رسانهها و بازیهای گرسنگی
فریدون صدیقی
1- دزدی عشق، دزدی جان، دزدی نان، دزدی رفاقت، دزدی شرافت، دزدی مدرک، دزدی درخت، دزدی هوا و... .
آیا گزارش لحظهبهلحظه ناامنیها آرامش ما را نمیدزدد؟ آیا رسانهها کابوس منتشر میکنند.
آیا ما وارد عصر بازیهای گرسنگی شدهایم؟ چون بیرحمی، سرقت و سرزنش در تمام صورتبندیهای زیست اجتماعی فراتر از ظرفیتهای متنی یک زندگی سالم است. چون حجم خبرهای بد، سرریز اطلاعات تلخ و یومیه ماست.
2- سواد، معلومات عمومی برای حل جدول کلمات متقاطع نیست. سواد ظرفیت و قابلیت پردازش اطلاعات نوبهنو برای تولید دانش و یعنی تولید خلاقه تفکر، کار و امید است. آیا دانش ما ناچیز است و بهناچار کارکردهای گذشته را برای امروز و فردا بازتولید میکنیم و رسانهها هم برحسب اقلیمهای زیست اجتماعی مخاطبان، تکرارکننده خبرها و مفاهیم تکراری در بستههای متفاوت هستند.
3- روزنامهنگار، «خبربیار» نیست، خبر را رهگذران، نیازمندان، گمشدگان و مالباختگان در شبکههای اجتماعی در پلکثانیه تکثیر میکنند، روزنامهنگاری دقیقهنگاری، یعنی تحلیل و تفسیر خبر، یعنی پردازش رویدادها برای راهبردیکردن گذر از آسیبها و پیشبینی چگونه زاد و پرورش انداموارههای آسیبها از نقطه صفر تا صد است. همانطوری که میباید و باید تصریحا در فرهنگسازی مبتنی بر نیازهای روز و نیازهای فردا نه بهموازات نظام آموزشی، بلکه در گفتوگوی با آن سهیم باشد.
4- آیا یکپارچگی وجود انسان در خطر است چون جسم او دایما در تهدید است، پس افکار و امیال او در گسست و تلاشی و در بینظمی است، یعنی انسان معاصر هرروز تمرکز و یکپارچگی خود را بیشتر از دست میدهد تا بپذیرد سادهترین راهحل برای آسانکردن تحمل زندگی، به سادگی و چه بهسادگی مردن است؟
- گروگانگرفتن بیش از 200دانشآموز دختر در آفریقا
- گمشدن مشکوک یک هواپیما با صداهای سرنشین و متعاقب آن مرگ آبی دانشآموزان یک کشتی در شرق آسیا
- مرگ دههاهزارنفر در سوریه
- جانباختن هزاراننفر در جادههای بیمقصد کشور
5- امیدوار باشیم تعلیم و تربیت واقعی قادر به حفظ متوازن یکپارچگی وجود انسان باشد.
امیدوار باشیم رسانهها بتوانند راهی برای شادمانهزیستن بجویند تا زیستن زلال، رها و با افکار روشن باشد تا بتوانیم زندگی کنیم و خوشوقتی احتمالی دیدن بازیهای جامجهانی فوتبال را خوشبختی نپنداریم و بدانیم خوشبختی برای رودخانه، رسیدن به دریاست نه آبشدن پشت سد.
آیا گزارش لحظهبهلحظه ناامنیها آرامش ما را نمیدزدد؟ آیا رسانهها کابوس منتشر میکنند.
آیا ما وارد عصر بازیهای گرسنگی شدهایم؟ چون بیرحمی، سرقت و سرزنش در تمام صورتبندیهای زیست اجتماعی فراتر از ظرفیتهای متنی یک زندگی سالم است. چون حجم خبرهای بد، سرریز اطلاعات تلخ و یومیه ماست.
2- سواد، معلومات عمومی برای حل جدول کلمات متقاطع نیست. سواد ظرفیت و قابلیت پردازش اطلاعات نوبهنو برای تولید دانش و یعنی تولید خلاقه تفکر، کار و امید است. آیا دانش ما ناچیز است و بهناچار کارکردهای گذشته را برای امروز و فردا بازتولید میکنیم و رسانهها هم برحسب اقلیمهای زیست اجتماعی مخاطبان، تکرارکننده خبرها و مفاهیم تکراری در بستههای متفاوت هستند.
