در اینروزها...
ناهید کبیری
در روزگاران سخت، انسانها برای گریز از ترس، اضطراب و تنهایی، به یکدیگر نزدیک میشوند. با دیدارها، گپوگفتها و همدلیها به یک آرامش نسبی دست مییابند و با تکیه به انرژی جمع قدرت و شهامت بیشتری در رویارویی با رنجها و تنشهای فردی و اجتماعی پیدا میکنند. یکی از ویژگیهای جامعه ما گرایش به همین درهمتنیدنها، وقتگذرانیهای دستهجمعی و معاشرتهایی است که هیچ بهانهای، چیزی از آن نمیکاهد. سالهای جنگ، بمب، موشک، خاموشیهای طولانی، راهبندان خیابانها، آلودگی هوا و اخطارها، برف، یخبندان، گرانی و رویدادهای فراتر از آن هرگز نتوانسته این جماعت را از تداوم رفتوآمدها منصرف کند. تا آنجا که این عادت به یک نیاز روانی تبدیل شده. به لحظههای زودگذر شاد رهایی... به گریختن از خود... از روزمرگی... از تنهایی... و... بارها فکر کرده بودم این سنت میهمانیدادن و میهمانیرفتنهای مداوم افراطی بهویژه در چند دهه اخیر دیگر برای خودش یک هویت تثبیتشده پیدا کرده و به یکی از ضرورتهای فرهنگی ما تبدیل شده است... .
در همین چندروز پیش در نمایشگاه عکس «گروه عصر جمعه» -که این روزها در «گالری آرته» بر پاست- به عکسهای سفیدوسیاهی برخوردم که همه آنچه را که به آن اشاره کردم هنرمندی به نام «سعید برآبادی» در چارچوب قابعکسهایش جا داده و به دیوار آویخته بود. گویا هنرمند عکاس هم مثل من نگاه تاملبرانگیزی به این میهمانیها داشته است. او چهره آدمها را در جمع و در لحظههای مثلا آزادی و سرخوشی، بینقاب در حافظه دوربین خود ثبت کرده است؛ لحظههایی که اندوه و تنهایی در نگاه و لبخند آدمها توان پنهانکردن خود را در برابر دوربین نداشته است... در بخشهای دیگر این نمایشگاه دستهجمعی که نام «اینروزها» را بر خود دارد، نگاه تاریک هنرمندان دیگر نیز تاملبرانگیز و پر از حکایت و گفتوگو است. دوربین «غزل فتحی» اما روی صورتهای رنگی و طبیعی دختران و پسران جوانی زوم شده است که به نسل امروز تعلق دارند؛ نسلی که به روایت او، نسل زاینده این سرزمین است. که خاک را و ریشه را میشناسد و هوای وطن تخدیرش میکند... .
در همین چندروز پیش در نمایشگاه عکس «گروه عصر جمعه» -که این روزها در «گالری آرته» بر پاست- به عکسهای سفیدوسیاهی برخوردم که همه آنچه را که به آن اشاره کردم هنرمندی به نام «سعید برآبادی» در چارچوب قابعکسهایش جا داده و به دیوار آویخته بود. گویا هنرمند عکاس هم مثل من نگاه تاملبرانگیزی به این میهمانیها داشته است. او چهره آدمها را در جمع و در لحظههای مثلا آزادی و سرخوشی، بینقاب در حافظه دوربین خود ثبت کرده است؛ لحظههایی که اندوه و تنهایی در نگاه و لبخند آدمها توان پنهانکردن خود را در برابر دوربین نداشته است... در بخشهای دیگر این نمایشگاه دستهجمعی که نام «اینروزها» را بر خود دارد، نگاه تاریک هنرمندان دیگر نیز تاملبرانگیز و پر از حکایت و گفتوگو است. دوربین «غزل فتحی» اما روی صورتهای رنگی و طبیعی دختران و پسران جوانی زوم شده است که به نسل امروز تعلق دارند؛ نسلی که به روایت او، نسل زاینده این سرزمین است. که خاک را و ریشه را میشناسد و هوای وطن تخدیرش میکند... .
