|

میرباقری، خالق شخصیت‌های یگانه

رضا کیانیان

داوود میرباقری یک نویسنده و کارگردان تمام‌عیار است. نمایش‌ها، فیلم‌ها و سریال‌هایش همه دلیل تمام‌عیاری اوست. از قصه‌های عامیانه و روزمره تا داستان‌های بلند و پیچیده و پرماجرا؛ از داستان‌های ملودرام، تا آثار عمیق و فاخر تاریخی را به غایت حرفه‌ای، نوشته و کارگردانی کرده و همیشه با استقبال بی‌نظیر تماشاگران روبه‌رو بوده است.
وجه بی‌مثال کار او برای منِ بازیگر، ساختن شخصیت‌های یگانه است؛ شخصیت‌هایی که با ریزبینی و وسواس ساخته و پرداخته شده‌اند. آنچنان که حتی اکثر بازیگران وابسته به متن نیز، یعنی آنان که فقط در محدوده متن بازی می‌کنند هم کارشان درخشان جلوه می‌کند. چه رسد به بازیگران خلاق، که با متن‌های او به وجد می‌آیند و خلاقیتشان گُل می‌کند. همین خصلت را سر صحنه و به هنگام کارگردانی هم دارد. بازیگر را به‌خوبی راهنمایی می‌کند و همان را که می‌خواهد از هر بازیگر و حتی نابازیگر می‌گیرد. اما در مورد بازیگرانِ خلاق داستان دیگری است. داوود میرباقری با خلاقیت بازیگرش، به‌شدت به وجد می‌آید. با اینکه او به‌طور مشخص می‌داند از هر صحنه چه می‌خواهد و می‌تواند آن را به خوبی به اجرا درآورد، اما با هر پیشنهاد اصولی و بزنگاه بازیگرش، بی‌هیچ غرور و خودشیفتگی، در کمال متانت و ذوق‌زدگی کودکانه، چیزی به آن پیشنهاد می‌افزاید و گشایشی دوباره ایجاد می‌کند گشایشی که باعث خلاقیت بی‌محابا و دوباره بازیگر می‌شود و این بده‌بستان خلاقانه را می‌توان تا اوج با او تجربه کرد. من به او اعتماد دارم. بعد از تجربه بازی نقش عبیدالله زبیر در مجموعه مختار، بدون هیچ ‌تردیدی هر نقشی را که به من پیشنهاد می‌کند، می‌پذیرم و از قبل می‌دانم که یک جریان خلاقانه و لذتبخش را با او خواهم گذراند. وقتی که روز کاری‌ام با او تمام می‌شود احساس خستگی نمی‌کنم. چون با هزارویک فکر برای فردا و اشتیاقی برای بده‌بستان‌های بعدی از صحنه او دور می‌شوم و چه چیزی بهتر از این برای منِ بازیگر؟ دومین تجربه کاری‌ام با او، نقش قاف کاف در مجموعه شاهگوش بود که فیلمنامه را نخوانده، پذیرفتم و راضی‌ام.
داوود میرباقری یک نویسنده و کارگردان تمام‌عیار است. نمایش‌ها، فیلم‌ها و سریال‌هایش همه دلیل تمام‌عیاری اوست. از قصه‌های عامیانه و روزمره تا داستان‌های بلند و پیچیده و پرماجرا؛ از داستان‌های ملودرام، تا آثار عمیق و فاخر تاریخی را به غایت حرفه‌ای، نوشته و کارگردانی کرده و همیشه با استقبال بی‌نظیر تماشاگران روبه‌رو بوده است.
وجه بی‌مثال کار او برای منِ بازیگر، ساختن شخصیت‌های یگانه است؛ شخصیت‌هایی که با ریزبینی و وسواس ساخته و پرداخته شده‌اند. آنچنان که حتی اکثر بازیگران وابسته به متن نیز، یعنی آنان که فقط در محدوده متن بازی می‌کنند هم کارشان درخشان جلوه می‌کند. چه رسد به بازیگران خلاق، که با متن‌های او به وجد می‌آیند و خلاقیتشان گُل می‌کند. همین خصلت را سر صحنه و به هنگام کارگردانی هم دارد. بازیگر را به‌خوبی راهنمایی می‌کند و همان را که می‌خواهد از هر بازیگر و حتی نابازیگر می‌گیرد. اما در مورد بازیگرانِ خلاق داستان دیگری است. داوود میرباقری با خلاقیت بازیگرش، به‌شدت به وجد می‌آید. با اینکه او به‌طور مشخص می‌داند از هر صحنه چه می‌خواهد و می‌تواند آن را به خوبی به اجرا درآورد، اما با هر پیشنهاد اصولی و بزنگاه بازیگرش، بی‌هیچ غرور و خودشیفتگی، در کمال متانت و ذوق‌زدگی کودکانه، چیزی به آن پیشنهاد می‌افزاید و گشایشی دوباره ایجاد می‌کند گشایشی که باعث خلاقیت بی‌محابا و دوباره بازیگر می‌شود و این بده‌بستان خلاقانه را می‌توان تا اوج با او تجربه کرد. من به او اعتماد دارم. بعد از تجربه بازی نقش عبیدالله زبیر در مجموعه مختار، بدون هیچ ‌تردیدی هر نقشی را که به من پیشنهاد می‌کند، می‌پذیرم و از قبل می‌دانم که یک جریان خلاقانه و لذتبخش را با او خواهم گذراند. وقتی که روز کاری‌ام با او تمام می‌شود احساس خستگی نمی‌کنم. چون با هزارویک فکر برای فردا و اشتیاقی برای بده‌بستان‌های بعدی از صحنه او دور می‌شوم و چه چیزی بهتر از این برای منِ بازیگر؟ دومین تجربه کاری‌ام با او، نقش قاف کاف در مجموعه شاهگوش بود که فیلمنامه را نخوانده، پذیرفتم و راضی‌ام.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.