویی برگدال 28ساله، آخرین اسیر جنگی آمریکایی در افغانستان به میهن بازگشت. باراک اوباما، رییسجمهور آمریکا در بیانیهای شرح داد که چگونه آزادی او را با پنجزندانی طالبان در زندان گوانتانامو تاخت زده است. او این اتفاق را نشانه دو تعهد آمریکا دانست: اول اینکه هیچیک از سربازانش را در جنگ رها نمیکند و دوم اینکه جنگ 13ساله در افغانستان در حال اتمام است. برای برگدال و خانواده او، این کار بسیار خوشایند بود و برای کسانی که درباره تعهد آمریکا به خاتمه جنگ در افغانستان، شک داشتند، تضمینی دوباره بود. اما برای «راست افراطی» آمریکا تنها یک اشتباه بود، یک ننگ و تسلیم.
خلاصه نظر آنها این است: اوباما با« تجارت» زندانی آمریکایی با زندانیان طالبان، «ضعیف» به نظر میرسد، مثلا سارا پالین در صفحه فیسبوک خود نوشت: «یک بار دیگر دیدیم باراک اوباما علیه «مردم بد» بهجای استفاده از اهرم فشار، از مذاکره استفاده کرد.» پالین میگوید این معامله «اخلاق نظامی را زیر پا گذاشت» و «برای رفقای زندانی اسامهبنلادن، فرصت جشن فراهم کرد» آنچه سناتورها و نامزد پیشین معاون رییسجمهوری را به خشم آورده است، اقدام اوباما برای آزادی برگدال نیست. بلکه خیلی ساده آنها میگویند هزینه آزادی او خیلی زیاد بود و برگدال واقعا اینقدر نمیارزید. چرا؟ زیرا قبل از دستگیری «اعتقادات نفرتانگیز ضد آمریکایی» بیان کرده و سربازان همکار خود را ترک کرده است.
اما در قصه پالین چند مساله وجود دارد؛ یکی اینکه چه برگدال به خاطر بدشانسی (آنطور که مقامات آمریکایی میگویند) به چنگ طالبان افتاده باشد، چه بهخاطر ترک پست، دولت نمیتواند مسوولیت اخلاقی خودش را وانهد و سربازش را در چنگال دشمن رها کند. دیگر اینکه پالین درباره معامله مذکور، از کمبود اطلاعات رنج میبرد، مثلا این واقعیت را نمیبیند که طالبان آزاد شده، دستکم یکسال را باید در قطر بگذرانند یا اینکه برای اتمام قریبالوقوع جنگ در افغانستان، آزادی اغلب زندانیهای گوانتانامو گریزناپذیر است.
با همه اینها، پیام پالین در فیسبوک از یک جنبه خارقالعاده است: این پیام مثال روشنی است از اتفاقی که برای سربازی میافتد، اگر نخواهد به فانتزیهای راست افراطی تن دهد.
ما نومحافظهکاران را خوب میشناسیم، آنها خود را در جایگاه خدا میبینند، خیالبافی میکنند و بر همه زنان و مردان در ارتش آمریکا ادعای مالکیت دارند. همه «معاهده ملی جمهوریخواهان» در سال 2004 را به خاطر داریم. جورج بوش، در آن با آرم سبزرنگ «ماموریت غیرممکن» روی لباس پروازش، گردوخاک به پا کرد. او خودش و حزبش را تنها حافظ و نجاتدهنده ارتش معرفی میکرد. در آن سالها بهخاطر میآوریم که چندینبار دموکراتها و لیبرالها به خاطر مخالفت با حنگ سرزنش و بازخواست میشدند که چرا اینقدر از ارتش متنفرند. در نتیجه انتظار این بود که جمهوریخواهان از آزادی برگدال بیش از دیگران خوشحال شوند.
اما اگر اعضای ارتش نتوانند به دستورالعمل خدشهناپذیر راست افراطی درباره الزامات سربازبودن (ناسیونالیست، مذهبی، مطیع، محافظهکار) وفادار بمانند، کسانی چون سارا پالین، با آنها مثل یک تن آجر رفتار میکنند. به این ترتیب کسانی که روزی قهرمانان اسطورهای بودند، به شارلاتان تبدیل میشوند. در این لحظه، نفرت راست افراطی از سرباز مرتد تصویر معکوس احترام آنها برای نظامیهاست. برگدال نهتنها از جنگ در افغانستان بیزار بود، بلکه یکبار گفته بود: «از آمریکاییبودن خود شرمنده است.» درست به همین دلیل است که پالین او را کمبهاتر از این میداند که رییسجمهور برای آزادی و حفاظت از جانش دست به چنین کاری بزند.
