وزیر آمد؛ هیچ نگفت
بهمن فروتن . کارشناس فوتبال
شنبه بیستم اردیبهشت، روز همایش سالانه کانون مربیان فوتبال ایران بود. پیش از ظهر، کلاسهای آموزشی برای بیش از 150مربی برگزار شد و بعدازظهر، برنامه معرفی مربیان برتر استانهای کشور و انتخاب بهترین مربی سال بود که عیسی ساقرسفلی و مرضیه جعفری به این عنوان دست پیدا کردند. از حمید سیفی، عباس منصوری، محمدحسین دانشور و مهدی اسدزاده، قهرمانان جانباز کشور و جهان قدردانی شد و از یحیی گلمحمدی و شهرزاد مظفر هم تقدیر ویژه بهعمل آمد. وقتی ستاره گلزن ایران به کانون آمد همه برخاستند. در حالی که بیماری هر روز پیکر او را بیشتر میخورد ولی با قدی راست و استوار سربالا و سینهای فراخ ایستاد و برای مربیان صحبت کرد و در خاتمه مانند یک مرد گریست و با این مرد، همه گریستند؛ اینمرد کسی نبود جز غلامحسین مظلومی. قبل از انقلاب، دولتهای وقت همیشه از تشکل، ترس و واهمه داشتند حتی از تشکلهای صنفی. به همین دلیل، سعی مربیان در تشکیل کانون دوبار با شکست مواجه شد. بالاخره کانون مربیان بهعنوان یک تشکل صنفی 20سال پس از انقلاب از طرف وزارت کشور به رسمیت شناخته شد. کانون مربیان در بعضی از کشورهای اروپایی سابقه 60ساله دارد، به همین دلیل در
پاسخ به یکی از خبرنگاران تلویزیونی مبنی بر اینکه آیا این کانون فایدهای هم برای فوتبال ما دارد؟ گفتم: اگر بیفایده بود صاحبان فوتبال پیشرفته دنیا آن را 60سال پیش تشکیل نمیدادند. ادامه در صفحه 13
در حقیقت، کانون مربیان هر رشته ورزشی در هر کشور، اتاق فکر آن رشته ورزشی است؛ در فوتبال، بهدلیل سالیانسال تفکرستیزی و قبیلهگرایی، خبرنگار یک رسانه عمومی سوالی مطرح میکند که در کشورهای صاحب فوتبال فقط میتوان به آن خندید. میگویند مدیران درجهیک برای همکاری همیشه دنبال نیروهای انسانی درجهیک هستند و مدیران درجهدو دنبال درجهسهها که فقط بله و چشم بگویند. مدیران درجه دو همیشه از تفکر، اندیشه و انتقاد میهراسند، آنها بهغیر از خودشان هیچکس دیگری را قبول ندارند و همیشه در جدال با متفکران جامعه خود هستند و به همین دلیل هم هست که سالیانسال یا اجازه نمیدادند کانون تشکیل شود یا بهدلیل تفکرستیزی، «کانونستیز» هم بودند. در حین برگزاری میزگرد مربیان لیگ برتری خبر آمد که وزیر میآید و او واقعا آمد؛ به کانون همه مربیان؛ قدم در اتاق فکری گذاشت تا نشان دهد برخلاف خیلیها در گذشته و حتی زمان حال، تفکرستیز نیست. گودرزی نشان داد مدیر درجه یکی است که از نزدیکشدن به نیروهای درجهیک نمیهراسد و قصد منزویکردن آنها را ندارد. گودرزی وزیر، با مشاورانش به خانه مربیان آمدند؛ سلام و احوالپرسی کردند و هیچ نگفتند و هیچ وعدهای هم ندادند و من به همین دلیل از وزیر و مشاورانش تشکر میکنم که سعی نکردند مانند آنچه که در تاریخ میگذرد سر اعضای خانواده را با وعدهوعیدهای توخالی شیره بمالند. وزیر آمد و هیچ نگفت و من هم چیزی یادم نیست بنویسم که او چه گفت. او آمد که به ما نشان دهد تفکرستیز نیست. او آمد بگوید که با ماست و نه بر ما، او آمد بگوید من پیشپیش به جای شما و برای شما فکر نکردهام، من آمدهام که با شما فکر کنم و بالاخره گودرزی وزیر آمد که بگوید من شما را قبول دارم.در دنیای امروز آنچه که معمول شده، این است که عموما نمایندگان مردم به جاهایی میرسند که دیگر، مردم را قبول ندارند. گودرزی وزیر ولی، هم مردم را قبول دارد و هم فکر و اندیشه را، در حقیقت، این وزیران، ستونفقرات هر دولتی را راست و استوار نگه میدارند تا بتوانند به مردمشان خدمت کنند.کانون مربیان فوتبال جمهوری اسلامی ایران، دکتر گودرزی، وزیر محترم ورزش و جوانان را به عضویت افتخاری میپذیرد. آقای وزیر! امیدوارم متقابلا پذیرا باشید.
