اعلانی برای آغاز جنگ
ترجمه: سامان سلیمانی
هرچند که قاسم فردی از اعضای پارت دموکرات کردستان را بهعنوان وزیر انتخاب کرده بود، اما این را بدون توافقنامه یا تفاهمنامهای با پارت دموکرات انجام داده بود، بر اساس صحبتهای طالبانی که میگوید: «در زمان قاسم به شکلی رسمی در حکومت مشارکت نکردیم، اما عونی یوسف که یکی از رهبران حزب بود بهعنوان وزیر مسکن انتخاب شد، ولی ما بهعنوان شریک در حکومت حضور نداشتیم و تعیین یوسف بهعنوان سهمیه حزب صورت نگرفته بود، قاسم نیز از ما نخواست که نمایندهای برای حضور در دولت تعیین کنیم که همپیمان حکومت شویم، اما قاسم او را بسیار میپسندید و به این عنوان تعیینش کرد، این نیز برای ما و برای کردها یک موفقیت به حساب میآمد.» اما اختلافات میان بارزانی و قاسم خیلی زود در رویدادهای سیاسی کشور، خود را نمایان کرد، طالبانی در این مورد میگوید: «این قضیه، داستان مفصل و طولانی دارد و هنوز زمان آن فرانرسیده است که تعریف کنم، موضوعی که این اختلافات را شدت بخشید؛ این بود که انقلاب جولای از مسیر خود منحرف شد و افراد مترقی و دموکرات را از خود دور کرد و با آنها مخالفت میکرد، همچنین واکنشی در مورد موضع قاسم در اواسط سال ١٩٥٩ به وجود آمد که
شروع به مخالفت با حزب شیوعی عراق و بعد از آن احزاب دیگر کرد، روزنامه «الوطن الدمقراطی» وابسته به حزب شیوعی از این مواضع و اقدامات انتقاد میکرد، این نیز مایه نگرانی حکام از این روزنامه شد و آن را به دادگاه عرفی فرستادند، اما عامل سوم این بود که حکومت قاسم شروع به مسلحکردن عشایر مرتجع کرد که با رژیم پادشاهی قبلی همکاری کرده بودند و علیه بارزانیها شورانده بودند، این نیز مایه عقبنشینی از اجرای اصلاحات کشاورزی شد که یکی از اهداف حزب ما بود، همچنین حکومت بهتدریج از تحقق حقوق ملی کردها عقبنشینی کرد تا اختلافات را عمق بخشد، این نیز زمانی به اوج رسید که هواپیماهای حکومت در سال ١٩٦١ مناطق کردنشین را در دربندیخان و دربند بازیان و زاخو و بارزان و روستاهای بارزانیها بمباران کردند، باوجود آنکه بارزانی آنزمان در بارزان بود، این نیز اعلانی برای آغاز جنگ و شعلهورشدن آتش قیام کردها بود.»
ادامه دارد...
هرچند که قاسم فردی از اعضای پارت دموکرات کردستان را بهعنوان وزیر انتخاب کرده بود، اما این را بدون توافقنامه یا تفاهمنامهای با پارت دموکرات انجام داده بود، بر اساس صحبتهای طالبانی که میگوید: «در زمان قاسم به شکلی رسمی در حکومت مشارکت نکردیم، اما عونی یوسف که یکی از رهبران حزب بود بهعنوان وزیر مسکن انتخاب شد، ولی ما بهعنوان شریک در حکومت حضور نداشتیم و تعیین یوسف بهعنوان سهمیه حزب صورت نگرفته بود، قاسم نیز از ما نخواست که نمایندهای برای حضور در دولت تعیین کنیم که همپیمان حکومت شویم، اما قاسم او را بسیار میپسندید و به این عنوان تعیینش کرد، این نیز برای ما و برای کردها یک موفقیت به حساب میآمد.» اما اختلافات میان بارزانی و قاسم خیلی زود در رویدادهای سیاسی کشور، خود را نمایان کرد، طالبانی در این مورد میگوید: «این قضیه، داستان مفصل و طولانی دارد و هنوز زمان آن فرانرسیده است که تعریف کنم، موضوعی که این اختلافات را شدت بخشید؛ این بود که انقلاب جولای از مسیر خود منحرف شد و افراد مترقی و دموکرات را از خود دور کرد و با آنها مخالفت میکرد، همچنین واکنشی در مورد موضع قاسم در اواسط سال ١٩٥٩ به وجود آمد که
شروع به مخالفت با حزب شیوعی عراق و بعد از آن احزاب دیگر کرد، روزنامه «الوطن الدمقراطی» وابسته به حزب شیوعی از این مواضع و اقدامات انتقاد میکرد، این نیز مایه نگرانی حکام از این روزنامه شد و آن را به دادگاه عرفی فرستادند، اما عامل سوم این بود که حکومت قاسم شروع به مسلحکردن عشایر مرتجع کرد که با رژیم پادشاهی قبلی همکاری کرده بودند و علیه بارزانیها شورانده بودند، این نیز مایه عقبنشینی از اجرای اصلاحات کشاورزی شد که یکی از اهداف حزب ما بود، همچنین حکومت بهتدریج از تحقق حقوق ملی کردها عقبنشینی کرد تا اختلافات را عمق بخشد، این نیز زمانی به اوج رسید که هواپیماهای حکومت در سال ١٩٦١ مناطق کردنشین را در دربندیخان و دربند بازیان و زاخو و بارزان و روستاهای بارزانیها بمباران کردند، باوجود آنکه بارزانی آنزمان در بارزان بود، این نیز اعلانی برای آغاز جنگ و شعلهورشدن آتش قیام کردها بود.»
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.