ضربالمثل قدیمی هست که میگوید هیچچیز بهسرعت عشق نمیتواند به نفرت تبدیل شود. به نظر میرسد این ضربالمثل در سیاست هم صادق باشد.
این موضوع تنها درباره سارا پالین و برگدال نیست. به یاد بیاورید راست افراطی در سال 2004، چه کمپین ظالمانهای علیه جان کری راه انداخت و در آن پیروز شد. بخشی از این نفرت به دلیل دموکراتبودن کری بود و طبیعی است. اما از سوی دیگر، کری سمبل سرباز مرتد عصر مدرن نیز بود؛ مردی که نشان داد لازم نیست حتما برای اینکه جنگ ویتنام را اشتباهی گناهآلود بدانیم، سرباز موبلند پشیمانی باشیم. جان کری سرباز بود ولی یک سرباز تزیینی.
سیاست «انسانزدایی»کردن راست افراطی از سربازان آمریکایی روشن است. سرباز باید نسخه ایدهآل سارا پالین و امثال او باشد، یعنی نسخهای میهنپرستی، افتخار و مردانگی (یا دستکم در خدمت این اهداف به کار آید.) اگر سربازی از این معیارها تخطی کند، از درجه انسانیت سقوط میکند و به بدترین وجهی تحقیر میشود.
خلاصه نظر آنها این است: اوباما با« تجارت» زندانی آمریکایی با زندانیان طالبان، «ضعیف» به نظر میرسد، مثلا سارا پالین در صفحه فیسبوک خود نوشت: «یک بار دیگر دیدیم باراک اوباما علیه «مردم بد» بهجای استفاده از اهرم فشار، از مذاکره استفاده کرد.» پالین میگوید این معامله «اخلاق نظامی را زیر پا گذاشت» و «برای رفقای زندانی اسامهبنلادن، فرصت جشن فراهم کرد» آنچه سناتورها و نامزد پیشین معاون رییسجمهوری را به خشم آورده است، اقدام اوباما برای آزادی برگدال نیست. بلکه خیلی ساده آنها میگویند هزینه آزادی او خیلی زیاد بود و برگدال واقعا اینقدر نمیارزید. چرا؟ زیرا قبل از دستگیری «اعتقادات نفرتانگیز ضد آمریکایی» بیان کرده و سربازان همکار خود را ترک کرده است.
اما در قصه پالین چند مساله وجود دارد؛ یکی اینکه چه برگدال به خاطر بدشانسی (آنطور که مقامات آمریکایی میگویند) به چنگ طالبان افتاده باشد، چه بهخاطر ترک پست، دولت نمیتواند مسوولیت اخلاقی خودش را وانهد و سربازش را در چنگال دشمن رها کند. دیگر اینکه پالین درباره معامله مذکور، از کمبود اطلاعات رنج میبرد، مثلا این واقعیت را نمیبیند که طالبان آزاد شده، دستکم یکسال را باید در قطر بگذرانند یا اینکه برای اتمام قریبالوقوع جنگ در افغانستان، آزادی اغلب زندانیهای گوانتانامو گریزناپذیر است.
با همه اینها، پیام پالین در فیسبوک از یک جنبه خارقالعاده است: این پیام مثال روشنی است از اتفاقی که برای سربازی میافتد، اگر نخواهد به فانتزیهای راست افراطی تن دهد.
ما نومحافظهکاران را خوب میشناسیم، آنها خود را در جایگاه خدا میبینند، خیالبافی میکنند و بر همه زنان و مردان در ارتش آمریکا ادعای مالکیت دارند. همه «معاهده ملی جمهوریخواهان» در سال 2004 را به خاطر داریم. جورج بوش، در آن با آرم سبزرنگ «ماموریت غیرممکن» روی لباس پروازش، گردوخاک به پا کرد. او خودش و حزبش را تنها حافظ و نجاتدهنده ارتش معرفی میکرد. در آن سالها بهخاطر میآوریم که چندینبار دموکراتها و لیبرالها به خاطر مخالفت با حنگ سرزنش و بازخواست میشدند که چرا اینقدر از ارتش متنفرند. در نتیجه انتظار این بود که جمهوریخواهان از آزادی برگدال بیش از دیگران خوشحال شوند.