3- روزنامهنگار، «خبربیار» نیست، خبر را رهگذران، نیازمندان، گمشدگان و مالباختگان در شبکههای اجتماعی در پلکثانیه تکثیر میکنند، روزنامهنگاری دقیقهنگاری، یعنی تحلیل و تفسیر خبر، یعنی پردازش رویدادها برای راهبردیکردن گذر از آسیبها و پیشبینی چگونه زاد و پرورش انداموارههای آسیبها از نقطه صفر تا صد است. همانطوری که میباید و باید تصریحا در فرهنگسازی مبتنی بر نیازهای روز و نیازهای فردا نه بهموازات نظام آموزشی، بلکه در گفتوگوی با آن سهیم باشد.
4- آیا یکپارچگی وجود انسان در خطر است چون جسم او دایما در تهدید است، پس افکار و امیال او در گسست و تلاشی و در بینظمی است، یعنی انسان معاصر هرروز تمرکز و یکپارچگی خود را بیشتر از دست میدهد تا بپذیرد سادهترین راهحل برای آسانکردن تحمل زندگی، به سادگی و چه بهسادگی مردن است؟
- گروگانگرفتن بیش از 200دانشآموز دختر در آفریقا
- گمشدن مشکوک یک هواپیما با صداهای سرنشین و متعاقب آن مرگ آبی دانشآموزان یک کشتی در شرق آسیا
- مرگ دههاهزارنفر در سوریه
- جانباختن هزاراننفر در جادههای بیمقصد کشور
5- امیدوار باشیم تعلیم و تربیت واقعی قادر به حفظ متوازن یکپارچگی وجود انسان باشد.
امیدوار باشیم رسانهها بتوانند راهی برای شادمانهزیستن بجویند تا زیستن زلال، رها و با افکار روشن باشد تا بتوانیم زندگی کنیم و خوشوقتی احتمالی دیدن بازیهای جامجهانی فوتبال را خوشبختی نپنداریم و بدانیم خوشبختی برای رودخانه، رسیدن به دریاست نه آبشدن پشت سد.
1- دزدی عشق، دزدی جان، دزدی نان، دزدی رفاقت، دزدی شرافت، دزدی مدرک، دزدی درخت، دزدی هوا و... .
آیا گزارش لحظهبهلحظه ناامنیها آرامش ما را نمیدزدد؟ آیا رسانهها کابوس منتشر میکنند.
آیا ما وارد عصر بازیهای گرسنگی شدهایم؟ چون بیرحمی، سرقت و سرزنش در تمام صورتبندیهای زیست اجتماعی فراتر از ظرفیتهای متنی یک زندگی سالم است. چون حجم خبرهای بد، سرریز اطلاعات تلخ و یومیه ماست.
2- سواد، معلومات عمومی برای حل جدول کلمات متقاطع نیست. سواد ظرفیت و قابلیت پردازش اطلاعات نوبهنو برای تولید دانش و یعنی تولید خلاقه تفکر، کار و امید است. آیا دانش ما ناچیز است و بهناچار کارکردهای گذشته را برای امروز و فردا بازتولید میکنیم و رسانهها هم برحسب اقلیمهای زیست اجتماعی مخاطبان، تکرارکننده خبرها و مفاهیم تکراری در بستههای متفاوت هستند.
3- روزنامهنگار، «خبربیار» نیست، خبر را رهگذران، نیازمندان، گمشدگان و مالباختگان در شبکههای اجتماعی در پلکثانیه تکثیر میکنند، روزنامهنگاری دقیقهنگاری، یعنی تحلیل و تفسیر خبر، یعنی پردازش رویدادها برای راهبردیکردن گذر از آسیبها و پیشبینی چگونه زاد و پرورش انداموارههای آسیبها از نقطه صفر تا صد است. همانطوری که میباید و باید تصریحا در فرهنگسازی مبتنی بر نیازهای روز و نیازهای فردا نه بهموازات نظام آموزشی، بلکه در گفتوگوی با آن سهیم باشد.
