|

اکسیر شفابخش

محمد کیهانی . فعال سیاسی اصلاح‌طلب

١- «ما چند روزی است که کار خودمان را آغاز کرده‌ایم و از این به‌بعد انتقاد از دولت را شدیدتر خواهیم کرد. درواقع تلاش ما بر این بود که تا فروردین به دولت فرصت بدهیم به همین دلیل تا اسفندماه انتقادی از دولت نداشتیم.» همین یک جمله از حجت‌الاسلام روح‌الله حسینیان در گفت‌وگو با خبرگزاری «آریا» کافی است تا بفهمیم که عملیات مقابله با دولت روحانی به‌صورت رسمی شروع شده است. حسینیان در ادامه می‌گوید: «ما تا زمانی که به آقای احمدی‌نژاد به‌عنوان یک دولت اصولگرا اعتقاد داشتیم از ایشان حمایت کردیم. ما آن دولت را تا یک زمان خاص اساسا از لحاظ پایه خاص قبول داشتیم اما این دولت را از لحاظ مبنا قبول نداریم.» و جان کلام حقیقتا در همین جمله دوم بیان شده است. در همین راستا ستار هدایتخواه، نماینده سابق مجلس و از اعضای فعال جبهه پایداری درباره وضعیت دولت روحانی می‌گوید: «این دولت کژدارومریز و با مشکلات فراوان کار خود را تا سال ۹۶ ادامه می‌دهد، اما در انتخابات دوره بعد باید پاستور را ترک کند، این دولت هشت‌ساله نخواهد شد.»
با توجه به همراستایی سخنان اعضای ارشد جبهه پایداری و مصاحبه‌های رنگارنگ این افراد با رسانه‌های مختلف درمی‌یابیم که عملیات زمینگیرکردن دولت رسما کلید خورده و عملا یک برنامه سیاسی مدون است.
٢- برخی افراد، از روی عادت کاری را انجام می‌دهند که به ضرر فرد یا افراد، تمام می‌شود. درواقع، آنها هیچ علت و انگیزه خاصی از انجام آن کار ندارند و فقط از روی عادت و غریزه دست به آن کار می‌زنند! شاید بتوان مخالفان - و نه منتقدان مصلح - دولت را مصداق بارز این وضعیت دانست؛ مخالفانی که از به‌هم‌پیوستن و همراستا‌شدن مخالفان ذاتی و همچنین گروهی از دست‌دادگان مناصب اجرایی به وجود آمده‌اند. اینان که انگیزه درونی‌شان برای اهل سیاست کاملا هویداست، با تذکرات و کارت‌های زرد پی‌درپی، ساخت تیزرهای تخریبی، تهیه فیلم‌های مستند ضدروحانی، نصب بیلبوردهای ضددولتی و نگارش مطالب تندوتیز و به‌دور از عدل و انصاف در جریده‌های همفکر، دست به تهیه آرشیوی غنی از ابزار و لوازم تبلیغی مخرب علیه دولت جهت زیرسوال‌بردن دولت اعتدال در انتخابات مجلس ٩٤ و ریاست‌جمهوری ٩٦ زده‌اند. اینان به خوبی نشان داده‌اند که تخریب - و نه انتقاد سازنده - آنان تابعی از زمان است، نه تابعی از عملکرد دولت. برای اینها «تابع عملکرد» مثبت یا منفی دولت لحاظ نیست بلکه مهم برای آنها «تابع زمان» است که همانطور که‌ رییس‌جمهور اخیرا اشاره داشتند، نقطه شروع آن فروردین ٩٣ و نقطه اوج و پایانش خرداد ٩٦ خواهد بود. شواهد نشان می‌دهد که دولت هنوز متوجه نشده که تخریب مخالفان تابعی از عملکردش نبوده و این؛ عامل زمان است که از دید تخریبگران، تعیین‌کننده میزان و حجم تخریب‌ها علیه اوست. شاید دولت دکتر روحانی به‌واسطه نوع نگاه به مسایل کشور، تصور می‌کند که در مقابل این حملات هرچه محافظه‌کارانه‌تر برخورد کند، طرف مقابل به‌اصطلاح کوتاه آمده و از روش و منشش دست برمی‌دارد، درصورتی‌که این طرف مقابل است که با خرید زمان روزبه‌روز حلقه فشار به دولت را تنگ‌تر و تنگ‌تر و هدایت افکار عمومی را به دست خواهد گرفت.