اما اگر اعضای ارتش نتوانند به دستورالعمل خدشهناپذیر راست افراطی درباره الزامات سربازبودن (ناسیونالیست، مذهبی، مطیع، محافظهکار) وفادار بمانند، کسانی چون سارا پالین، با آنها مثل یک تن آجر رفتار میکنند. به این ترتیب کسانی که روزی قهرمانان اسطورهای بودند، به شارلاتان تبدیل میشوند. در این لحظه، نفرت راست افراطی از سرباز مرتد تصویر معکوس احترام آنها برای نظامیهاست. برگدال نهتنها از جنگ در افغانستان بیزار بود، بلکه یکبار گفته بود: «از آمریکاییبودن خود شرمنده است.» درست به همین دلیل است که پالین او را کمبهاتر از این میداند که رییسجمهور برای آزادی و حفاظت از جانش دست به چنین کاری بزند.
ضربالمثل قدیمی هست که میگوید هیچچیز بهسرعت عشق نمیتواند به نفرت تبدیل شود. به نظر میرسد این ضربالمثل در سیاست هم صادق باشد.
این موضوع تنها درباره سارا پالین و برگدال نیست. به یاد بیاورید راست افراطی در سال 2004، چه کمپین ظالمانهای علیه جان کری راه انداخت و در آن پیروز شد. بخشی از این نفرت به دلیل دموکراتبودن کری بود و طبیعی است. اما از سوی دیگر، کری سمبل سرباز مرتد عصر مدرن نیز بود؛ مردی که نشان داد لازم نیست حتما برای اینکه جنگ ویتنام را اشتباهی گناهآلود بدانیم، سرباز موبلند پشیمانی باشیم. جان کری سرباز بود ولی یک سرباز تزیینی.
سیاست «انسانزدایی»کردن راست افراطی از سربازان آمریکایی روشن است. سرباز باید نسخه ایدهآل سارا پالین و امثال او باشد، یعنی نسخهای میهنپرستی، افتخار و مردانگی (یا دستکم در خدمت این اهداف به کار آید.) اگر سربازی از این معیارها تخطی کند، از درجه انسانیت سقوط میکند و به بدترین وجهی تحقیر میشود.
منبع: salon. com
پس از پنجسال، بویی برگدال 28ساله، آخرین اسیر جنگی آمریکایی در افغانستان به میهن بازگشت. باراک اوباما، رییسجمهور آمریکا در بیانیهای شرح داد که چگونه آزادی او را با پنجزندانی طالبان در زندان گوانتانامو تاخت زده است. او این اتفاق را نشانه دو تعهد آمریکا دانست: اول اینکه هیچیک از سربازانش را در جنگ رها نمیکند و دوم اینکه جنگ 13ساله در افغانستان در حال اتمام است. برای برگدال و خانواده او، این کار بسیار خوشایند بود و برای کسانی که درباره تعهد آمریکا به خاتمه جنگ در افغانستان، شک داشتند، تضمینی دوباره بود. اما برای «راست افراطی» آمریکا تنها یک اشتباه بود، یک ننگ و تسلیم.
خلاصه نظر آنها این است: اوباما با« تجارت» زندانی آمریکایی با زندانیان طالبان، «ضعیف» به نظر میرسد، مثلا سارا پالین در صفحه فیسبوک خود نوشت: «یک بار دیگر دیدیم باراک اوباما علیه «مردم بد» بهجای استفاده از اهرم فشار، از مذاکره استفاده کرد.» پالین میگوید این معامله «اخلاق نظامی را زیر پا گذاشت» و «برای رفقای زندانی اسامهبنلادن، فرصت جشن فراهم کرد» آنچه سناتورها و نامزد پیشین معاون رییسجمهوری را به خشم آورده است، اقدام اوباما برای آزادی برگدال نیست. بلکه خیلی ساده آنها میگویند هزینه آزادی او خیلی زیاد بود و برگدال واقعا اینقدر نمیارزید. چرا؟ زیرا قبل از دستگیری «اعتقادات نفرتانگیز ضد آمریکایی» بیان کرده و سربازان همکار خود را ترک کرده است.
