|

گزارش روزهای هفتم و هشتم جشنواره فیلم فجر

فیلم‌های قابل اعتنا

فرانک آرتا: «بهروز شعیبی» بازیگر فیلم «طلا و مس» در نخستین فیلم سینمایی خود با ‌عنوان «دهلیز» موضوع قصاص را دستمایه کار خود قرار داده است؛ فیلمی عمیقا انسانی و صریح که داستانش را به سادگی بیان می‌کند. در عوض لایه‌های عمیق و تکان‌دهنده فیلم در پس این سادگی با زبان تصویری بیشتر رخ می‌نماید؛ فیلمی به دور از هیاهو که هرچند پلان‌های خوش آب و رنگی ندارد ولی با تمرکز بر مشکلات آدم‌هایی که همگی‌شان صاحب حق هستند تماشاگران را به فکر کردن دعوت می‌کند. بازی درخشان رضا عطاران، که شغلش معلمی است و فقط به خاطر عصبانیت و به‌دلیل موضوع بی‌اهمیتی مثل پارک ماشین به قتل دست می‌زند و محکوم به قصاص می‌شود دیدنی است. در واقع همه وقایع عادی و فی‌الفسه بی‌اهمیت در سرنوشت نه تنها یک انسان، بلکه خانواده‌های یک جامعه تاثیرگذار است و فقط پسر بچه دوست داشتنی فیلم که نظیر آدم بزرگ‌ها معصومیتش از دست نرفته، نجات‌بخش زندگی پدر است. هانیه توسلی در نقشی متفاوت بازی تحسین‌برانگیزی از خود ارایه کرده است. فیلم «دربند» به کارگردانی پرویز شهبازی فیلمنامه‌ای پر از جزییات دارد و تعلیق ایجاد شده در فیلم تا پایان تماشاگر را با خود همراه می‌کند به طوری که از پیش نمی‌توان پایان فیلم را پیش‌بینی کرد. بازیگر نخست فیلم نازنین بیاتی کاملا فیلمنامه را درک کرده بود و همین‌طور سایر بازیگران هنوز ناشناخته‌مانده فیلم. منتها پگاه آهنگرانی همچنان خود را تکرار کرده‌است. «استرداد» به کارگردانی علی غفاری توانست از طریق فیلمنامه نسبتا منسجم خود قصه فیلم را تعریف کند. منتها در برخی لحظات دارای حفره‌هایی است که روند داستان را با پرسش‌های بدون پاسخ مواجه می‌کند. مثلا نحوه رابطه غزال با مامور ارشد کی.‌جی.‌بی. که از یک جایی به بعد دیگر مشخص نمی‌شود دلیل قطع رابطه‌اش چیست. یا اینکه تمام اطلاعات سری مربوط به استرداد طلا را از ابتدا تا انتها چگونه احمد می‌داند و اصلا او کیست. فیلم به کمک لوکیشن‌های خارج از کشور توانسته فضای پیش از انقلاب را واقعی‌تر به نمایش بگذارد. فیلم «کلاس هنرپیشگی» به کارگردانی علیرضا داوودنژاد که مثل بیشتر فیلم‌هایش خانوادگی است، عمدا توسط فیلمساز شکل فیلم در فیلم پیدا کرده تا بتواند مشکلات موجود در جامعه را در دل خانواده خود بسط دهد تا دچار ممیزی فیلم‌های اجتماعی صریح‌اللحن نشود و درعین حال حرف خود را به دور از تلخی غیرقابل تحمل بیان کند. اتفاقا تجربه سال‌ها فیلمسازی داوونژاد، فیلم «کلاس هنرپیشگی» را به فیلمی قابل احترام تبدیل کرده و اتفاقا راه‌حل همه بلبشوی روابط را که علت مهمش بالا رفتن قیمت سکه و بحران اقتصادی است، عشق می‌داند. ضمن اینکه سکانس پایانی فیلم به زیبایی تمام نشان می‌دهد که سینما می‌تواند زندگی تلخ را تغییر دهد و نقش نجات‌دهنده و امیدبخش خواهد داشت.
