پیشنهادی که میتواند جدی گرفته شود
حیات ارکستر سمفونیک با رهبر سابق
ابراهیم نظری . رهبر، نوازنده و آهنگساز ارکستر سمفونیک تهران
با پشتسر گذاردن دوسال از تعطیلی ارکستر سمفونیک تهران و با روی کارآمدن دولت آقای روحانی، بحث راهاندازی مجدد ارکستر و تعیین رهبر دایم آن در بین اهالی جامعه موسیقی کشور به بحثی داغ تبدیل شده بهخصوص که اسامی دو نفر از رهبران ایرانی مقیم خارج از کشور نیز بهعنوان رهبر دایم ارکستر بهطور غیررسمی اعلام شده.
بدیهی است جای هیچگونه شک و تردیدی در مورد شایستگی ایشان برای تصدی این پست وجود ندارد و منظور نگارنده نیز انتقاد یا زیرسوالبردن ارزشهای هنری ایشان نیست. صرفا هدفم عنوانکردن مطلبی است که شاید مورد توجه و عنایت مسوولان محترم تصمیمگیرنده قرار نگرفته است. قطعا ایشان مطلعاند رهبران موردنظر در گذشته نیز در کشور حضور داشته و در کنسرتهایی رهبری ارکستر را عهدهدار بودهاند. همچنین یکی از ایشان مسوولیت رهبری دایم ارکستر را به مدت دوسال عهدهدار بوده و با وجود آن که هر دو این استادان عزیز مایل به ادامه کار و اقامت در کشور بودند اما به دلیل مسایل و مشکلات گریبانگیر موسیقی ما بر خلاف میلشان ناگریز مجبور به ترک کشور شدند.
حال با توجه به اینکه متاسفانه هیچگونه اقدام جدی و موثری برای رفع مشکلات و موانع فوقالذکر انجام نگرفته و وضعیت اسفناک گذشته کماکان مانند سابق است، این سوال پیش میآید دعوت به کار و بازگشت مجدد ایشان چه ثمری میتواند داشته باشد جز تکرار تجربیات ناموفق سابق و هدردادن پول، انرژی و زمان؟ مشخص است تا زمانی که بهطورجدی اقدام به رفع مشکلات و معضلات نشود و یکبار برای همیشه تکلیف موسیقی و موزیسینهای کشور مشخص نشود، چنانچه بزرگترین و شناختهترین رهبران دنیا نیز دعوت به کار شوند وجودشان اثر مثبتی نخواهد داشت و قادر نخواهند بود برای ارکستر سمفونیک تهران مثمرثمر واقع شوند. بنابراین نگارنده جسارتا و با اتکا به تجربیات نزدیک به 50ساله خود و آگاهی از تمام کمی و کاستیهای ارکستر سمفونیک تهران و با توجه به تعطیلی درازمدت ارکستر و همچنین شرایط اقتصادی کشور، پیشنهاد میکنم اجازه داده و موافقت فرمایید ارکستر کار خود را با همان استادان و رهبران سابق خود که جلای وطن نکرده و با تحمل تمام سختیها و مشقات طی 35سال گذشته که مفیدترین سالهای عمرشان بوده است موجودیت 80ساله بزرگترین نهاد هنری کشور را حفظ کردهاند، ادامه دهد.
البته معتقدم به هیچوجه نباید به همین بسنده کنیم و بلافاصله بدون اتلاف وقت با دعوت و کمک استادان عزیز ایرانی مقیم خارج و همچنین اساتید گرانقدر داخل، برنامهای جامع و مدون برای رفع معضلات و مشکلات موسیقی میهنمان ریخته و به موقع اجرا گذاشته شود که نهتنها دربر گیرنده ارکستر بلکه دربر گیرنده رفع تمامیت مشکلات موسیقی کشور به خصوص مراکز آموزشی باشد. در غیر این صورت بازگشایی مجدد ارکستر سمفونیک تهران کاری عبث و بیهوده بوده مصداق ضربالمثل آب در هاونگکوبیدن است.