در روزگاران سخت، انسانها برای گریز از ترس، اضطراب و تنهایی، به یکدیگر نزدیک میشوند. با دیدارها، گپوگفتها و همدلیها به یک آرامش نسبی دست مییابند و با تکیه به انرژی جمع قدرت و شهامت بیشتری در رویارویی با رنجها و تنشهای فردی و اجتماعی پیدا میکنند. یکی از ویژگیهای جامعه ما گرایش به همین درهمتنیدنها، وقتگذرانیهای دستهجمعی و معاشرتهایی است که هیچ بهانهای، چیزی از آن نمیکاهد. سالهای جنگ، بمب، موشک، خاموشیهای طولانی، راهبندان خیابانها، آلودگی هوا و اخطارها، برف، یخبندان، گرانی و رویدادهای فراتر از آن هرگز نتوانسته این جماعت را از تداوم رفتوآمدها منصرف کند. تا آنجا که این عادت به یک نیاز روانی تبدیل شده. به لحظههای زودگذر شاد رهایی... به گریختن از خود... از روزمرگی... از تنهایی... و... بارها فکر کرده بودم این سنت میهمانیدادن و میهمانیرفتنهای مداوم افراطی بهویژه در چند دهه اخیر دیگر برای خودش یک هویت تثبیتشده پیدا کرده و به یکی از ضرورتهای فرهنگی ما تبدیل شده است... .
در همین چندروز پیش در نمایشگاه عکس «گروه عصر جمعه» -که این روزها در «گالری آرته» بر پاست- به عکسهای سفیدوسیاهی برخوردم که همه آنچه را که به آن اشاره کردم هنرمندی به نام «سعید برآبادی» در چارچوب قابعکسهایش جا داده و به دیوار آویخته بود. گویا هنرمند عکاس هم مثل من نگاه تاملبرانگیزی به این میهمانیها داشته است. او چهره آدمها را در جمع و در لحظههای مثلا آزادی و سرخوشی، بینقاب در حافظه دوربین خود ثبت کرده است؛ لحظههایی که اندوه و تنهایی در نگاه و لبخند آدمها توان پنهانکردن خود را در برابر دوربین نداشته است... در بخشهای دیگر این نمایشگاه دستهجمعی که نام «اینروزها» را بر خود دارد، نگاه تاریک هنرمندان دیگر نیز تاملبرانگیز و پر از حکایت و گفتوگو است. دوربین «غزل فتحی» اما روی صورتهای رنگی و طبیعی دختران و پسران جوانی زوم شده است که به نسل امروز تعلق دارند؛ نسلی که به روایت او، نسل زاینده این سرزمین است. که خاک را و ریشه را میشناسد و هوای وطن تخدیرش میکند... .
در همین چندروز پیش در نمایشگاه عکس «گروه عصر جمعه» -که این روزها در «گالری آرته» بر پاست- به عکسهای سفیدوسیاهی برخوردم که همه آنچه را که به آن اشاره کردم هنرمندی به نام «سعید برآبادی» در چارچوب قابعکسهایش جا داده و به دیوار آویخته بود. گویا هنرمند عکاس هم مثل من نگاه تاملبرانگیزی به این میهمانیها داشته است. او چهره آدمها را در جمع و در لحظههای مثلا آزادی و سرخوشی، بینقاب در حافظه دوربین خود ثبت کرده است؛ لحظههایی که اندوه و تنهایی در نگاه و لبخند آدمها توان پنهانکردن خود را در برابر دوربین نداشته است... در بخشهای دیگر این نمایشگاه دستهجمعی که نام «اینروزها» را بر خود دارد، نگاه تاریک هنرمندان دیگر نیز تاملبرانگیز و پر از حکایت و گفتوگو است. دوربین «غزل فتحی» اما روی صورتهای رنگی و طبیعی دختران و پسران جوانی زوم شده است که به نسل امروز تعلق دارند؛ نسلی که به روایت او، نسل زاینده این سرزمین است. که خاک را و ریشه را میشناسد و هوای وطن تخدیرش میکند... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.