٣- دولت روحانی؛ خیلی زودتر از آنچه تصور می‌شد گرفتار آماج حملات مخالفان قرار گرفت، دولتی که حتی به نیمه یک‌سال نرسیده، تهدید به محدودشدن به یک دوره چهارساله و بعضا عدم توفیق در به پایان‌رساندن دوره قانونی‌اش می‌شود.حال چه باید کرد!؟ این سوال قطعا بارهاوبارها به ذهن دولتمردان خطور کرده و دولتیان همواره در پی یافتن پاسخی درخور برای آنند. روحانی از یک طرف خود و دولتش را در حصار وضعیت اقتصادی‌ای می‌بیند که ماحصل اجرای ناقص و بعضا اشتباه سیاست‌های اقتصادی در هشت‌سال گذشته است، از طرفی در ورای مرزهای ایران با یک دیوار بی‌اعتمادی قطور و بلند مواجه است که هرچه تلاش می‌کند تا با استفاده از سیاست تنش‌زدایی از ارتفاع و سپس از قطر این دیوار بکاهد، با «دلواپسان» داخلی و خارجی مواجه شده که وجودشان در پس وجود این دیوار است.
٤- به نظر می‌رسد توان یک دولت با معدل سنی بالا و صدالبته باتجربه، با مدد از انرژی و شور جوانانی که خود در به‌وجودآمدن حماسه خرداد ٩٢ سهم اصلی را ایفا کرده‌اند بتواند تا حدود زیادی نقشه‌های مخالفان را خنثی و دولت را در پیشبرد اهدافش یاری‌رسان باشد. توان و نیروی جوانی، اکسیری است شفابخش که اگر به‌صورتی صحیح و درست از آن استفاده شود خواهد توانست جلو سنگ‌اندازی به دولت را بگیرد. البته این شیوه یک‌بار در دولت محمود احمدی‌نژاد و البته به صورتی خام و ناپخته مورد استفاده قرار گرفت که اثراتش بر سرنوشت فعلی کشور قابل مشاهده است. در آن دوره چون دولت می‌خواست به‌زعم خود حلقه مدیریت 30ساله کشور را بشکند، با وجود نداشتن نیروی متخصص و توانمند کافی به‌یکباره دست به خانه‌تکانی اساسی در نهادهای تحت امرش زد و به‌یکباره با به‌کارگماردن جمع زیادی از افراد غیرمتخصص، زیان‌های اساسی به پیکره مدیریتی کشور وارد کرد. جالب آنکه استدلال دولتمردان دولت محمود احمدی‌نژاد در اتخاذ چنین شیوه‌ای و نهایتا زیان حاصل از اینگونه تصمیم‌گیری‌ها اینگونه پاسخ داده می‌شد که چون مدیران باتجربه کشور خود روزی چنین وارد حوزه اجرایی شده‌اند حق انتقاد از این شیوه را ندارند و با این استدلال ضعیف و بدون درنظرگرفتن آنکه چون روزی از سر ناچاری کشور این تجربه را از سر گذرانده است آنان نیز به همان شیوه دست زده‌اند.
