لغو روادید توافق دو طرفه میخواهد
علی بیگدلی/کارشناس حوزه مسایل بینالملل
پیشنهاد لغو یکطرفه روادید سفر به ایران برای مصریها از سوی مقام ایرانی به لحاظ حقوقی منعی ندارد اما نکته اصلی و مهم این است که قاعدتا وزیر خارجه ما پیش از طرح این پیشنهاد باید با همتای مصری خود رایزنی کرده و موافقت او را جلب کرده باشد این در حالی است که اظهار نظر اخیر وزیر خارجه مصر مبنی بر اینکه «رابطه با ایران برای ما در اولویت نیست» نشاندهنده مسیری دیگر و کاملا در خلاف جهت اظهارنظر وزیر خارجه ایران است. با این شرایط صحبت آقای «صالحی» کاملا خارج از عرف دیپلماتیک است. در واقع اصل این پیشنهاد حتی در شرایطی که ایران و مصر رابطه رسمی سیاسی در قالب سفارتخانه و کنسولی ندارند بدوناشکال است، کما اینکه هر دو کشور دفتر حافظ منافع دارند و از طریق دفتر حافظ منافع میتوان این مدل روابط را هموار کرد. اشکال آنجاست که بدون صحبت و موافقت همتای مصری چنین صحبتی شود، درست است که وزیر خارجه ایران خواسته برخوردی صمیمانه از خود نشان دهد اما به نظر میرسد این مساله برای مصریها نمیتواند خیلی قابل پذیرش باشد چون مساله به این سادگی نیست و کسی که میخواهد مثلا از کشور مصر وارد ایران شود باید اجازه دولت خودش را هم داشته باشد.
وقتی ما نمیدانیم نظر دولت مصر درباره سفر اتباعش به ایران چیست و اصلا چنین اجازهای به آنها میدهد یا نه، به نظرم چنین پیشنهادی نه تنها کار درستی نبوده بلکه زشت و ناصحیح هم هست. دو طرف باید حتما بر سر این مساله قبلا توافق کرده باشند بعد اگر طرف ایرانی یا مصری چنین پیشنهادی بدهد بلا اشکال است. در حقوق بینالملل هم آمده است که حتما باید این توافق بین دو مقام همطراز صورت گرفته باشد. اینکه گفته شود لغو یکطرفه به نوعی نشاندهنده اقتدار یک کشور است به نظرم چندان درست نیست. درست است که آقای «احمدینژاد» به مصر سفر کرده اما این سفر در واقع برای احیای روابط نبوده بلکه صرفا برای شرکت در یک کنفرانس بوده است.
پیشنهاد لغو یکطرفه روادید سفر به ایران برای مصریها از سوی مقام ایرانی به لحاظ حقوقی منعی ندارد اما نکته اصلی و مهم این است که قاعدتا وزیر خارجه ما پیش از طرح این پیشنهاد باید با همتای مصری خود رایزنی کرده و موافقت او را جلب کرده باشد این در حالی است که اظهار نظر اخیر وزیر خارجه مصر مبنی بر اینکه «رابطه با ایران برای ما در اولویت نیست» نشاندهنده مسیری دیگر و کاملا در خلاف جهت اظهارنظر وزیر خارجه ایران است. با این شرایط صحبت آقای «صالحی» کاملا خارج از عرف دیپلماتیک است. در واقع اصل این پیشنهاد حتی در شرایطی که ایران و مصر رابطه رسمی سیاسی در قالب سفارتخانه و کنسولی ندارند بدوناشکال است، کما اینکه هر دو کشور دفتر حافظ منافع دارند و از طریق دفتر حافظ منافع میتوان این مدل روابط را هموار کرد. اشکال آنجاست که بدون صحبت و موافقت همتای مصری چنین صحبتی شود، درست است که وزیر خارجه ایران خواسته برخوردی صمیمانه از خود نشان دهد اما به نظر میرسد این مساله برای مصریها نمیتواند خیلی قابل پذیرش باشد چون مساله به این سادگی نیست و کسی که میخواهد مثلا از کشور مصر وارد ایران شود باید اجازه دولت خودش را هم داشته باشد.
وقتی ما نمیدانیم نظر دولت مصر درباره سفر اتباعش به ایران چیست و اصلا چنین اجازهای به آنها میدهد یا نه، به نظرم چنین پیشنهادی نه تنها کار درستی نبوده بلکه زشت و ناصحیح هم هست. دو طرف باید حتما بر سر این مساله قبلا توافق کرده باشند بعد اگر طرف ایرانی یا مصری چنین پیشنهادی بدهد بلا اشکال است. در حقوق بینالملل هم آمده است که حتما باید این توافق بین دو مقام همطراز صورت گرفته باشد. اینکه گفته شود لغو یکطرفه به نوعی نشاندهنده اقتدار یک کشور است به نظرم چندان درست نیست. درست است که آقای «احمدینژاد» به مصر سفر کرده اما این سفر در واقع برای احیای روابط نبوده بلکه صرفا برای شرکت در یک کنفرانس بوده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.