|

روایتی از حاشیه گردهمایی اصحاب فرهنگ در شب نورالدین زرین‌کلک

خداحافظ آقای زرین‌کلک

پژمان موسوی: انگار آمده بودند تا از زبان خودش بشنوند که وقت رفتن رسیده، انگار باور نکرده بودند که وقت شنیدنش، آنقدر بلند بغض سالن ترکید؛ فرقی هم نمی‌کرد این بغض چسبناک راه گلوی گلی امامی را بسته باشد یا به ساعد مشکی اجازه مرور خاطرات کودکی‌اش با نقاشی‌های او را ندهد؛ یا جواد مجابی را مجاب نکند از هجرت ناخواسته‌اش به غربت و صدای توران میرهادی را لرزان‌تر از همیشه نشان ندهد چرا که هجرت را از هر طرف بخوانی، حکایت رفتن است و شاید هرگز برنگشتن.
«شب نورالدین زرین‌کلک» که با حضور استاد برگزار شد، داستان تعظیم بود و تکریم؛ تعظیم به استادی که شناسنامه فرهنگی‌مان است و بی‌شک بخشی از خاطرات سال‌های کودکی و نوجوانی‌مان با نام او گره خورده است؛ سال‌هایی که «تصویر»، روح دیگرگونه‌ای به کتاب‌هایمان داد و ذایقه‌مان را یکسره عوض کرد؛ «رنگ» به «نگاه»مان داد و دنیایمان را از جهانی سیاه‌وسفید و از خطوط موازی‌ای پشت‌سرهم، به دنیایی بدل کرد که هم رنگارنگ بود و هم امیدآفرین؛ هم شور بود و هم شعور. اگر نبود کانون پرورش فکری‌ها، اگر نبود کتاب جیبی‌ها و اگر نبودند زرین‌کلک‌ها، معلوم نبود داستان آموزش‌وپرورش این کشور و مسیر تصویرگری و انیمیشن این مرزوبوم، چه مسیری را دنبال می‌کرد و ما امروز کجای کار ایستاده بودیم. آدم‌ها می‌آیند و می‌روند، تنها بعضی آدم‌ها هستند که می‌آیند و نورالدین زرین‌کلک می‌شوند، نورالدین زرین‌کلک‌ها می‌شوند و عمری برای «انسان» و «صلح»، اتود می‌زنند و موی سپید می‌کنند.
داستان غم‌انگیزی است مهاجرت؛ خواسته یا ناخواسته‌اش. وقتی رفتی، دیگر رفته‌ای و «یکی موی سپیدِ دانا» را از شمار خرد، کاسته‌ای. حالا هم که نورالدین زرین‌کلک عزم رفتن کرده است، تنها می‌توان امیدوار بود که این رفتن، از جنس برنگشتن نباشد و روزی در همین روزهایی که قرار است بیاید، خبر برسد که او برگشته است تا هنر انیمیشن و تصویرگری، بی‌«بزرگ» نماند و حضورش، نمادی باشد از نسلی که در این شهر شلوغ، دیگر کم‌کم دارند فراموش می‌شوند. تا آن روز، امید باید...
پی‌نوشت: استاد نورالدین زرین‌کلک دوشنبه ساعت
5 صبح، از ایران مهاجرت خواهد کرد.
پژمان موسوی: انگار آمده بودند تا از زبان خودش بشنوند که وقت رفتن رسیده، انگار باور نکرده بودند که وقت شنیدنش، آنقدر بلند بغض سالن ترکید؛ فرقی هم نمی‌کرد این بغض چسبناک راه گلوی گلی امامی را بسته باشد یا به ساعد مشکی اجازه مرور خاطرات کودکی‌اش با نقاشی‌های او را ندهد؛ یا جواد مجابی را مجاب نکند از هجرت ناخواسته‌اش به غربت و صدای توران میرهادی را لرزان‌تر از همیشه نشان ندهد چرا که هجرت را از هر طرف بخوانی، حکایت رفتن است و شاید هرگز برنگشتن.
«شب نورالدین زرین‌کلک» که با حضور استاد برگزار شد، داستان تعظیم بود و تکریم؛ تعظیم به استادی که شناسنامه فرهنگی‌مان است و بی‌شک بخشی از خاطرات سال‌های کودکی و نوجوانی‌مان با نام او گره خورده است؛ سال‌هایی که «تصویر»، روح دیگرگونه‌ای به کتاب‌هایمان داد و ذایقه‌مان را یکسره عوض کرد؛ «رنگ» به «نگاه»مان داد و دنیایمان را از جهانی سیاه‌وسفید و از خطوط موازی‌ای پشت‌سرهم، به دنیایی بدل کرد که هم رنگارنگ بود و هم امیدآفرین؛ هم شور بود و هم شعور. اگر نبود کانون پرورش فکری‌ها، اگر نبود کتاب جیبی‌ها و اگر نبودند زرین‌کلک‌ها، معلوم نبود داستان آموزش‌وپرورش این کشور و مسیر تصویرگری و انیمیشن این مرزوبوم، چه مسیری را دنبال می‌کرد و ما امروز کجای کار ایستاده بودیم. آدم‌ها می‌آیند و می‌روند، تنها بعضی آدم‌ها هستند که می‌آیند و نورالدین زرین‌کلک می‌شوند، نورالدین زرین‌کلک‌ها می‌شوند و عمری برای «انسان» و «صلح»، اتود می‌زنند و موی سپید می‌کنند.
داستان غم‌انگیزی است مهاجرت؛ خواسته یا ناخواسته‌اش. وقتی رفتی، دیگر رفته‌ای و «یکی موی سپیدِ دانا» را از شمار خرد، کاسته‌ای. حالا هم که نورالدین زرین‌کلک عزم رفتن کرده است، تنها می‌توان امیدوار بود که این رفتن، از جنس برنگشتن نباشد و روزی در همین روزهایی که قرار است بیاید، خبر برسد که او برگشته است تا هنر انیمیشن و تصویرگری، بی‌«بزرگ» نماند و حضورش، نمادی باشد از نسلی که در این شهر شلوغ، دیگر کم‌کم دارند فراموش می‌شوند. تا آن روز، امید باید...
پی‌نوشت: استاد نورالدین زرین‌کلک دوشنبه ساعت
5 صبح، از ایران مهاجرت خواهد کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.