٥- همانگونه که بیان شد، دولت می‌تواند با تقویت بنیه خود با استفاده از نیرو و فکر جوان به مقابله با فشارهای مخالفان بپردازد. دولت تازه‌نفس روحانی می‌تواند از پتانسیل و توان اعضای جوانان همسو با شعارها و برنامه‌های روحانی استفاده کرده و از «داد و قال» طرف مقابل نهراسد. روحانی نیک می‌داند که حامیانش نه‌تنها سهمی از دولتش نخواسته و نخواهند خواست، بلکه به همین میزان تغییر فضای عمومی جامعه راضی‌اند. دکتر روحانی اگر بخواهد همانند خاتمی و هاشمی خیالش تا حدودی از بابت حمایت حامیانش راحت باشد باید به تشکیل «شبکه هواداری» دست بزند. این شبکه هواداری، قادر خواهد بود همچون زمان انتخابات ٩٢ یکپارچه به حمایت از روحانی پرداخته و فضای سیاسی کشور را تحت‌تاثیر قرار دهد. چه آنکه همانگونه که شخص رییس‌جمهور تاکنون به‌خوبی توانسته تا بخشی از مطالبات عام - نه مطالبات خاص - این شبکه را تا حدود زیادی برآورده سازد و بعضا زبان گویای بخش اعظم این گروه باشد، حمایت دایم اینان را نیز پشتوانه خود ساخته و خود در راستای تشکیل یک «شبکه هواداری» مختص به دولت قدم بردارد. اینچنین است که دولت می‌تواند با به‌کارگیری نیروهای اصیل و باتجربه جوان که منتقد وضعیت هشت‌سال گذشته بودند، بذر امید را در میان آنان کاشته و سپس نهال نوپای آن را به ثمر رساند. قطعا در این راه «قیل و قال» رقبا بیش از پیش به‌پا خواهد خاست چون آنها به‌خوبی می‌دانند که ایجاد یک شبکه هواداری برای رییس‌جمهور به‌معنای دورماندن آنها از ساختمان پاستور برای یک دوره و احیانا دوره‌های بعدی خواهد بود. نگارنده معتقد است که خروجی عمل‌نکردن به این توصیه مشفقانه توسط رییس‌جمهور، هرگز، عدم حمایت جوانان از دولت نخواهد بود و در هر حال؛ آنچنان بلوغ سیاسی در جوانان مشاهده می‌شود که نهایتا بدانند آقای رییس‌جمهور نیاز به حمایت مجدانه همه دلدادگان میهن خصوصا جوانان دارد؛ جوانانی که عمده آنان دارای تحصیلات عالی در دانشگاه‌های معتبر داخل و حتی خارج از کشور و تجربه کار مرتبط در بخش خصوصی هستند و آماده کمک به دولت در حوزه‌های تخصصی خود هستند.

١- «ما چند روزی است که کار خودمان را آغاز کرده‌ایم و از این به‌بعد انتقاد از دولت را شدیدتر خواهیم کرد. درواقع تلاش ما بر این بود که تا فروردین به دولت فرصت بدهیم به همین دلیل تا اسفندماه انتقادی از دولت نداشتیم.» همین یک جمله از حجت‌الاسلام روح‌الله حسینیان در گفت‌وگو با خبرگزاری «آریا» کافی است تا بفهمیم که عملیات مقابله با دولت روحانی به‌صورت رسمی شروع شده است. حسینیان در ادامه می‌گوید: «ما تا زمانی که به آقای احمدی‌نژاد به‌عنوان یک دولت اصولگرا اعتقاد داشتیم از ایشان حمایت کردیم. ما آن دولت را تا یک زمان خاص اساسا از لحاظ پایه خاص قبول داشتیم اما این دولت را از لحاظ مبنا قبول نداریم.» و جان کلام حقیقتا در همین جمله دوم بیان شده است. در همین راستا ستار هدایتخواه، نماینده سابق مجلس و از اعضای فعال جبهه پایداری درباره وضعیت دولت روحانی می‌گوید: «این دولت کژدارومریز و با مشکلات فراوان کار خود را تا سال ۹۶ ادامه می‌دهد، اما در انتخابات دوره بعد باید پاستور را ترک کند، این دولت هشت‌ساله نخواهد شد.»
با توجه به همراستایی سخنان اعضای ارشد جبهه پایداری و مصاحبه‌های رنگارنگ این افراد با رسانه‌های مختلف درمی‌یابیم که عملیات زمینگیرکردن دولت رسما کلید خورده و عملا یک برنامه سیاسی مدون است.
