|

دعایی و خانیکی در مراسم معرفی روزنامه‌نگار برگزیده بنیاد دکتر سمسار

جایزه «امید» به «شیرافکن» رسید

عسل عباسیان: هفتمین دوره جایزه روزنامه‌نگاری بنیاد دکتر مهدی سمسار در حالی برگزار شد که نخستین‌بار بود یاران دیرین این استاد روزنامه‌نگاری نبودند تا جایزه نفر برگزیده را اعطا کنند. این مراسم که در منزل دکتر مهدی سمسار با حضور حجت‌الاسلام دعایی، هادی خانیکی، علی دهباشی، علیرضا خانی، فرزند دکتر باستانی پاریزی و... و همچنین گیتی الهی همسر دکتر سمسار برگزار شد، میزبان روزنامه‌نگاران جوان و همین‌طور برگزیدگان پیشین این دوره نظیر هادی حیدری، پرویز براتی وآروین بود. جایزه هفتمین دوره بنیاد دکتر سمسار به «آمنه شیرافکن» -روزنامه‌نگار سیاسی، اجتماعی- رسید؛ روزنامه‌نگاری که فارغ‌التحصیل مطالعات زنان و روزنامه‌نگاری است و هم‌اکنون خبرنگار پارلمانی «شرق» است و سابقه فعالیت در روزنامه‌ها و نشریاتی همچون اعتماد ملی، روزگار، سرمایه، اندیشه پویا، فرهیختگان، ایران‌دخت، شهروند امروز، مهرنامه و... را در کارنامه خود دارد. در ابتدای این مراسم، به یاد دو یار غایب دکتر مهدی سمسار، قطعاتی از فیلم‌های سال‌های قبل این جایزه که در آن دکتر باستانی‌پاریزی و دکتر معتمدنژاد حضور داشتند پخش شد و سپس داوود احمدی مونس (آروین) یکی از برگزیدگان دوره‌های قبل، یادداشتی از شیرین سمسار-دختر دکتر سمسار- درباره وجه‌تسمیه این جایزه موسوم به «امید» را قرائت کرد؛ جایزه‌ای که به این سبب «امید» نام دارد که نخستین نشریه‌ای که دکتر سمسار با آن روزنامه‌نگاری را شروع کرده است موسوم به همین عنوان بوده و «امید»، کلمه‌ای‌ است که همواره روزنامه‌نگاران را در سالیان سخت، استوار و برپا نگه داشته است. سپس «هادی حیدری» برگزیده دوره قبل این جایزه، نوشتاری را که بر لوح‌تقدیر «آمنه شیرافکن» آمده بود، برای حضار خواند: «شما در طول دوران فعالیت مطبوعاتی‌تان همواره برای ترقی و اعتلای سرزمین خود کوشیده‌اید و آرمان‌های انسانی را ترویج داده‌اید.»پس از اهدای لوح‌تقدیر توسط حجت‌الاسلام دعایی و دکتر هادی خانیکی-استاد «شیرافکن» در دانشگاه علامه‌طباطبایی- برگزیده این دوره پشت تریبون رفت و گفت: «امیدوارم روزنامه‌نگاری از حالت «باری به هر جهت» در‌آید و چه به‌لحاظ آموزش دانشگاهی و چه به‌لحاظ کار حرفه‌ای وارد فضای استانداردتری شود. هشت‌سال گذشته فضای نامساعدی برای رشد روزنامه‌نگاری در ایران بود و متاسفانه آسیب‌های وارد‌شده به فضای روزنامه‌نگاری تا به امروز مشهود است. اگر رسانه‌ها در سال‌های اخیر می‌توانستند به وظیفه خود عمل کنند بدون‌شک امروز این سطح از فساد و اختلاس در جامعه گزارش نمی‌شد. البته منظورم رسانه‌های اصولگرایی است که منابع مالی و انسانی زیادی در اختیار داشتند. امید است به جای شعار و وعده، روزنامه‌نگاری در سال‌های آتی با فضای آزادی بیان و امنیت شغلی روزنامه‌نگاران همراه باشد.»حجت‌الاسلام «دعایی» پیرو صحبت‌های «شیرافکن»، ابراز خوشبینی کرد و گفت: «امیدوارم در مسیری حرکت کنیم تا آرمان‌های جوانان در عرصه روزنامه‌نگاری محقق شود.» «هادی خانیکی» هم ضمن تشکر از خانواده دکتر مهدی سمسار بابت بنیانگذاری جایزه امید به این نکته اشاره کرد: «آنچه در ایران برای ما باید در اولویت باشد تقویت نهادهای مدنی است و چنین نهادهایی شکل نمی‌گیرند مگر اینکه تلاش کنیم تا تجارب گذشتگان به نسل‌های بعد منتقل شود. آنچه من بین نسل میانه دکتر سمسار، دکتر باستانی‌پاریزی و دکتر معتمدنژاد و نسل امروز درخور توجه می‌دانم رفتار و منش این استادان در کنار دانش ایشان است. دکتر باستانی اگر به پاریس رفت پاریز را فراموش نکرد و البته دکتر معتمدنژاد هم همچنین. آنها فرهنگ و تاریخ کشورشان را همواره گرامی داشتند.» در پایان، حاضران در حالی مراسم را ترک می‌کردند که لبخند دکتر مهدی سمسار، در پرتره‌ای در مقابل در آپارتمان شماره4، «امید»وارانه بدرقه‌شان می‌کرد.
