|

حسین پرتوی عکاس «بیعت همافران با امام» درگذشت

وداع با تصویر‌گر دیدار تاریخی

سحر آزاد

بهمن‌ماه نیست اما خبری از حسین پرتوی در رسانه‌ها منتشر می‌شود. این‌بار اما خبر مربوط به درگذشت عکاسی است که سال‌ها با بیماری جنگید و با وجود وعده‌های فراوان، بدون حمایت‌هایی که شایسته‌اش بود، بعدازظهر روز یکشنبه، 28اردیبهشت در خانه‌اش درگذشت. حسین پرتوی متولد سال۱۳۲۱ در اردبیل بود. او پس از گذراندن دوران کودکی‌اش در این شهر به همراه خانواده خود به تهران مهاجرت کرد و پس از گذراندن دوران تحصیل در روزنامه کیهان مشغول به کار شد. در سال۱۳۳۸ نیز به صورت حرفه‌ای با عکاسی ورزشی کار خود را شروع کرد و طی سال‌های جنگ ایران و عراق به‌عنوان دبیرسرویس عکس روزنامه‌ کیهان فعال بود. پرتوی پس از ۳۱سال کار در روزنامه‌ کیهان در ۲۷شهریور۱۳۶۸ بازنشسته شد و به‌دلیل دوستی و علاقه‌ای که به پروفسور حسابی داشت با قسمت فرهنگی بنیاد حسابی همکاری خود را شروع کرد.
حمایت‌های روی کاغذ
هفت‌سال از آخرین روزی که حسین پرتوی به خانه‌اش بازگشت، می‌گذرد. او بهمن سال 86 برای آخرین‌بار با پای خود منزل را ترک کرد، پس از آن بود که داستان خانه‌نشین شدنش به روایت سال‌های اخیر زندگی او گره خورد. عکاسی که یکی از ماندگارترین عکس‌های دوران انقلاب را ثبت کرد، در سال‌های گذشته خانه‌نشین شد و با دستگاه تنفسی روزگار گذراند. در این مدت تنها اعضای خانواده و برخی از همکارانش همدم تنهایی‌های او بودند مگر اینکه ماه‌بهمن برسد و در خلال جشن‌های مربوط به پیروزی انقلاب، یادی از او شود، چون او یکی از عکاسانی بود که پیش از انقلاب با ثبت لحظات آن دوره، حوادث آن روزها را در حافظه تاریخی ایرانیان ماندگار کرد که از جمله آنها می‌توان به عکس مربوط به بسته‌شدن فرودگاه توسط نظامیان به فرمان بختیار در چهارم‌بهمن‌ماه۱۳۵۷، عکس مربوط به اعدام سران حکومت پهلوی در دبیرستان‌های علوی و رفاه و عکس مربوط به ورود امام‌خمینی(ره) به ایران در فرودگاه مهرآباد ۱۲بهمن۱۳۵۷ اشاره کرد. با همه اینها آنچه در خاطر بسیاری از ایرانیان مانده و می‌توان از آن به‌عنوان یکی از ماندگارترین عکس‌های دوران انقلاب نام برد، تصویری از دیدار همافران با امام‌خمینی(ره) است. این عکس نه‌تنها در همان دوران بلکه در سال‌های بعد نیز به‌عنوان یکی از شناسنامه‌های کاری پرتوی مورد توجه قرار گرفت اما مثل خیلی دیگر از اتفاقات این کشور، این توجه‌ها به فراموشی سپرده شدند تا آنجا که تنها بهانه برای یاد پرتوی، مراسم‌های سالانه‌ دهه‌فجر بودند. بهمن که می‌رسید انگار یکباره همه به یاد او می‌افتادند، به سراغش می‌رفتند و حال پرتوی را از خانواده‌اش جویا می‌شدند، در این میان بازار دید و بازدید مسوولان مختلف دولتی نیز گرم بود. هریک به بهانه احوالپرسی از پرتوی به خانه‌اش می‌رفتند، گزارش و عکس خبری تهیه می‌شد و گاهی هم وعده‌ای مبنی بر حمایت‌های مادی و معنوی برای تامین هزینه‌های درمان، اما بعد از آن بار دیگر تا دی و بهمن سال بعد نه خبری از وضعیت او منتشر می‌شد نه نشانه‌ای برای پیگیری وعده‌های داده‌شده بود که اگر حمایتی هم صورت می‌گرفت آنقدر محدود بود که برای مدتی کوتاه جوابگوی هزینه‌ها می‌شد. هرچند همسر و پسر پرتوی طی این سال‌ها بدون چشمداشتی از او مراقبت کردند اما این کم‌توجهی‌ها گاهی از چشمان پوشیده نمی‌ماند. سیاوش پرتوی، فرزند این عکاس در بازدید مدیرعامل موسسه هنرمندان پیشکسوت که سال گذشته انجام شد، گفته بود: «در روزی مانند 19بهمن و در دهه‌های فجر مدیران زیادی به خانه پدرم می‌آیند و از حمایت سخن می‌گویند ولی چه سود که ۱۹بهمن تمام می‌شود و باز روز از نو روزی از نو؛ حسین پرتوی و خانواده‌اش می‌مانند و مخارج سنگین بیماری این عکاس هنرمند و قهرمان و البته صفحات بسیار روزنامه‌ها در مورد حمایت از ما.»
