|

اندر حواشی جشنواره «کن»

وقتی بچه‌ها «آرتروز» دارند

ساسان گلفر






خدا نکند آدم از این بچه‌مشهورهای کن باشد. خودمان را می‌گویم، شما را نمی‌دانم. واقعا «بچه» مشهور، مثل آن بچه‌هایی که با انبوهی از ریش و سبیل جلو خبرنگارهای کاخ جشنواره می‌نشینند و به تفنگ‌بازی‌هایشان می‌نازند و آخرش هم از آرتروز دستشان می‌نالند. از این قبیل کوچولو‌های اسم‌ورسم‌دار در جشنواره کن فراوان است و حالا که خود جشنواره هم دیگر پا به سن گذاشته و شصت، هفتادساله شده و بچه‌هایش هم نوه‌دار شده‌اند، می‌شود انواع و اقسام آنها را در حواشی همین دوره جشنواره دید و حتی طبقه‌بندی کرد و نمونه آورد.
بچه‌های نازدار
چیزی که در کن فراوان است، مشاهیری هستند از نوعی که می‌توانیم اسمشان را بگذاریم «بچه‌های نازدار». این رده از موجودات انگار در تمام آن 10، 12 روز کاری ندارند جز آنکه مدام از این سر تا آن سر یک فرش 60‌متری که کمی دورتر از جاده ساحلی کوت دآزور پهن شده، بخرامند و جلو برق فلاش‌هایی که روز و شب هم سرشان نمی‌شود، برای عکاس‌ها ژست بگیرند و گاهی اگر حوصله‌شان سر رفت، از 24 پله جلو کاخ جشنواره بالا بروند و پایین بیایند. امسال هم مثل هرسال خیلی از آنها سعی کردند روی دست هم بلند شوند، مثلا شارون استون اینکه با هشت محافظ شخصی به آنجا آمده است را به رخ آیشواریا رای و بلیک لیولی کشید که مدعی بودند از همه خوش‌لباس‌ترند و «سوفیا لورن» که جای مادربزرگ همه آنها بود، تصمیم گرفت روی همه این بچه‌های پرمدعی را کم کند، یا آقای جاستین بیبر که وقتی دید قافیه تنگ آمده است، با یک‌تا شلوارک نارنجی‌رنگ در انظار ظاهر شد و... . بعضی از آنها که یک‌پله لوس‌تر از بقیه بودند، امسال تصمیم گرفتند با ژست‌های ملودراماتیک بیشتر از بقیه ناز کنند، مثلا «نیکول کیدمن» وقتی دیده بود که همه متوجه شده‌اند سرو‌کله‌اش از شدت بوتاکس باد کرده، ننه‌من‌غریبم بازی درآورد و اعتراض خانواده سلطنتی به فیلم «گریس موناکو» را که او بازی کرده بود، بهانه آورد و قیافه غمگینی گرفت و از غم و ناراحتی به‌خاطر این انتقادها و اعتراض‌ها گفت، بلکه عکاس‌ها و خبرنگارها فکر کنند از شدت غم و غصه و مصیبت‌ نصف گوشت صورتش آب شده و قاطی نصف دیگرش شده که این بلا به سرش آمده است. یا آقای «رایان رینولدز» که وقتی دید فیلم «اسیر» که قرار بود اولین فیلم «جدی» او باشد، توزرد از آب درآمده و دارند او را هو می‌کنند، از همان ترفند ننه‌من‌غریبم استفاده کرد و کار را به‌جایی رساند که همسرش پادرمیانی کرد تا آن شب در میهمانی شام بخورد.