٢- برخی افراد، از روی عادت کاری را انجام می‌دهند که به ضرر فرد یا افراد، تمام می‌شود. درواقع، آنها هیچ علت و انگیزه خاصی از انجام آن کار ندارند و فقط از روی عادت و غریزه دست به آن کار می‌زنند! شاید بتوان مخالفان - و نه منتقدان مصلح - دولت را مصداق بارز این وضعیت دانست؛ مخالفانی که از به‌هم‌پیوستن و همراستا‌شدن مخالفان ذاتی و همچنین گروهی از دست‌دادگان مناصب اجرایی به وجود آمده‌اند. اینان که انگیزه درونی‌شان برای اهل سیاست کاملا هویداست، با تذکرات و کارت‌های زرد پی‌درپی، ساخت تیزرهای تخریبی، تهیه فیلم‌های مستند ضدروحانی، نصب بیلبوردهای ضددولتی و نگارش مطالب تندوتیز و به‌دور از عدل و انصاف در جریده‌های همفکر، دست به تهیه آرشیوی غنی از ابزار و لوازم تبلیغی مخرب علیه دولت جهت زیرسوال‌بردن دولت اعتدال در انتخابات مجلس ٩٤ و ریاست‌جمهوری ٩٦ زده‌اند. اینان به خوبی نشان داده‌اند که تخریب - و نه انتقاد سازنده - آنان تابعی از زمان است، نه تابعی از عملکرد دولت. برای اینها «تابع عملکرد» مثبت یا منفی دولت لحاظ نیست بلکه مهم برای آنها «تابع زمان» است که همانطور که‌ رییس‌جمهور اخیرا اشاره داشتند، نقطه شروع آن فروردین ٩٣ و نقطه اوج و پایانش خرداد ٩٦ خواهد بود. شواهد نشان می‌دهد که دولت هنوز متوجه نشده که تخریب مخالفان تابعی از عملکردش نبوده و این؛ عامل زمان است که از دید تخریبگران، تعیین‌کننده میزان و حجم تخریب‌ها علیه اوست. شاید دولت دکتر روحانی به‌واسطه نوع نگاه به مسایل کشور، تصور می‌کند که در مقابل این حملات هرچه محافظه‌کارانه‌تر برخورد کند، طرف مقابل به‌اصطلاح کوتاه آمده و از روش و منشش دست برمی‌دارد، درصورتی‌که این طرف مقابل است که با خرید زمان روزبه‌روز حلقه فشار به دولت را تنگ‌تر و تنگ‌تر و هدایت افکار عمومی را به دست خواهد گرفت.
٣- دولت روحانی؛ خیلی زودتر از آنچه تصور می‌شد گرفتار آماج حملات مخالفان قرار گرفت، دولتی که حتی به نیمه یک‌سال نرسیده، تهدید به محدودشدن به یک دوره چهارساله و بعضا عدم توفیق در به پایان‌رساندن دوره قانونی‌اش می‌شود.حال چه باید کرد!؟ این سوال قطعا بارهاوبارها به ذهن دولتمردان خطور کرده و دولتیان همواره در پی یافتن پاسخی درخور برای آنند. روحانی از یک طرف خود و دولتش را در حصار وضعیت اقتصادی‌ای می‌بیند که ماحصل اجرای ناقص و بعضا اشتباه سیاست‌های اقتصادی در هشت‌سال گذشته است، از طرفی در ورای مرزهای ایران با یک دیوار بی‌اعتمادی قطور و بلند مواجه است که هرچه تلاش می‌کند تا با استفاده از سیاست تنش‌زدایی از ارتفاع و سپس از قطر این دیوار بکاهد، با «دلواپسان» داخلی و خارجی مواجه شده که وجودشان در پس وجود این دیوار است.