کوتاه سخن اینکه امیدوارم اینچنین شود و با خواست و کمک مسوولان دلسوز و آگاه فرهنگ و هنر کشور و با توجه ایشان به این مطلب که رسیدگی به امور هنری جامعه ارزشش کمتر از رسیدگی به امور مذهبی نیست و ارجنهادن به هر دو که لازم و ملزوم یکدیگرند، به رشد و اعتلای معنویات و استحکام بیشتر اعتقادات مذهبی مردم و همچنین ایجاد فضایی باز و پر از نشاط در جامعه؛ از کمک و همراهی دریغ نفرمایند.
بدیهی است جای هیچگونه شک و تردیدی در مورد شایستگی ایشان برای تصدی این پست وجود ندارد و منظور نگارنده نیز انتقاد یا زیرسوالبردن ارزشهای هنری ایشان نیست. صرفا هدفم عنوانکردن مطلبی است که شاید مورد توجه و عنایت مسوولان محترم تصمیمگیرنده قرار نگرفته است. قطعا ایشان مطلعاند رهبران موردنظر در گذشته نیز در کشور حضور داشته و در کنسرتهایی رهبری ارکستر را عهدهدار بودهاند. همچنین یکی از ایشان مسوولیت رهبری دایم ارکستر را به مدت دوسال عهدهدار بوده و با وجود آن که هر دو این استادان عزیز مایل به ادامه کار و اقامت در کشور بودند اما به دلیل مسایل و مشکلات گریبانگیر موسیقی ما بر خلاف میلشان ناگریز مجبور به ترک کشور شدند.
حال با توجه به اینکه متاسفانه هیچگونه اقدام جدی و موثری برای رفع مشکلات و موانع فوقالذکر انجام نگرفته و وضعیت اسفناک گذشته کماکان مانند سابق است، این سوال پیش میآید دعوت به کار و بازگشت مجدد ایشان چه ثمری میتواند داشته باشد جز تکرار تجربیات ناموفق سابق و هدردادن پول، انرژی و زمان؟ مشخص است تا زمانی که بهطورجدی اقدام به رفع مشکلات و معضلات نشود و یکبار برای همیشه تکلیف موسیقی و موزیسینهای کشور مشخص نشود، چنانچه بزرگترین و شناختهترین رهبران دنیا نیز دعوت به کار شوند وجودشان اثر مثبتی نخواهد داشت و قادر نخواهند بود برای ارکستر سمفونیک تهران مثمرثمر واقع شوند. بنابراین نگارنده جسارتا و با اتکا به تجربیات نزدیک به 50ساله خود و آگاهی از تمام کمی و کاستیهای ارکستر سمفونیک تهران و با توجه به تعطیلی درازمدت ارکستر و همچنین شرایط اقتصادی کشور، پیشنهاد میکنم اجازه داده و موافقت فرمایید ارکستر کار خود را با همان استادان و رهبران سابق خود که جلای وطن نکرده و با تحمل تمام سختیها و مشقات طی 35سال گذشته که مفیدترین سالهای عمرشان بوده است موجودیت 80ساله بزرگترین نهاد هنری کشور را حفظ کردهاند، ادامه دهد.
البته معتقدم به هیچوجه نباید به همین بسنده کنیم و بلافاصله بدون اتلاف وقت با دعوت و کمک استادان عزیز ایرانی مقیم خارج و همچنین اساتید گرانقدر داخل، برنامهای جامع و مدون برای رفع معضلات و مشکلات موسیقی میهنمان ریخته و به موقع اجرا گذاشته شود که نهتنها دربر گیرنده ارکستر بلکه دربر گیرنده رفع تمامیت مشکلات موسیقی کشور به خصوص مراکز آموزشی باشد. در غیر این صورت بازگشایی مجدد ارکستر سمفونیک تهران کاری عبث و بیهوده بوده مصداق ضربالمثل آب در هاونگکوبیدن است.
کوتاه سخن اینکه امیدوارم اینچنین شود و با خواست و کمک مسوولان دلسوز و آگاه فرهنگ و هنر کشور و با توجه ایشان به این مطلب که رسیدگی به امور هنری جامعه ارزشش کمتر از رسیدگی به امور مذهبی نیست و ارجنهادن به هر دو که لازم و ملزوم یکدیگرند، به رشد و اعتلای معنویات و استحکام بیشتر اعتقادات مذهبی مردم و همچنین ایجاد فضایی باز و پر از نشاط در جامعه؛ از کمک و همراهی دریغ نفرمایند.