در حقیقت، کانون مربیان هر رشته ورزشی در هر کشور، اتاق فکر آن رشته ورزشی است؛ در فوتبال، بهدلیل سالیانسال تفکرستیزی و قبیلهگرایی، خبرنگار یک رسانه عمومی سوالی مطرح میکند که در کشورهای صاحب فوتبال فقط میتوان به آن خندید. میگویند مدیران درجهیک برای همکاری همیشه دنبال نیروهای انسانی درجهیک هستند و مدیران درجهدو دنبال درجهسهها که فقط بله و چشم بگویند. مدیران درجه دو همیشه از تفکر، اندیشه و انتقاد میهراسند، آنها بهغیر از خودشان هیچکس دیگری را قبول ندارند و همیشه در جدال با متفکران جامعه خود هستند و به همین دلیل هم هست که سالیانسال یا اجازه نمیدادند کانون تشکیل شود یا بهدلیل تفکرستیزی، «کانونستیز» هم بودند. در حین برگزاری میزگرد مربیان لیگ برتری خبر آمد که وزیر میآید و او واقعا آمد؛ به کانون همه مربیان؛ قدم در اتاق فکری گذاشت تا نشان دهد برخلاف خیلیها در گذشته و حتی زمان حال، تفکرستیز نیست. گودرزی نشان داد مدیر درجه یکی است که از نزدیکشدن به نیروهای درجهیک نمیهراسد و قصد منزویکردن آنها را ندارد. گودرزی وزیر، با مشاورانش به خانه مربیان آمدند؛ سلام و احوالپرسی کردند و هیچ نگفتند و هیچ وعدهای هم ندادند و من به همین دلیل از وزیر و مشاورانش تشکر میکنم که سعی نکردند مانند آنچه که در تاریخ میگذرد سر اعضای خانواده را با وعدهوعیدهای توخالی شیره بمالند. وزیر آمد و هیچ نگفت و من هم چیزی یادم نیست بنویسم که او چه گفت. او آمد که به ما نشان دهد تفکرستیز نیست. او آمد بگوید که با ماست و نه بر ما، او آمد بگوید من پیشپیش به جای شما و برای شما فکر نکردهام، من آمدهام که با شما فکر کنم و بالاخره گودرزی وزیر آمد که بگوید من شما را قبول دارم.در دنیای امروز آنچه که معمول شده، این است که عموما نمایندگان مردم به جاهایی میرسند که دیگر، مردم را قبول ندارند. گودرزی وزیر ولی، هم مردم را قبول دارد و هم فکر و اندیشه را، در حقیقت، این وزیران، ستونفقرات هر دولتی را راست و استوار نگه میدارند تا بتوانند به مردمشان خدمت کنند.کانون مربیان فوتبال جمهوری اسلامی ایران، دکتر گودرزی، وزیر محترم ورزش و جوانان را به عضویت افتخاری میپذیرد. آقای وزیر! امیدوارم متقابلا پذیرا باشید.