اما شاخه دیگری از این بچه‌ها هم پیدا می‌شود که عموما کارگردان هستند و راه‌های دیگری برای ناز و ادا پیدا می‌کنند. مثلا رییس هیات داوران جشنواره؛ خانمی که کلی فیلم ساخته و جایزه گرفته، از کل صنعت سینما شکایت کرد که چرا به خانم‌ها اجازه نمی‌دهند بیشتر فیلم بسازند؛ یا آقای «میشل آزاناویسیوس» که قافیه را تنگ دید، به کل سازمان ملل حمله کرد؛ یا «کن لوچ» که 40سال است دارد فیلم مخالف‌خوان می‌سازد و جایزه می‌گیرد، از ضرورت فضادادن به مخالفان سخن به میان آورد.
بچه‌های رازدار
این بچه‌ها به‌کلی از گونه متفاوتی هستند. یا موی سرشان یکدست سفید است یا کله‌شان به‌کلی کچل، ولی اساسا سروکله خودشان در حوالی سواحل ریویرا پیدا نمی‌شود و فقط خبرها یا آثار عجیب‌وغریبشان را به آنجا می‌فرستند. یکی مثل «ژان لوک گدار» می‌آید و فیلم سه‌بعدی می‌سازد و روی پرده می‌فرستد که دو تصویر متفاوت به چشم چپ و راست نشان می‌دهد و تماشاگران را به سرگیجه می‌اندازد که هیچ، چشم‌هایشان را چپ می‌کند و دیگری مثل «ترنس مالیک» ادعا می‌کند که دنبال سرمایه‌گذار می‌گردد تا کل کائنات را در یک پکیج به تماشاگران عرضه کند. سیاستمدار رسواشده‌ای مثل «دومینیک اشتراوس-کان» که وکیلش را می‌فرستد تا علیه فیلم «به نیویورک خوش آمدید» آبل فرار و «ژرار دوپاردیو» اقامه دعوی حقوقی کند نیز در این رده جا می‌گیرد.
بچه‌های آرتروزدار
این‌گونه جانوری قبلا قرار بود «بچه‌های گازدار» نام بگیرد، چون با تانک و نفربر زرهی وسط خیابان‌های کن گاز می‌دادند و رژه می‌رفتند و یک‌عالم اداهای اکشن، البته از جلف‌ترین نوع ممکن درمی‌آوردند. سیلوستر استالونه، آرنولد شوارتزنگر، جیسن استیتم، مل گیبسن، هریسون فورد، آنتونیو باندراس، وزلی اسنایپز و به‌طور کلی تمام بازیگران «بی‌مصرف‌های 3» که خواستند به این ترتیب در کن برای فیلمشان تبلیغ کنند، در این رده جا می‌گرفتند؛ تا نوبت به کنفرانسی خبری رسید که سیلوستر استالونه طی آن درباره رقابتشان در مورد اینکه چه کسی از همه بیشتر در فیلم‌هایش آدم کشته و چه کسی می‌تواند مسلسل سنگین‌تر بلند کند، گفت و یک‌بار هم جلو خبرنگاران دستش را دور گردن مل گیبسن حلقه کرد تا خفه‌اش کند. خود او در این کنفرانس اقرار کرد: «ما بچه‌هایی هستیم که آرتروز داریم.» و از آن زمان نام این‌گونه به‌کلی تغییر نام داد.