عسل عباسیان: هفتمین دوره جایزه روزنامه‌نگاری بنیاد دکتر مهدی سمسار در حالی برگزار شد که نخستین‌بار بود یاران دیرین این استاد روزنامه‌نگاری نبودند تا جایزه نفر برگزیده را اعطا کنند. این مراسم که در منزل دکتر مهدی سمسار با حضور حجت‌الاسلام دعایی، هادی خانیکی، علی دهباشی، علیرضا خانی، فرزند دکتر باستانی پاریزی و... و همچنین گیتی الهی همسر دکتر سمسار برگزار شد، میزبان روزنامه‌نگاران جوان و همین‌طور برگزیدگان پیشین این دوره نظیر هادی حیدری، پرویز براتی وآروین بود. جایزه هفتمین دوره بنیاد دکتر سمسار به «آمنه شیرافکن» -روزنامه‌نگار سیاسی، اجتماعی- رسید؛ روزنامه‌نگاری که فارغ‌التحصیل مطالعات زنان و روزنامه‌نگاری است و هم‌اکنون خبرنگار پارلمانی «شرق» است و سابقه فعالیت در روزنامه‌ها و نشریاتی همچون اعتماد ملی، روزگار، سرمایه، اندیشه پویا، فرهیختگان، ایران‌دخت، شهروند امروز، مهرنامه و... را در کارنامه خود دارد. در ابتدای این مراسم، به یاد دو یار غایب دکتر مهدی سمسار، قطعاتی از فیلم‌های سال‌های قبل این جایزه که در آن دکتر باستانی‌پاریزی و دکتر معتمدنژاد حضور داشتند پخش شد و سپس داوود احمدی مونس (آروین) یکی از برگزیدگان دوره‌های قبل، یادداشتی از شیرین سمسار-دختر دکتر سمسار- درباره وجه‌تسمیه این جایزه موسوم به «امید» را قرائت کرد؛ جایزه‌ای که به این سبب «امید» نام دارد که نخستین نشریه‌ای که دکتر سمسار با آن روزنامه‌نگاری را شروع کرده است موسوم به همین عنوان بوده و «امید»، کلمه‌ای‌ است که همواره روزنامه‌نگاران را در سالیان سخت، استوار و برپا نگه داشته است. سپس «هادی حیدری» برگزیده دوره قبل این جایزه، نوشتاری را که بر لوح‌تقدیر «آمنه شیرافکن» آمده بود، برای حضار خواند: «شما در طول دوران فعالیت مطبوعاتی‌تان همواره برای ترقی و اعتلای سرزمین خود کوشیده‌اید و آرمان‌های انسانی را ترویج داده‌اید.»پس از اهدای لوح‌تقدیر توسط حجت‌الاسلام دعایی و دکتر هادی خانیکی-استاد «شیرافکن» در دانشگاه علامه‌طباطبایی- برگزیده این دوره پشت تریبون رفت و گفت: «امیدوارم روزنامه‌نگاری از حالت «باری به هر جهت» در‌آید و چه به‌لحاظ آموزش دانشگاهی و چه به‌لحاظ کار حرفه‌ای وارد فضای استانداردتری شود. هشت‌سال گذشته فضای نامساعدی برای رشد روزنامه‌نگاری در ایران بود و متاسفانه آسیب‌های وارد‌شده به فضای روزنامه‌نگاری تا به امروز مشهود است. اگر رسانه‌ها در سال‌های اخیر می‌توانستند به وظیفه خود عمل کنند بدون‌شک امروز این سطح از فساد و اختلاس در جامعه گزارش نمی‌شد. البته منظورم رسانه‌های اصولگرایی است که منابع مالی و انسانی زیادی در اختیار داشتند. امید است به جای شعار و وعده، روزنامه‌نگاری در سال‌های آتی با فضای آزادی بیان و امنیت شغلی روزنامه‌نگاران همراه باشد.»حجت‌الاسلام «دعایی» پیرو صحبت‌های «شیرافکن»، ابراز خوشبینی کرد و گفت: «امیدوارم در مسیری حرکت کنیم تا آرمان‌های جوانان در عرصه روزنامه‌نگاری محقق شود.» «هادی خانیکی» هم ضمن تشکر از خانواده دکتر مهدی سمسار بابت بنیانگذاری جایزه امید به این نکته اشاره کرد: «آنچه در ایران برای ما باید در اولویت باشد تقویت نهادهای مدنی است و چنین نهادهایی شکل نمی‌گیرند مگر اینکه تلاش کنیم تا تجارب گذشتگان به نسل‌های بعد منتقل شود. آنچه من بین نسل میانه دکتر سمسار، دکتر باستانی‌پاریزی و دکتر معتمدنژاد و نسل امروز درخور توجه می‌دانم رفتار و منش این استادان در کنار دانش ایشان است. دکتر باستانی اگر به پاریس رفت پاریز را فراموش نکرد و البته دکتر معتمدنژاد هم همچنین. آنها فرهنگ و تاریخ کشورشان را همواره گرامی داشتند.» در پایان، حاضران در حالی مراسم را ترک می‌کردند که لبخند دکتر مهدی سمسار، در پرتره‌ای در مقابل در آپارتمان شماره4، «امید»وارانه بدرقه‌شان می‌کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.