فرانک آرتا: «بهروز شعیبی» بازیگر فیلم «طلا و مس» در نخستین فیلم سینمایی خود با ‌عنوان «دهلیز» موضوع قصاص را دستمایه کار خود قرار داده است؛ فیلمی عمیقا انسانی و صریح که داستانش را به سادگی بیان می‌کند. در عوض لایه‌های عمیق و تکان‌دهنده فیلم در پس این سادگی با زبان تصویری بیشتر رخ می‌نماید؛ فیلمی به دور از هیاهو که هرچند پلان‌های خوش آب و رنگی ندارد ولی با تمرکز بر مشکلات آدم‌هایی که همگی‌شان صاحب حق هستند تماشاگران را به فکر کردن دعوت می‌کند. بازی درخشان رضا عطاران، که شغلش معلمی است و فقط به خاطر عصبانیت و به‌دلیل موضوع بی‌اهمیتی مثل پارک ماشین به قتل دست می‌زند و محکوم به قصاص می‌شود دیدنی است. در واقع همه وقایع عادی و فی‌الفسه بی‌اهمیت در سرنوشت نه تنها یک انسان، بلکه خانواده‌های یک جامعه تاثیرگذار است و فقط پسر بچه دوست داشتنی فیلم که نظیر آدم بزرگ‌ها معصومیتش از دست نرفته، نجات‌بخش زندگی پدر است. هانیه توسلی در نقشی متفاوت بازی تحسین‌برانگیزی از خود ارایه کرده است. فیلم «دربند» به کارگردانی پرویز شهبازی فیلمنامه‌ای پر از جزییات دارد و تعلیق ایجاد شده در فیلم تا پایان تماشاگر را با خود همراه می‌کند به طوری که از پیش نمی‌توان پایان فیلم را پیش‌بینی کرد. بازیگر نخست فیلم نازنین بیاتی کاملا فیلمنامه را درک کرده بود و همین‌طور سایر بازیگران هنوز ناشناخته‌مانده فیلم. منتها پگاه آهنگرانی همچنان خود را تکرار کرده‌است. «استرداد» به کارگردانی علی غفاری توانست از طریق فیلمنامه نسبتا منسجم خود قصه فیلم را تعریف کند. منتها در برخی لحظات دارای حفره‌هایی است که روند داستان را با پرسش‌های بدون پاسخ مواجه می‌کند. مثلا نحوه رابطه غزال با مامور ارشد کی.‌جی.‌بی. که از یک جایی به بعد دیگر مشخص نمی‌شود دلیل قطع رابطه‌اش چیست. یا اینکه تمام اطلاعات سری مربوط به استرداد طلا را از ابتدا تا انتها چگونه احمد می‌داند و اصلا او کیست. فیلم به کمک لوکیشن‌های خارج از کشور توانسته فضای پیش از انقلاب را واقعی‌تر به نمایش بگذارد. فیلم «کلاس هنرپیشگی» به کارگردانی علیرضا داوودنژاد که مثل بیشتر فیلم‌هایش خانوادگی است، عمدا توسط فیلمساز شکل فیلم در فیلم پیدا کرده تا بتواند مشکلات موجود در جامعه را در دل خانواده خود بسط دهد تا دچار ممیزی فیلم‌های اجتماعی صریح‌اللحن نشود و درعین حال حرف خود را به دور از تلخی غیرقابل تحمل بیان کند. اتفاقا تجربه سال‌ها فیلمسازی داوونژاد، فیلم «کلاس هنرپیشگی» را به فیلمی قابل احترام تبدیل کرده و اتفاقا راه‌حل همه بلبشوی روابط را که علت مهمش بالا رفتن قیمت سکه و بحران اقتصادی است، عشق می‌داند. ضمن اینکه سکانس پایانی فیلم به زیبایی تمام نشان می‌دهد که سینما می‌تواند زندگی تلخ را تغییر دهد و نقش نجات‌دهنده و امیدبخش خواهد داشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.