بچه‌های موزمار
همانطور که از نامشان پیداست، خیلی مرموز هستند، بنابراین اگر خیلی مشهور نباشند، تعجبی ندارد؛ و اگر هم مشهور باشند، ما خبر نداریم. این‌گونه نادر، همان‌هایی هستند که امسال پلیس فرانسه در اقدامی بی‌سابقه۳۵۰ پلیس نیروی ویژه تا بن دندان مسلح، ۲۰۰ پلیس عادی و ۴۰۰ پلیس مخفی را مامور کرده تا نگذارد دست از پا خطا کنند. سال قبل آنها فقط یک قلم از کارشان این بود که 136میلیون‌دلار جواهرات را در روز روشن از هتل کارلتن سرقت کنند. چندین مورد دیگر سرقت مسلحانه هم از آنها سر زده بود و یک‌بار هم کل آپارتمان گروه سازنده «مرد تای‌چی» را خالی کرده و از جمله اموال و گذرنامه کیانو ریوز را با خود برده بودند و ویلای پنج‌خوابه مدیران یک گروه فیلمسازی را هم به‌کلی جارو کرده بودند. امسال با وجود این‌همه پلیس و برنامه امنیتی شامل پوشش تلویزیونی مداربسته از سراسر بلوار ساحلی «کروازت» و هتل‌ها و سیستم‌های هشدار و آموزش کارکنان هتل‌ها و فروشندگان، ظاهرا بیش از 127هزارنفر تماشاگر عادی، به‌علاوه 30هزار تماشاگر حرفه‌ای و دست‌اندرکار و چهارهزار روزنامه‌نگار و 700 تکنیسین تا اندازه‌ای از دست این گروه در امان بودند، اما در نهایت از سرقت الماس‌های گرانبهای ستارگان خبری مخابره نشده است. این پلیس‌ها آنقدر حواسشان جمع بود که حتی وقتی یک خبرنگار دیوانه به لباس‌های آمریکا فررا حمله کرد، او را با مغز نقش زمین کردند.
بچه‌های قوزدار
آخرین گروه بچه‌های جشنواره کن که تعدادشان اندک است، همان‌هایی هستند که جشنواره را مدیریت و راست‌وریس می‌کنند. ژیل ژاکوب 84ساله و تی‌یری فرومو 54ساله در این رده جا می‌گیرند. وجه تسمیه‌شان هم این است که حتی اگر خودشان هم قوز نداشته باشند، وقتی به محافل جشنواره کن پا می‌گذارند، قوزبالاقوز می‌شوند. بنابراین هروقت به آنها می‌رسید باید خودتان را به ندیدن بزنید، صورتتان را آنطرف بگیرید و طوری از کنارشان رد شوید که انگار برگ‌چغندر هستند، نه رییس و روسا. آن‌وقت آنها هم در عوالم خودشان می‌مانند و کاری به کارتان ندارند.





خدا نکند آدم از این بچه‌مشهورهای کن باشد. خودمان را می‌گویم، شما را نمی‌دانم. واقعا «بچه» مشهور، مثل آن بچه‌هایی که با انبوهی از ریش و سبیل جلو خبرنگارهای کاخ جشنواره می‌نشینند و به تفنگ‌بازی‌هایشان می‌نازند و آخرش هم از آرتروز دستشان می‌نالند. از این قبیل کوچولو‌های اسم‌ورسم‌دار در جشنواره کن فراوان است و حالا که خود جشنواره هم دیگر پا به سن گذاشته و شصت، هفتادساله شده و بچه‌هایش هم نوه‌دار شده‌اند، می‌شود انواع و اقسام آنها را در حواشی همین دوره جشنواره دید و حتی طبقه‌بندی کرد و نمونه آورد.
