|

فقط رفیق روزهای پیروزی نباشیم

محمد حمیدی

فصل 2014 -2013 لیگ برتر انگلیس در حالی با قهرمانی منچسترسیتی به پایان رسید که لیورپول در روزگار افول منچستریونایتد تا یک‌قدمی قهرمانی پیش‌ رفت ولی در نهایت در بازی هفته‌های پایانی به چلسی باخت و از کورس قهرمانی بازماند؛ شکستی که استیون جرارد، کاپیتان آنفیلدی‌ها در آن نقشی اساسی بازی کرد ولی این باخت پایان کار لیورپول و هوادارانش نبود؛ در هفته پایانی لیگ برتر در ورزشگاه آنفیلد از شعار «حیاکن، رها کن!» و «بی‌غیرت!» هیچ خبری نبود. درست برعکس هوادارانی را می‌دیدی که به تشویق بازیکنان محبوبشان می‌پرداختند از جمله استیون جرارد؛ همان کسی که با اشتباه مرگبارش در بازی برابر آبی‌های لندن رویای قهرمانی همین هواداران را در یک‌آن ناخواسته بر باد داد. در فوتبال حرفه‌ای هم «قهرمانی» یک هدف بزرگ است ولی در نهایت «همه‌چیز» نبوده و نیست. این را می‌شد از چهره تک‌تک کودکانی دید که همراه با پدرانشان- بازیکنان لیورپول بزرگ- در ورزشگاه تاریخی آنفیلد برابر چندین‌هزار هوادار به‌سادگی فوتبال «بازی» می‌کردند. تیم‌ملی ایران روی کاغذ کم‌شانس‌ترین تیم گروه ششم جام‌جهانی است و به‌نظر نباید خواب حضور در جمع 16تیم برتر جام 2014 را ببیند ولی ما فوتبال را می‌شناسیم و تیم‌ملی ایران را دوست داریم؛ با همه فرازهاوفرودهایش، کمی‌ها و کاستی‌هایش، شکست‌ها و ناکامی‌هایش. دوست داریم تیم‌ملی‌مان با همه کمبودها و نداشته‌هایش «بازی» کند و ما به تماشای «بازی» تیم‌ملی فوتبال کشورمان بنشینیم. خوشبین‌ترین ما هم خواب قهرمانی تیم‌ملی را در جام‌جهانی نمی‌بیند ولی همه ما رویای «بازی»های خوب تیم‌ملی‌مان را در سر می‌پرورانیم. ما می‌دانیم معروف‌ترین بازیکن ما در فولام سقوط‌کرده بازی می‌کند و ستارگان آنها در بارسلونا و منچسترسیتی توپ می‌زنند. دلمان می‌خواهد سال‌ها بعد که به مرور جام‌جهانی 2014 می‌پردازیم لبخندی هرچند کوتاه و کوچک روی لبان ما نقش ببندد؛ لبخندی از سر رضایت. دلمان می‌خواهد بعد از جام‌جهانی هم «بازی» فوتبال و تیم‌ملی فوتبالمان را دوست داشته باشیم. ما که گوشمان از افشاگری‌ها پر است و دلمان از دست این همه نابلدی و نادرستی و ناراستی خون. ما که فوتبال برایمان در نهایت چیزی جز یک «بازی» نبوده و نیست و نخواهد بود. ما دوست داریم این‌بار به بهانه فوتبال و تیم‌ملی و جام‌جهانی دور هم بنشینیم با بزرگ‌ترها و کوچک‌تر‌ها. بزرگ‌ترها تسبیح‌به‌دست برای فرزندانشان کیلومترها آن‌سو‌تر دعا کنند و صلوات بفرستند و کوچک‌ترها با هر فرصت به‌دست‌آمده و ازدست‌رفته چندمتری به هوا بپرند و شبی و شب‌هایی از عمر کوتاهشان را «با هم» و «در کنار هم» به ‌خوبی‌و‌خوشی سر کنند؛ به‌ویژه اکنون که دیگر خبری از وعده‌ووعید نیست و خوشبختانه قرار هم نیست در جمع چهار تیم برتر جهان باشیم! حالا که عکس‌های آنچنانی و تبلیغاتی غیرفوتبالی‌ها با لباس تیم‌ملی در کار نیست و کسی در زمین چمن ورزشگاه آزادی برای تمام فوتبال جهان «کُری» نمی‌خواند و برابر دوربین و خبرنگاران ژست نمی‌گیرد! در نهایت اینکه ما هوادار تیم‌ملی ایران هستیم نه طرفدار بردها و رفیق روزهای پیروزی‌اش. آنها که فوتبال را چیزی جز «بازی» می‌دانند با «ما» نیستند؛ «ما» که بازیکنان را با شعار «افتخار پارس» راهی سرزمین فوتبال و قهوه کرده‌ایم.