با پشتسر گذاردن دوسال از تعطیلی ارکستر سمفونیک تهران و با روی کارآمدن دولت آقای روحانی، بحث راهاندازی مجدد ارکستر و تعیین رهبر دایم آن در بین اهالی جامعه موسیقی کشور به بحثی داغ تبدیل شده بهخصوص که اسامی دو نفر از رهبران ایرانی مقیم خارج از کشور نیز بهعنوان رهبر دایم ارکستر بهطور غیررسمی اعلام شده.
بدیهی است جای هیچگونه شک و تردیدی در مورد شایستگی ایشان برای تصدی این پست وجود ندارد و منظور نگارنده نیز انتقاد یا زیرسوالبردن ارزشهای هنری ایشان نیست. صرفا هدفم عنوانکردن مطلبی است که شاید مورد توجه و عنایت مسوولان محترم تصمیمگیرنده قرار نگرفته است. قطعا ایشان مطلعاند رهبران موردنظر در گذشته نیز در کشور حضور داشته و در کنسرتهایی رهبری ارکستر را عهدهدار بودهاند. همچنین یکی از ایشان مسوولیت رهبری دایم ارکستر را به مدت دوسال عهدهدار بوده و با وجود آن که هر دو این استادان عزیز مایل به ادامه کار و اقامت در کشور بودند اما به دلیل مسایل و مشکلات گریبانگیر موسیقی ما بر خلاف میلشان ناگریز مجبور به ترک کشور شدند.
حال با توجه به اینکه متاسفانه هیچگونه اقدام جدی و موثری برای رفع مشکلات و موانع فوقالذکر انجام نگرفته و وضعیت اسفناک گذشته کماکان مانند سابق است، این سوال پیش میآید دعوت به کار و بازگشت مجدد ایشان چه ثمری میتواند داشته باشد جز تکرار تجربیات ناموفق سابق و هدردادن پول، انرژی و زمان؟ مشخص است تا زمانی که بهطورجدی اقدام به رفع مشکلات و معضلات نشود و یکبار برای همیشه تکلیف موسیقی و موزیسینهای کشور مشخص نشود، چنانچه بزرگترین و شناختهترین رهبران دنیا نیز دعوت به کار شوند وجودشان اثر مثبتی نخواهد داشت و قادر نخواهند بود برای ارکستر سمفونیک تهران مثمرثمر واقع شوند. بنابراین نگارنده جسارتا و با اتکا به تجربیات نزدیک به 50ساله خود و آگاهی از تمام کمی و کاستیهای ارکستر سمفونیک تهران و با توجه به تعطیلی درازمدت ارکستر و همچنین شرایط اقتصادی کشور، پیشنهاد میکنم اجازه داده و موافقت فرمایید ارکستر کار خود را با همان استادان و رهبران سابق خود که جلای وطن نکرده و با تحمل تمام سختیها و مشقات طی 35سال گذشته که مفیدترین سالهای عمرشان بوده است موجودیت 80ساله بزرگترین نهاد هنری کشور را حفظ کردهاند، ادامه دهد.
البته معتقدم به هیچوجه نباید به همین بسنده کنیم و بلافاصله بدون اتلاف وقت با دعوت و کمک استادان عزیز ایرانی مقیم خارج و همچنین اساتید گرانقدر داخل، برنامهای جامع و مدون برای رفع معضلات و مشکلات موسیقی میهنمان ریخته و به موقع اجرا گذاشته شود که نهتنها دربر گیرنده ارکستر بلکه دربر گیرنده رفع تمامیت مشکلات موسیقی کشور به خصوص مراکز آموزشی باشد. در غیر این صورت بازگشایی مجدد ارکستر سمفونیک تهران کاری عبث و بیهوده بوده مصداق ضربالمثل آب در هاونگکوبیدن است.
کوتاه سخن اینکه امیدوارم اینچنین شود و با خواست و کمک مسوولان دلسوز و آگاه فرهنگ و هنر کشور و با توجه ایشان به این مطلب که رسیدگی به امور هنری جامعه ارزشش کمتر از رسیدگی به امور مذهبی نیست و ارجنهادن به هر دو که لازم و ملزوم یکدیگرند، به رشد و اعتلای معنویات و استحکام بیشتر اعتقادات مذهبی مردم و همچنین ایجاد فضایی باز و پر از نشاط در جامعه؛ از کمک و همراهی دریغ نفرمایند.