بچه‌های نازدار
چیزی که در کن فراوان است، مشاهیری هستند از نوعی که می‌توانیم اسمشان را بگذاریم «بچه‌های نازدار». این رده از موجودات انگار در تمام آن 10، 12 روز کاری ندارند جز آنکه مدام از این سر تا آن سر یک فرش 60‌متری که کمی دورتر از جاده ساحلی کوت دآزور پهن شده، بخرامند و جلو برق فلاش‌هایی که روز و شب هم سرشان نمی‌شود، برای عکاس‌ها ژست بگیرند و گاهی اگر حوصله‌شان سر رفت، از 24 پله جلو کاخ جشنواره بالا بروند و پایین بیایند. امسال هم مثل هرسال خیلی از آنها سعی کردند روی دست هم بلند شوند، مثلا شارون استون اینکه با هشت محافظ شخصی به آنجا آمده است را به رخ آیشواریا رای و بلیک لیولی کشید که مدعی بودند از همه خوش‌لباس‌ترند و «سوفیا لورن» که جای مادربزرگ همه آنها بود، تصمیم گرفت روی همه این بچه‌های پرمدعی را کم کند، یا آقای جاستین بیبر که وقتی دید قافیه تنگ آمده است، با یک‌تا شلوارک نارنجی‌رنگ در انظار ظاهر شد و... . بعضی از آنها که یک‌پله لوس‌تر از بقیه بودند، امسال تصمیم گرفتند با ژست‌های ملودراماتیک بیشتر از بقیه ناز کنند، مثلا «نیکول کیدمن» وقتی دیده بود که همه متوجه شده‌اند سرو‌کله‌اش از شدت بوتاکس باد کرده، ننه‌من‌غریبم بازی درآورد و اعتراض خانواده سلطنتی به فیلم «گریس موناکو» را که او بازی کرده بود، بهانه آورد و قیافه غمگینی گرفت و از غم و ناراحتی به‌خاطر این انتقادها و اعتراض‌ها گفت، بلکه عکاس‌ها و خبرنگارها فکر کنند از شدت غم و غصه و مصیبت‌ نصف گوشت صورتش آب شده و قاطی نصف دیگرش شده که این بلا به سرش آمده است. یا آقای «رایان رینولدز» که وقتی دید فیلم «اسیر» که قرار بود اولین فیلم «جدی» او باشد، توزرد از آب درآمده و دارند او را هو می‌کنند، از همان ترفند ننه‌من‌غریبم استفاده کرد و کار را به‌جایی رساند که همسرش پادرمیانی کرد تا آن شب در میهمانی شام بخورد.
اما شاخه دیگری از این بچه‌ها هم پیدا می‌شود که عموما کارگردان هستند و راه‌های دیگری برای ناز و ادا پیدا می‌کنند. مثلا رییس هیات داوران جشنواره؛ خانمی که کلی فیلم ساخته و جایزه گرفته، از کل صنعت سینما شکایت کرد که چرا به خانم‌ها اجازه نمی‌دهند بیشتر فیلم بسازند؛ یا آقای «میشل آزاناویسیوس» که قافیه را تنگ دید، به کل سازمان ملل حمله کرد؛ یا «کن لوچ» که 40سال است دارد فیلم مخالف‌خوان می‌سازد و جایزه می‌گیرد، از ضرورت فضادادن به مخالفان سخن به میان آورد.
بچه‌های رازدار
این بچه‌ها به‌کلی از گونه متفاوتی هستند. یا موی سرشان یکدست سفید است یا کله‌شان به‌کلی کچل، ولی اساسا سروکله خودشان در حوالی سواحل ریویرا پیدا نمی‌شود و فقط خبرها یا آثار عجیب‌وغریبشان را به آنجا می‌فرستند. یکی مثل «ژان لوک گدار» می‌آید و فیلم سه‌بعدی می‌سازد و روی پرده می‌فرستد که دو تصویر متفاوت به چشم چپ و راست نشان می‌دهد و تماشاگران را به سرگیجه می‌اندازد که هیچ، چشم‌هایشان را چپ می‌کند و دیگری مثل «ترنس مالیک» ادعا می‌کند که دنبال سرمایه‌گذار می‌گردد تا کل کائنات را در یک پکیج به تماشاگران عرضه کند. سیاستمدار رسواشده‌ای مثل «دومینیک اشتراوس-کان» که وکیلش را می‌فرستد تا علیه فیلم «به نیویورک خوش آمدید» آبل فرار و «ژرار دوپاردیو» اقامه دعوی حقوقی کند نیز در این رده جا می‌گیرد.