شنبه بیستم اردیبهشت، روز همایش سالانه کانون مربیان فوتبال ایران بود. پیش از ظهر، کلاسهای آموزشی برای بیش از 150مربی برگزار شد و بعدازظهر، برنامه معرفی مربیان برتر استانهای کشور و انتخاب بهترین مربی سال بود که عیسی ساقرسفلی و مرضیه جعفری به این عنوان دست پیدا کردند. از حمید سیفی، عباس منصوری، محمدحسین دانشور و مهدی اسدزاده، قهرمانان جانباز کشور و جهان قدردانی شد و از یحیی گلمحمدی و شهرزاد مظفر هم تقدیر ویژه بهعمل آمد. وقتی ستاره گلزن ایران به کانون آمد همه برخاستند. در حالی که بیماری هر روز پیکر او را بیشتر میخورد ولی با قدی راست و استوار سربالا و سینهای فراخ ایستاد و برای مربیان صحبت کرد و در خاتمه مانند یک مرد گریست و با این مرد، همه گریستند؛ اینمرد کسی نبود جز غلامحسین مظلومی. قبل از انقلاب، دولتهای وقت همیشه از تشکل، ترس و واهمه داشتند حتی از تشکلهای صنفی. به همین دلیل، سعی مربیان در تشکیل کانون دوبار با شکست مواجه شد. بالاخره کانون مربیان بهعنوان یک تشکل صنفی 20سال پس از انقلاب از طرف وزارت کشور به رسمیت شناخته شد. کانون مربیان در بعضی از کشورهای اروپایی سابقه 60ساله دارد، به همین دلیل در
پاسخ به یکی از خبرنگاران تلویزیونی مبنی بر اینکه آیا این کانون فایدهای هم برای فوتبال ما دارد؟ گفتم: اگر بیفایده بود صاحبان فوتبال پیشرفته دنیا آن را 60سال پیش تشکیل نمیدادند. ادامه در صفحه 13
در حقیقت، کانون مربیان هر رشته ورزشی در هر کشور، اتاق فکر آن رشته ورزشی است؛ در فوتبال، بهدلیل سالیانسال تفکرستیزی و قبیلهگرایی، خبرنگار یک رسانه عمومی سوالی مطرح میکند که در کشورهای صاحب فوتبال فقط میتوان به آن خندید. میگویند مدیران درجهیک برای همکاری همیشه دنبال نیروهای انسانی درجهیک هستند و مدیران درجهدو دنبال درجهسهها که فقط بله و چشم بگویند. مدیران درجه دو همیشه از تفکر، اندیشه و انتقاد میهراسند، آنها بهغیر از خودشان هیچکس دیگری را قبول ندارند و همیشه در جدال با متفکران جامعه خود هستند و به همین دلیل هم هست که سالیانسال یا اجازه نمیدادند کانون تشکیل شود یا بهدلیل تفکرستیزی، «کانونستیز» هم بودند. در حین برگزاری میزگرد مربیان لیگ برتری خبر آمد که وزیر میآید و او واقعا آمد؛ به کانون همه مربیان؛ قدم در اتاق فکری گذاشت تا نشان دهد برخلاف خیلیها در گذشته و حتی زمان حال، تفکرستیز نیست. گودرزی نشان داد مدیر درجه یکی است که از نزدیکشدن به نیروهای درجهیک نمیهراسد و قصد منزویکردن آنها را ندارد. گودرزی وزیر، با مشاورانش به خانه مربیان آمدند؛ سلام و احوالپرسی کردند و هیچ نگفتند و هیچ وعدهای هم ندادند و من به همین دلیل از وزیر و مشاورانش تشکر میکنم که سعی نکردند مانند آنچه که در تاریخ میگذرد سر اعضای خانواده را با وعدهوعیدهای توخالی شیره بمالند. وزیر آمد و هیچ نگفت و من هم چیزی یادم نیست بنویسم که او چه گفت. او آمد که به ما نشان دهد تفکرستیز نیست. او آمد بگوید که با ماست و نه بر ما، او آمد بگوید من پیشپیش به جای شما و برای شما فکر نکردهام، من آمدهام که با شما فکر کنم و بالاخره گودرزی وزیر آمد که بگوید من شما را قبول دارم.در دنیای امروز آنچه که معمول شده، این است که عموما نمایندگان مردم به جاهایی میرسند که دیگر، مردم را قبول ندارند. گودرزی وزیر ولی، هم مردم را قبول دارد و هم فکر و اندیشه را، در حقیقت، این وزیران، ستونفقرات هر دولتی را راست و استوار نگه میدارند تا بتوانند به مردمشان خدمت کنند.کانون مربیان فوتبال جمهوری اسلامی ایران، دکتر گودرزی، وزیر محترم ورزش و جوانان را به عضویت افتخاری میپذیرد. آقای وزیر! امیدوارم متقابلا پذیرا باشید.