اما در قصه پالین چند مساله وجود دارد؛ یکی اینکه چه برگدال به خاطر بدشانسی (آنطور که مقامات آمریکایی میگویند) به چنگ طالبان افتاده باشد، چه بهخاطر ترک پست، دولت نمیتواند مسوولیت اخلاقی خودش را وانهد و سربازش را در چنگال دشمن رها کند. دیگر اینکه پالین درباره معامله مذکور، از کمبود اطلاعات رنج میبرد، مثلا این واقعیت را نمیبیند که طالبان آزاد شده، دستکم یکسال را باید در قطر بگذرانند یا اینکه برای اتمام قریبالوقوع جنگ در افغانستان، آزادی اغلب زندانیهای گوانتانامو گریزناپذیر است.
با همه اینها، پیام پالین در فیسبوک از یک جنبه خارقالعاده است: این پیام مثال روشنی است از اتفاقی که برای سربازی میافتد، اگر نخواهد به فانتزیهای راست افراطی تن دهد.
ما نومحافظهکاران را خوب میشناسیم، آنها خود را در جایگاه خدا میبینند، خیالبافی میکنند و بر همه زنان و مردان در ارتش آمریکا ادعای مالکیت دارند. همه «معاهده ملی جمهوریخواهان» در سال 2004 را به خاطر داریم. جورج بوش، در آن با آرم سبزرنگ «ماموریت غیرممکن» روی لباس پروازش، گردوخاک به پا کرد. او خودش و حزبش را تنها حافظ و نجاتدهنده ارتش معرفی میکرد. در آن سالها بهخاطر میآوریم که چندینبار دموکراتها و لیبرالها به خاطر مخالفت با حنگ سرزنش و بازخواست میشدند که چرا اینقدر از ارتش متنفرند. در نتیجه انتظار این بود که جمهوریخواهان از آزادی برگدال بیش از دیگران خوشحال شوند.
اما اگر اعضای ارتش نتوانند به دستورالعمل خدشهناپذیر راست افراطی درباره الزامات سربازبودن (ناسیونالیست، مذهبی، مطیع، محافظهکار) وفادار بمانند، کسانی چون سارا پالین، با آنها مثل یک تن آجر رفتار میکنند. به این ترتیب کسانی که روزی قهرمانان اسطورهای بودند، به شارلاتان تبدیل میشوند. در این لحظه، نفرت راست افراطی از سرباز مرتد تصویر معکوس احترام آنها برای نظامیهاست. برگدال نهتنها از جنگ در افغانستان بیزار بود، بلکه یکبار گفته بود: «از آمریکاییبودن خود شرمنده است.» درست به همین دلیل است که پالین او را کمبهاتر از این میداند که رییسجمهور برای آزادی و حفاظت از جانش دست به چنین کاری بزند.
ضربالمثل قدیمی هست که میگوید هیچچیز بهسرعت عشق نمیتواند به نفرت تبدیل شود. به نظر میرسد این ضربالمثل در سیاست هم صادق باشد.
این موضوع تنها درباره سارا پالین و برگدال نیست. به یاد بیاورید راست افراطی در سال 2004، چه کمپین ظالمانهای علیه جان کری راه انداخت و در آن پیروز شد. بخشی از این نفرت به دلیل دموکراتبودن کری بود و طبیعی است. اما از سوی دیگر، کری سمبل سرباز مرتد عصر مدرن نیز بود؛ مردی که نشان داد لازم نیست حتما برای اینکه جنگ ویتنام را اشتباهی گناهآلود بدانیم، سرباز موبلند پشیمانی باشیم. جان کری سرباز بود ولی یک سرباز تزیینی.
سیاست «انسانزدایی»کردن راست افراطی از سربازان آمریکایی روشن است. سرباز باید نسخه ایدهآل سارا پالین و امثال او باشد، یعنی نسخهای میهنپرستی، افتخار و مردانگی (یا دستکم در خدمت این اهداف به کار آید.) اگر سربازی از این معیارها تخطی کند، از درجه انسانیت سقوط میکند و به بدترین وجهی تحقیر میشود.
خلاصه نظر آنها این است: اوباما با« تجارت» زندانی آمریکایی با زندانیان طالبان، «ضعیف» به نظر میرسد، مثلا سارا پالین در صفحه فیسبوک خود نوشت: «یک بار دیگر دیدیم باراک اوباما علیه «مردم بد» بهجای استفاده از اهرم فشار، از مذاکره استفاده کرد.» پالین میگوید این معامله «اخلاق نظامی را زیر پا گذاشت» و «برای رفقای زندانی اسامهبنلادن، فرصت جشن فراهم کرد» آنچه سناتورها و نامزد پیشین معاون رییسجمهوری را به خشم آورده است، اقدام اوباما برای آزادی برگدال نیست. بلکه خیلی ساده آنها میگویند هزینه آزادی او خیلی زیاد بود و برگدال واقعا اینقدر نمیارزید. چرا؟ زیرا قبل از دستگیری «اعتقادات نفرتانگیز ضد آمریکایی» بیان کرده و سربازان همکار خود را ترک کرده است.