شاندیز: کارهای ماندگارش کم نیستند
حالا پرتوی پس از سال‌ها درگیری با بیماری ALS در بعدازظهر 28اردیبهشت در 72سالگی پس از یک روز که در کما بود، درگذشت. قرار است پیکر او ساعت 9 صبح روز سه‌شنبه، 30اردیبهشت از مقابل خانه هنرمندان تشییع شود. همزمان با خبر انتشار درگذشت پرتوی بسیاری از عکاسان و همکاران او در منزل این عکاس گردهم ‌آمدند. محسن شاندیز که یکی از عکاسان حاضر در این محل بود، در مورد پرونده پرتوی به «شرق» گفت: «حسین پرتوی یکی از عکاسان قدیمی، باسابقه و همکاران قدیمی بود که متاسفانه هفت، هشت‌سال با بیماری سختی مبارزه کرد. او جزو بازماندگان عکاسان انقلاب و جنگ بود، بسیار خوش‌اخلاق و حرفه‌ای بود و کارهای ماندگارش کم نیستند. هرچند عکس مربوط به دیدار همافران با امام‌خمینی(ره) باعث شناساندن او به همه شد.»
بهمن‌ماه نیست اما خبری از حسین پرتوی در رسانه‌ها منتشر می‌شود. این‌بار اما خبر مربوط به درگذشت عکاسی است که سال‌ها با بیماری جنگید و با وجود وعده‌های فراوان، بدون حمایت‌هایی که شایسته‌اش بود، بعدازظهر روز یکشنبه، 28اردیبهشت در خانه‌اش درگذشت. حسین پرتوی متولد سال۱۳۲۱ در اردبیل بود. او پس از گذراندن دوران کودکی‌اش در این شهر به همراه خانواده خود به تهران مهاجرت کرد و پس از گذراندن دوران تحصیل در روزنامه کیهان مشغول به کار شد. در سال۱۳۳۸ نیز به صورت حرفه‌ای با عکاسی ورزشی کار خود را شروع کرد و طی سال‌های جنگ ایران و عراق به‌عنوان دبیرسرویس عکس روزنامه‌ کیهان فعال بود. پرتوی پس از ۳۱سال کار در روزنامه‌ کیهان در ۲۷شهریور۱۳۶۸ بازنشسته شد و به‌دلیل دوستی و علاقه‌ای که به پروفسور حسابی داشت با قسمت فرهنگی بنیاد حسابی همکاری خود را شروع کرد.