بچه‌های آرتروزدار
این‌گونه جانوری قبلا قرار بود «بچه‌های گازدار» نام بگیرد، چون با تانک و نفربر زرهی وسط خیابان‌های کن گاز می‌دادند و رژه می‌رفتند و یک‌عالم اداهای اکشن، البته از جلف‌ترین نوع ممکن درمی‌آوردند. سیلوستر استالونه، آرنولد شوارتزنگر، جیسن استیتم، مل گیبسن، هریسون فورد، آنتونیو باندراس، وزلی اسنایپز و به‌طور کلی تمام بازیگران «بی‌مصرف‌های 3» که خواستند به این ترتیب در کن برای فیلمشان تبلیغ کنند، در این رده جا می‌گرفتند؛ تا نوبت به کنفرانسی خبری رسید که سیلوستر استالونه طی آن درباره رقابتشان در مورد اینکه چه کسی از همه بیشتر در فیلم‌هایش آدم کشته و چه کسی می‌تواند مسلسل سنگین‌تر بلند کند، گفت و یک‌بار هم جلو خبرنگاران دستش را دور گردن مل گیبسن حلقه کرد تا خفه‌اش کند. خود او در این کنفرانس اقرار کرد: «ما بچه‌هایی هستیم که آرتروز داریم.» و از آن زمان نام این‌گونه به‌کلی تغییر نام داد.
بچه‌های موزمار
همانطور که از نامشان پیداست، خیلی مرموز هستند، بنابراین اگر خیلی مشهور نباشند، تعجبی ندارد؛ و اگر هم مشهور باشند، ما خبر نداریم. این‌گونه نادر، همان‌هایی هستند که امسال پلیس فرانسه در اقدامی بی‌سابقه۳۵۰ پلیس نیروی ویژه تا بن دندان مسلح، ۲۰۰ پلیس عادی و ۴۰۰ پلیس مخفی را مامور کرده تا نگذارد دست از پا خطا کنند. سال قبل آنها فقط یک قلم از کارشان این بود که 136میلیون‌دلار جواهرات را در روز روشن از هتل کارلتن سرقت کنند. چندین مورد دیگر سرقت مسلحانه هم از آنها سر زده بود و یک‌بار هم کل آپارتمان گروه سازنده «مرد تای‌چی» را خالی کرده و از جمله اموال و گذرنامه کیانو ریوز را با خود برده بودند و ویلای پنج‌خوابه مدیران یک گروه فیلمسازی را هم به‌کلی جارو کرده بودند. امسال با وجود این‌همه پلیس و برنامه امنیتی شامل پوشش تلویزیونی مداربسته از سراسر بلوار ساحلی «کروازت» و هتل‌ها و سیستم‌های هشدار و آموزش کارکنان هتل‌ها و فروشندگان، ظاهرا بیش از 127هزارنفر تماشاگر عادی، به‌علاوه 30هزار تماشاگر حرفه‌ای و دست‌اندرکار و چهارهزار روزنامه‌نگار و 700 تکنیسین تا اندازه‌ای از دست این گروه در امان بودند، اما در نهایت از سرقت الماس‌های گرانبهای ستارگان خبری مخابره نشده است. این پلیس‌ها آنقدر حواسشان جمع بود که حتی وقتی یک خبرنگار دیوانه به لباس‌های آمریکا فررا حمله کرد، او را با مغز نقش زمین کردند.
بچه‌های قوزدار
آخرین گروه بچه‌های جشنواره کن که تعدادشان اندک است، همان‌هایی هستند که جشنواره را مدیریت و راست‌وریس می‌کنند. ژیل ژاکوب 84ساله و تی‌یری فرومو 54ساله در این رده جا می‌گیرند. وجه تسمیه‌شان هم این است که حتی اگر خودشان هم قوز نداشته باشند، وقتی به محافل جشنواره کن پا می‌گذارند، قوزبالاقوز می‌شوند. بنابراین هروقت به آنها می‌رسید باید خودتان را به ندیدن بزنید، صورتتان را آنطرف بگیرید و طوری از کنارشان رد شوید که انگار برگ‌چغندر هستند، نه رییس و روسا. آن‌وقت آنها هم در عوالم خودشان می‌مانند و کاری به کارتان ندارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.