اما در قصه پالین چند مساله وجود دارد؛ یکی اینکه چه برگدال به خاطر بدشانسی (آنطور که مقامات آمریکایی میگویند) به چنگ طالبان افتاده باشد، چه بهخاطر ترک پست، دولت نمیتواند مسوولیت اخلاقی خودش را وانهد و سربازش را در چنگال دشمن رها کند. دیگر اینکه پالین درباره معامله مذکور، از کمبود اطلاعات رنج میبرد، مثلا این واقعیت را نمیبیند که طالبان آزاد شده، دستکم یکسال را باید در قطر بگذرانند یا اینکه برای اتمام قریبالوقوع جنگ در افغانستان، آزادی اغلب زندانیهای گوانتانامو گریزناپذیر است.
با همه اینها، پیام پالین در فیسبوک از یک جنبه خارقالعاده است: این پیام مثال روشنی است از اتفاقی که برای سربازی میافتد، اگر نخواهد به فانتزیهای راست افراطی تن دهد.
ما نومحافظهکاران را خوب میشناسیم، آنها خود را در جایگاه خدا میبینند، خیالبافی میکنند و بر همه زنان و مردان در ارتش آمریکا ادعای مالکیت دارند. همه «معاهده ملی جمهوریخواهان» در سال 2004 را به خاطر داریم. جورج بوش، در آن با آرم سبزرنگ «ماموریت غیرممکن» روی لباس پروازش، گردوخاک به پا کرد. او خودش و حزبش را تنها حافظ و نجاتدهنده ارتش معرفی میکرد. در آن سالها بهخاطر میآوریم که چندینبار دموکراتها و لیبرالها به خاطر مخالفت با حنگ سرزنش و بازخواست میشدند که چرا اینقدر از ارتش متنفرند. در نتیجه انتظار این بود که جمهوریخواهان از آزادی برگدال بیش از دیگران خوشحال شوند.
اما اگر اعضای ارتش نتوانند به دستورالعمل خدشهناپذیر راست افراطی درباره الزامات سربازبودن (ناسیونالیست، مذهبی، مطیع، محافظهکار) وفادار بمانند، کسانی چون سارا پالین، با آنها مثل یک تن آجر رفتار میکنند. به این ترتیب کسانی که روزی قهرمانان اسطورهای بودند، به شارلاتان تبدیل میشوند. در این لحظه، نفرت راست افراطی از سرباز مرتد تصویر معکوس احترام آنها برای نظامیهاست. برگدال نهتنها از جنگ در افغانستان بیزار بود، بلکه یکبار گفته بود: «از آمریکاییبودن خود شرمنده است.» درست به همین دلیل است که پالین او را کمبهاتر از این میداند که رییسجمهور برای آزادی و حفاظت از جانش دست به چنین کاری بزند.
ضربالمثل قدیمی هست که میگوید هیچچیز بهسرعت عشق نمیتواند به نفرت تبدیل شود. به نظر میرسد این ضربالمثل در سیاست هم صادق باشد.
این موضوع تنها درباره سارا پالین و برگدال نیست. به یاد بیاورید راست افراطی در سال 2004، چه کمپین ظالمانهای علیه جان کری راه انداخت و در آن پیروز شد. بخشی از این نفرت به دلیل دموکراتبودن کری بود و طبیعی است. اما از سوی دیگر، کری سمبل سرباز مرتد عصر مدرن نیز بود؛ مردی که نشان داد لازم نیست حتما برای اینکه جنگ ویتنام را اشتباهی گناهآلود بدانیم، سرباز موبلند پشیمانی باشیم. جان کری سرباز بود ولی یک سرباز تزیینی.
سیاست «انسانزدایی»کردن راست افراطی از سربازان آمریکایی روشن است. سرباز باید نسخه ایدهآل سارا پالین و امثال او باشد، یعنی نسخهای میهنپرستی، افتخار و مردانگی (یا دستکم در خدمت این اهداف به کار آید.) اگر سربازی از این معیارها تخطی کند، از درجه انسانیت سقوط میکند و به بدترین وجهی تحقیر میشود.
منبع: salon. com
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.