حمایت‌های روی کاغذ
هفت‌سال از آخرین روزی که حسین پرتوی به خانه‌اش بازگشت، می‌گذرد. او بهمن سال 86 برای آخرین‌بار با پای خود منزل را ترک کرد، پس از آن بود که داستان خانه‌نشین شدنش به روایت سال‌های اخیر زندگی او گره خورد. عکاسی که یکی از ماندگارترین عکس‌های دوران انقلاب را ثبت کرد، در سال‌های گذشته خانه‌نشین شد و با دستگاه تنفسی روزگار گذراند. در این مدت تنها اعضای خانواده و برخی از همکارانش همدم تنهایی‌های او بودند مگر اینکه ماه‌بهمن برسد و در خلال جشن‌های مربوط به پیروزی انقلاب، یادی از او شود، چون او یکی از عکاسانی بود که پیش از انقلاب با ثبت لحظات آن دوره، حوادث آن روزها را در حافظه تاریخی ایرانیان ماندگار کرد که از جمله آنها می‌توان به عکس مربوط به بسته‌شدن فرودگاه توسط نظامیان به فرمان بختیار در چهارم‌بهمن‌ماه۱۳۵۷، عکس مربوط به اعدام سران حکومت پهلوی در دبیرستان‌های علوی و رفاه و عکس مربوط به ورود امام‌خمینی(ره) به ایران در فرودگاه مهرآباد ۱۲بهمن۱۳۵۷ اشاره کرد. با همه اینها آنچه در خاطر بسیاری از ایرانیان مانده و می‌توان از آن به‌عنوان یکی از ماندگارترین عکس‌های دوران انقلاب نام برد، تصویری از دیدار همافران با امام‌خمینی(ره) است. این عکس نه‌تنها در همان دوران بلکه در سال‌های بعد نیز به‌عنوان یکی از شناسنامه‌های کاری پرتوی مورد توجه قرار گرفت اما مثل خیلی دیگر از اتفاقات این کشور، این توجه‌ها به فراموشی سپرده شدند تا آنجا که تنها بهانه برای یاد پرتوی، مراسم‌های سالانه‌ دهه‌فجر بودند. بهمن که می‌رسید انگار یکباره همه به یاد او می‌افتادند، به سراغش می‌رفتند و حال پرتوی را از خانواده‌اش جویا می‌شدند، در این میان بازار دید و بازدید مسوولان مختلف دولتی نیز گرم بود. هریک به بهانه احوالپرسی از پرتوی به خانه‌اش می‌رفتند، گزارش و عکس خبری تهیه می‌شد و گاهی هم وعده‌ای مبنی بر حمایت‌های مادی و معنوی برای تامین هزینه‌های درمان، اما بعد از آن بار دیگر تا دی و بهمن سال بعد نه خبری از وضعیت او منتشر می‌شد نه نشانه‌ای برای پیگیری وعده‌های داده‌شده بود که اگر حمایتی هم صورت می‌گرفت آنقدر محدود بود که برای مدتی کوتاه جوابگوی هزینه‌ها می‌شد. هرچند همسر و پسر پرتوی طی این سال‌ها بدون چشمداشتی از او مراقبت کردند اما این کم‌توجهی‌ها گاهی از چشمان پوشیده نمی‌ماند. سیاوش پرتوی، فرزند این عکاس در بازدید مدیرعامل موسسه هنرمندان پیشکسوت که سال گذشته انجام شد، گفته بود: «در روزی مانند 19بهمن و در دهه‌های فجر مدیران زیادی به خانه پدرم می‌آیند و از حمایت سخن می‌گویند ولی چه سود که ۱۹بهمن تمام می‌شود و باز روز از نو روزی از نو؛ حسین پرتوی و خانواده‌اش می‌مانند و مخارج سنگین بیماری این عکاس هنرمند و قهرمان و البته صفحات بسیار روزنامه‌ها در مورد حمایت از ما.»
شاندیز: کارهای ماندگارش کم نیستند
حالا پرتوی پس از سال‌ها درگیری با بیماری ALS در بعدازظهر 28اردیبهشت در 72سالگی پس از یک روز که در کما بود، درگذشت. قرار است پیکر او ساعت 9 صبح روز سه‌شنبه، 30اردیبهشت از مقابل خانه هنرمندان تشییع شود. همزمان با خبر انتشار درگذشت پرتوی بسیاری از عکاسان و همکاران او در منزل این عکاس گردهم ‌آمدند. محسن شاندیز که یکی از عکاسان حاضر در این محل بود، در مورد پرونده پرتوی به «شرق» گفت: «حسین پرتوی یکی از عکاسان قدیمی، باسابقه و همکاران قدیمی بود که متاسفانه هفت، هشت‌سال با بیماری سختی مبارزه کرد. او جزو بازماندگان عکاسان انقلاب و جنگ بود، بسیار خوش‌اخلاق و حرفه‌ای بود و کارهای ماندگارش کم نیستند. هرچند عکس مربوط به دیدار همافران با امام‌خمینی(ره) باعث شناساندن او به همه شد.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.