فصل 2014 -2013 لیگ برتر انگلیس در حالی با قهرمانی منچسترسیتی به پایان رسید که لیورپول در روزگار افول منچستریونایتد تا یک‌قدمی قهرمانی پیش‌ رفت ولی در نهایت در بازی هفته‌های پایانی به چلسی باخت و از کورس قهرمانی بازماند؛ شکستی که استیون جرارد، کاپیتان آنفیلدی‌ها در آن نقشی اساسی بازی کرد ولی این باخت پایان کار لیورپول و هوادارانش نبود؛ در هفته پایانی لیگ برتر در ورزشگاه آنفیلد از شعار «حیاکن، رها کن!» و «بی‌غیرت!» هیچ خبری نبود. درست برعکس هوادارانی را می‌دیدی که به تشویق بازیکنان محبوبشان می‌پرداختند از جمله استیون جرارد؛ همان کسی که با اشتباه مرگبارش در بازی برابر آبی‌های لندن رویای قهرمانی همین هواداران را در یک‌آن ناخواسته بر باد داد. در فوتبال حرفه‌ای هم «قهرمانی» یک هدف بزرگ است ولی در نهایت «همه‌چیز» نبوده و نیست. این را می‌شد از چهره تک‌تک کودکانی دید که همراه با پدرانشان- بازیکنان لیورپول بزرگ- در ورزشگاه تاریخی آنفیلد برابر چندین‌هزار هوادار به‌سادگی فوتبال «بازی» می‌کردند. تیم‌ملی ایران روی کاغذ کم‌شانس‌ترین تیم گروه ششم جام‌جهانی است و به‌نظر نباید خواب حضور در جمع 16تیم برتر جام 2014 را ببیند ولی ما فوتبال را می‌شناسیم و تیم‌ملی ایران را دوست داریم؛ با همه فرازهاوفرودهایش، کمی‌ها و کاستی‌هایش، شکست‌ها و ناکامی‌هایش. دوست داریم تیم‌ملی‌مان با همه کمبودها و نداشته‌هایش «بازی» کند و ما به تماشای «بازی» تیم‌ملی فوتبال کشورمان بنشینیم. خوشبین‌ترین ما هم خواب قهرمانی تیم‌ملی را در جام‌جهانی نمی‌بیند ولی همه ما رویای «بازی»های خوب تیم‌ملی‌مان را در سر می‌پرورانیم. ما می‌دانیم معروف‌ترین بازیکن ما در فولام سقوط‌کرده بازی می‌کند و ستارگان آنها در بارسلونا و منچسترسیتی توپ می‌زنند. دلمان می‌خواهد سال‌ها بعد که به مرور جام‌جهانی 2014 می‌پردازیم لبخندی هرچند کوتاه و کوچک روی لبان ما نقش ببندد؛ لبخندی از سر رضایت. دلمان می‌خواهد بعد از جام‌جهانی هم «بازی» فوتبال و تیم‌ملی فوتبالمان را دوست داشته باشیم. ما که گوشمان از افشاگری‌ها پر است و دلمان از دست این همه نابلدی و نادرستی و ناراستی خون. ما که فوتبال برایمان در نهایت چیزی جز یک «بازی» نبوده و نیست و نخواهد بود. ما دوست داریم این‌بار به بهانه فوتبال و تیم‌ملی و جام‌جهانی دور هم بنشینیم با بزرگ‌ترها و کوچک‌تر‌ها. بزرگ‌ترها تسبیح‌به‌دست برای فرزندانشان کیلومترها آن‌سو‌تر دعا کنند و صلوات بفرستند و کوچک‌ترها با هر فرصت به‌دست‌آمده و ازدست‌رفته چندمتری به هوا بپرند و شبی و شب‌هایی از عمر کوتاهشان را «با هم» و «در کنار هم» به ‌خوبی‌و‌خوشی سر کنند؛ به‌ویژه اکنون که دیگر خبری از وعده‌ووعید نیست و خوشبختانه قرار هم نیست در جمع چهار تیم برتر جهان باشیم! حالا که عکس‌های آنچنانی و تبلیغاتی غیرفوتبالی‌ها با لباس تیم‌ملی در کار نیست و کسی در زمین چمن ورزشگاه آزادی برای تمام فوتبال جهان «کُری» نمی‌خواند و برابر دوربین و خبرنگاران ژست نمی‌گیرد! در نهایت اینکه ما هوادار تیم‌ملی ایران هستیم نه طرفدار بردها و رفیق روزهای پیروزی‌اش. آنها که فوتبال را چیزی جز «بازی» می‌دانند با «ما» نیستند؛ «ما» که بازیکنان را با شعار «افتخار پارس» راهی سرزمین فوتبال و قهوه کرده‌ایم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.