بدیهی است جای هیچگونه شک و تردیدی در مورد شایستگی ایشان برای تصدی این پست وجود ندارد و منظور نگارنده نیز انتقاد یا زیرسوالبردن ارزشهای هنری ایشان نیست. صرفا هدفم عنوانکردن مطلبی است که شاید مورد توجه و عنایت مسوولان محترم تصمیمگیرنده قرار نگرفته است. قطعا ایشان مطلعاند رهبران موردنظر در گذشته نیز در کشور حضور داشته و در کنسرتهایی رهبری ارکستر را عهدهدار بودهاند. همچنین یکی از ایشان مسوولیت رهبری دایم ارکستر را به مدت دوسال عهدهدار بوده و با وجود آن که هر دو این استادان عزیز مایل به ادامه کار و اقامت در کشور بودند اما به دلیل مسایل و مشکلات گریبانگیر موسیقی ما بر خلاف میلشان ناگریز مجبور به ترک کشور شدند.
حال با توجه به اینکه متاسفانه هیچگونه اقدام جدی و موثری برای رفع مشکلات و موانع فوقالذکر انجام نگرفته و وضعیت اسفناک گذشته کماکان مانند سابق است، این سوال پیش میآید دعوت به کار و بازگشت مجدد ایشان چه ثمری میتواند داشته باشد جز تکرار تجربیات ناموفق سابق و هدردادن پول، انرژی و زمان؟ مشخص است تا زمانی که بهطورجدی اقدام به رفع مشکلات و معضلات نشود و یکبار برای همیشه تکلیف موسیقی و موزیسینهای کشور مشخص نشود، چنانچه بزرگترین و شناختهترین رهبران دنیا نیز دعوت به کار شوند وجودشان اثر مثبتی نخواهد داشت و قادر نخواهند بود برای ارکستر سمفونیک تهران مثمرثمر واقع شوند. بنابراین نگارنده جسارتا و با اتکا به تجربیات نزدیک به 50ساله خود و آگاهی از تمام کمی و کاستیهای ارکستر سمفونیک تهران و با توجه به تعطیلی درازمدت ارکستر و همچنین شرایط اقتصادی کشور، پیشنهاد میکنم اجازه داده و موافقت فرمایید ارکستر کار خود را با همان استادان و رهبران سابق خود که جلای وطن نکرده و با تحمل تمام سختیها و مشقات طی 35سال گذشته که مفیدترین سالهای عمرشان بوده است موجودیت 80ساله بزرگترین نهاد هنری کشور را حفظ کردهاند، ادامه دهد.
البته معتقدم به هیچوجه نباید به همین بسنده کنیم و بلافاصله بدون اتلاف وقت با دعوت و کمک استادان عزیز ایرانی مقیم خارج و همچنین اساتید گرانقدر داخل، برنامهای جامع و مدون برای رفع معضلات و مشکلات موسیقی میهنمان ریخته و به موقع اجرا گذاشته شود که نهتنها دربر گیرنده ارکستر بلکه دربر گیرنده رفع تمامیت مشکلات موسیقی کشور به خصوص مراکز آموزشی باشد. در غیر این صورت بازگشایی مجدد ارکستر سمفونیک تهران کاری عبث و بیهوده بوده مصداق ضربالمثل آب در هاونگکوبیدن است.
کوتاه سخن اینکه امیدوارم اینچنین شود و با خواست و کمک مسوولان دلسوز و آگاه فرهنگ و هنر کشور و با توجه ایشان به این مطلب که رسیدگی به امور هنری جامعه ارزشش کمتر از رسیدگی به امور مذهبی نیست و ارجنهادن به هر دو که لازم و ملزوم یکدیگرند، به رشد و اعتلای معنویات و استحکام بیشتر اعتقادات مذهبی مردم و همچنین ایجاد فضایی باز و پر از نشاط در جامعه؛ از کمک و همراهی دریغ نفرمایند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.