4- آیا یکپارچگی وجود انسان در خطر است چون جسم او دایما در تهدید است، پس افکار و امیال او در گسست و تلاشی و در بینظمی است، یعنی انسان معاصر هرروز تمرکز و یکپارچگی خود را بیشتر از دست میدهد تا بپذیرد سادهترین راهحل برای آسانکردن تحمل زندگی، به سادگی و چه بهسادگی مردن است؟
- گروگانگرفتن بیش از 200دانشآموز دختر در آفریقا
- گمشدن مشکوک یک هواپیما با صداهای سرنشین و متعاقب آن مرگ آبی دانشآموزان یک کشتی در شرق آسیا
- مرگ دههاهزارنفر در سوریه
- جانباختن هزاراننفر در جادههای بیمقصد کشور
5- امیدوار باشیم تعلیم و تربیت واقعی قادر به حفظ متوازن یکپارچگی وجود انسان باشد.
امیدوار باشیم رسانهها بتوانند راهی برای شادمانهزیستن بجویند تا زیستن زلال، رها و با افکار روشن باشد تا بتوانیم زندگی کنیم و خوشوقتی احتمالی دیدن بازیهای جامجهانی فوتبال را خوشبختی نپنداریم و بدانیم خوشبختی برای رودخانه، رسیدن به دریاست نه آبشدن پشت سد.
آیا گزارش لحظهبهلحظه ناامنیها آرامش ما را نمیدزدد؟ آیا رسانهها کابوس منتشر میکنند.
آیا ما وارد عصر بازیهای گرسنگی شدهایم؟ چون بیرحمی، سرقت و سرزنش در تمام صورتبندیهای زیست اجتماعی فراتر از ظرفیتهای متنی یک زندگی سالم است. چون حجم خبرهای بد، سرریز اطلاعات تلخ و یومیه ماست.
2- سواد، معلومات عمومی برای حل جدول کلمات متقاطع نیست. سواد ظرفیت و قابلیت پردازش اطلاعات نوبهنو برای تولید دانش و یعنی تولید خلاقه تفکر، کار و امید است. آیا دانش ما ناچیز است و بهناچار کارکردهای گذشته را برای امروز و فردا بازتولید میکنیم و رسانهها هم برحسب اقلیمهای زیست اجتماعی مخاطبان، تکرارکننده خبرها و مفاهیم تکراری در بستههای متفاوت هستند.
3- روزنامهنگار، «خبربیار» نیست، خبر را رهگذران، نیازمندان، گمشدگان و مالباختگان در شبکههای اجتماعی در پلکثانیه تکثیر میکنند، روزنامهنگاری دقیقهنگاری، یعنی تحلیل و تفسیر خبر، یعنی پردازش رویدادها برای راهبردیکردن گذر از آسیبها و پیشبینی چگونه زاد و پرورش انداموارههای آسیبها از نقطه صفر تا صد است. همانطوری که میباید و باید تصریحا در فرهنگسازی مبتنی بر نیازهای روز و نیازهای فردا نه بهموازات نظام آموزشی، بلکه در گفتوگوی با آن سهیم باشد.
4- آیا یکپارچگی وجود انسان در خطر است چون جسم او دایما در تهدید است، پس افکار و امیال او در گسست و تلاشی و در بینظمی است، یعنی انسان معاصر هرروز تمرکز و یکپارچگی خود را بیشتر از دست میدهد تا بپذیرد سادهترین راهحل برای آسانکردن تحمل زندگی، به سادگی و چه بهسادگی مردن است؟
- گروگانگرفتن بیش از 200دانشآموز دختر در آفریقا
- گمشدن مشکوک یک هواپیما با صداهای سرنشین و متعاقب آن مرگ آبی دانشآموزان یک کشتی در شرق آسیا
- مرگ دههاهزارنفر در سوریه
- جانباختن هزاراننفر در جادههای بیمقصد کشور
5- امیدوار باشیم تعلیم و تربیت واقعی قادر به حفظ متوازن یکپارچگی وجود انسان باشد.
امیدوار باشیم رسانهها بتوانند راهی برای شادمانهزیستن بجویند تا زیستن زلال، رها و با افکار روشن باشد تا بتوانیم زندگی کنیم و خوشوقتی احتمالی دیدن بازیهای جامجهانی فوتبال را خوشبختی نپنداریم و بدانیم خوشبختی برای رودخانه، رسیدن به دریاست نه آبشدن پشت سد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.