٤- به نظر می‌رسد توان یک دولت با معدل سنی بالا و صدالبته باتجربه، با مدد از انرژی و شور جوانانی که خود در به‌وجودآمدن حماسه خرداد ٩٢ سهم اصلی را ایفا کرده‌اند بتواند تا حدود زیادی نقشه‌های مخالفان را خنثی و دولت را در پیشبرد اهدافش یاری‌رسان باشد. توان و نیروی جوانی، اکسیری است شفابخش که اگر به‌صورتی صحیح و درست از آن استفاده شود خواهد توانست جلو سنگ‌اندازی به دولت را بگیرد. البته این شیوه یک‌بار در دولت محمود احمدی‌نژاد و البته به صورتی خام و ناپخته مورد استفاده قرار گرفت که اثراتش بر سرنوشت فعلی کشور قابل مشاهده است. در آن دوره چون دولت می‌خواست به‌زعم خود حلقه مدیریت 30ساله کشور را بشکند، با وجود نداشتن نیروی متخصص و توانمند کافی به‌یکباره دست به خانه‌تکانی اساسی در نهادهای تحت امرش زد و به‌یکباره با به‌کارگماردن جمع زیادی از افراد غیرمتخصص، زیان‌های اساسی به پیکره مدیریتی کشور وارد کرد. جالب آنکه استدلال دولتمردان دولت محمود احمدی‌نژاد در اتخاذ چنین شیوه‌ای و نهایتا زیان حاصل از اینگونه تصمیم‌گیری‌ها اینگونه پاسخ داده می‌شد که چون مدیران باتجربه کشور خود روزی چنین وارد حوزه اجرایی شده‌اند حق انتقاد از این شیوه را ندارند و با این استدلال ضعیف و بدون درنظرگرفتن آنکه چون روزی از سر ناچاری کشور این تجربه را از سر گذرانده است آنان نیز به همان شیوه دست زده‌اند.
٥- همانگونه که بیان شد، دولت می‌تواند با تقویت بنیه خود با استفاده از نیرو و فکر جوان به مقابله با فشارهای مخالفان بپردازد. دولت تازه‌نفس روحانی می‌تواند از پتانسیل و توان اعضای جوانان همسو با شعارها و برنامه‌های روحانی استفاده کرده و از «داد و قال» طرف مقابل نهراسد. روحانی نیک می‌داند که حامیانش نه‌تنها سهمی از دولتش نخواسته و نخواهند خواست، بلکه به همین میزان تغییر فضای عمومی جامعه راضی‌اند. دکتر روحانی اگر بخواهد همانند خاتمی و هاشمی خیالش تا حدودی از بابت حمایت حامیانش راحت باشد باید به تشکیل «شبکه هواداری» دست بزند. این شبکه هواداری، قادر خواهد بود همچون زمان انتخابات ٩٢ یکپارچه به حمایت از روحانی پرداخته و فضای سیاسی کشور را تحت‌تاثیر قرار دهد. چه آنکه همانگونه که شخص رییس‌جمهور تاکنون به‌خوبی توانسته تا بخشی از مطالبات عام - نه مطالبات خاص - این شبکه را تا حدود زیادی برآورده سازد و بعضا زبان گویای بخش اعظم این گروه باشد، حمایت دایم اینان را نیز پشتوانه خود ساخته و خود در راستای تشکیل یک «شبکه هواداری» مختص به دولت قدم بردارد. اینچنین است که دولت می‌تواند با به‌کارگیری نیروهای اصیل و باتجربه جوان که منتقد وضعیت هشت‌سال گذشته بودند، بذر امید را در میان آنان کاشته و سپس نهال نوپای آن را به ثمر رساند. قطعا در این راه «قیل و قال» رقبا بیش از پیش به‌پا خواهد خاست چون آنها به‌خوبی می‌دانند که ایجاد یک شبکه هواداری برای رییس‌جمهور به‌معنای دورماندن آنها از ساختمان پاستور برای یک دوره و احیانا دوره‌های بعدی خواهد بود. نگارنده معتقد است که خروجی عمل‌نکردن به این توصیه مشفقانه توسط رییس‌جمهور، هرگز، عدم حمایت جوانان از دولت نخواهد بود و در هر حال؛ آنچنان بلوغ سیاسی در جوانان مشاهده می‌شود که نهایتا بدانند آقای رییس‌جمهور نیاز به حمایت مجدانه همه دلدادگان میهن خصوصا جوانان دارد؛ جوانانی که عمده آنان دارای تحصیلات عالی در دانشگاه‌های معتبر داخل و حتی خارج از کشور و تجربه کار مرتبط در بخش خصوصی هستند و آماده کمک به دولت در حوزه‌های تخصصی خود هستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.