|

طالبانی حافظه خوبی دارد

ترجمه: سامان سلیمانی

روز بعد از دیدارمان در دوکان زمانی که ناهار می‌خوردیم راجع‌به غذاهایی که دوست دارد سوال کردم، او نیز گفت: «در درجه اول خورشت بامیه با برنج» و ادامه داد: «بامیه غذای مورد علاقه طالبانی‌ها است، ما خانواده‌ای هستیم که بامیه را از زمان شروعش تا زمانی که فصلش پایان می‌یابد، دوست داریم.» بعد به بشقابی اشاره کرد که با نان پوشانده شده بود و گفت: «آن چیزی نیز که در آن بشقاب مخفی شده است را دوست دارم.» آن چیز مخفی نیز کباب سلیمانیه بود که از گوشت چرخ‌شده گوساله درست می‌شود، معلوم بود که کباب برای سلامتی‌شان مفید نیست برای همین بیشتر اوقات از ایشان دور می‌کنند، اما باز هم چند تکه کوچکی از آن می‌خورند. در ساعت دوونیم بعدازظهر نیز با تماشای مناظر زیبای اطرافشان استراحت کوتاهی می‌کنند و استکانی چای می‌خورند و به آوازهای قدیمی ‌کردی گوش می‌دهند و از صدای این هنرمندان لذت می‌برند و آوازها را با آنها تکرار می‌کنند، از او پرسیدم که به آواز عربی گوش می‌دهد یا نه؟ در پاسخ گفتند: «بله من به ناظم غزالی و محمد قبانچی و سلیمه مراد گوش می‌دهم، همچنین به ام‌کلثوم و خانم فیروز و عبدالوهاب نیز گوش می‌دهم.» آن روز ساعت ملاقات من با جناب طالبانی ساعت ١١صبح بود، دیدم در اتاق کوچک خود در منزلش در قشلاق دوکان نشسته‌اند و از پنجره‌، کوه‌های اطراف را نظاره می‌کند و به صدای پرندگان گوش می‌دهد، برایم قهوه سفارش دادند و پیشقدم شدند و گفتند: «بپرس»، به این‌ترتیب شروع به صحبت کردیم. جناب طالبانی حافظه بسیار فعالی دارد، چون هیچ اسم، اتفاق، آدرس یا تاریخی را از یاد نمی‌برد، همچون جوانی چالاک و قوی صحبت می‌کند، حتی صحبت‌هایش کاملا مانند یکی از آبشارانی می‌ماند که از قله کوه‌های کردستان به سمت دامنه و دشت‌ها پایین می‌آید. در بخش آینده سلسله خاطرات رییس‌جمهور عراق، طالبانی ما را به روزهای آغازین تحصیلات دوره دبیرستان خود در اربیل و بعدا در کرکوک می‌برد که برای اولین‌بار در زندگی‌ نیز تجربه‌زندان را از سر گذرانده است.
ادامه دارد...
روز بعد از دیدارمان در دوکان زمانی که ناهار می‌خوردیم راجع‌به غذاهایی که دوست دارد سوال کردم، او نیز گفت: «در درجه اول خورشت بامیه با برنج» و ادامه داد: «بامیه غذای مورد علاقه طالبانی‌ها است، ما خانواده‌ای هستیم که بامیه را از زمان شروعش تا زمانی که فصلش پایان می‌یابد، دوست داریم.» بعد به بشقابی اشاره کرد که با نان پوشانده شده بود و گفت: «آن چیزی نیز که در آن بشقاب مخفی شده است را دوست دارم.» آن چیز مخفی نیز کباب سلیمانیه بود که از گوشت چرخ‌شده گوساله درست می‌شود، معلوم بود که کباب برای سلامتی‌شان مفید نیست برای همین بیشتر اوقات از ایشان دور می‌کنند، اما باز هم چند تکه کوچکی از آن می‌خورند. در ساعت دوونیم بعدازظهر نیز با تماشای مناظر زیبای اطرافشان استراحت کوتاهی می‌کنند و استکانی چای می‌خورند و به آوازهای قدیمی ‌کردی گوش می‌دهند و از صدای این هنرمندان لذت می‌برند و آوازها را با آنها تکرار می‌کنند، از او پرسیدم که به آواز عربی گوش می‌دهد یا نه؟ در پاسخ گفتند: «بله من به ناظم غزالی و محمد قبانچی و سلیمه مراد گوش می‌دهم، همچنین به ام‌کلثوم و خانم فیروز و عبدالوهاب نیز گوش می‌دهم.» آن روز ساعت ملاقات من با جناب طالبانی ساعت ١١صبح بود، دیدم در اتاق کوچک خود در منزلش در قشلاق دوکان نشسته‌اند و از پنجره‌، کوه‌های اطراف را نظاره می‌کند و به صدای پرندگان گوش می‌دهد، برایم قهوه سفارش دادند و پیشقدم شدند و گفتند: «بپرس»، به این‌ترتیب شروع به صحبت کردیم. جناب طالبانی حافظه بسیار فعالی دارد، چون هیچ اسم، اتفاق، آدرس یا تاریخی را از یاد نمی‌برد، همچون جوانی چالاک و قوی صحبت می‌کند، حتی صحبت‌هایش کاملا مانند یکی از آبشارانی می‌ماند که از قله کوه‌های کردستان به سمت دامنه و دشت‌ها پایین می‌آید. در بخش آینده سلسله خاطرات رییس‌جمهور عراق، طالبانی ما را به روزهای آغازین تحصیلات دوره دبیرستان خود در اربیل و بعدا در کرکوک می‌برد که برای اولین‌بار در زندگی‌ نیز تجربه‌زندان را از سر گذرانده است.
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.