در حقیقت، کانون مربیان هر رشته ورزشی در هر کشور، اتاق فکر آن رشته ورزشی است؛ در فوتبال، بهدلیل سالیانسال تفکرستیزی و قبیلهگرایی، خبرنگار یک رسانه عمومی سوالی مطرح میکند که در کشورهای صاحب فوتبال فقط میتوان به آن خندید. میگویند مدیران درجهیک برای همکاری همیشه دنبال نیروهای انسانی درجهیک هستند و مدیران درجهدو دنبال درجهسهها که فقط بله و چشم بگویند. مدیران درجه دو همیشه از تفکر، اندیشه و انتقاد میهراسند، آنها بهغیر از خودشان هیچکس دیگری را قبول ندارند و همیشه در جدال با متفکران جامعه خود هستند و به همین دلیل هم هست که سالیانسال یا اجازه نمیدادند کانون تشکیل شود یا بهدلیل تفکرستیزی، «کانونستیز» هم بودند. در حین برگزاری میزگرد مربیان لیگ برتری خبر آمد که وزیر میآید و او واقعا آمد؛ به کانون همه مربیان؛ قدم در اتاق فکری گذاشت تا نشان دهد برخلاف خیلیها در گذشته و حتی زمان حال، تفکرستیز نیست. گودرزی نشان داد مدیر درجه یکی است که از نزدیکشدن به نیروهای درجهیک نمیهراسد و قصد منزویکردن آنها را ندارد. گودرزی وزیر، با مشاورانش به خانه مربیان آمدند؛ سلام و احوالپرسی کردند و هیچ نگفتند و هیچ وعدهای هم ندادند و من به همین دلیل از وزیر و مشاورانش تشکر میکنم که سعی نکردند مانند آنچه که در تاریخ میگذرد سر اعضای خانواده را با وعدهوعیدهای توخالی شیره بمالند. وزیر آمد و هیچ نگفت و من هم چیزی یادم نیست بنویسم که او چه گفت. او آمد که به ما نشان دهد تفکرستیز نیست. او آمد بگوید که با ماست و نه بر ما، او آمد بگوید من پیشپیش به جای شما و برای شما فکر نکردهام، من آمدهام که با شما فکر کنم و بالاخره گودرزی وزیر آمد که بگوید من شما را قبول دارم.در دنیای امروز آنچه که معمول شده، این است که عموما نمایندگان مردم به جاهایی میرسند که دیگر، مردم را قبول ندارند. گودرزی وزیر ولی، هم مردم را قبول دارد و هم فکر و اندیشه را، در حقیقت، این وزیران، ستونفقرات هر دولتی را راست و استوار نگه میدارند تا بتوانند به مردمشان خدمت کنند.کانون مربیان فوتبال جمهوری اسلامی ایران، دکتر گودرزی، وزیر محترم ورزش و جوانان را به عضویت افتخاری میپذیرد. آقای وزیر! امیدوارم متقابلا پذیرا باشید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.