|

درباره نامگذاری میدان دکترکاظم معتمدنژاد

خیابان‌ها هم حس دارند

پژمان موسوی: 80ساله می‌شد؛ اگر بود. او که جای خالی‌اش این‌روزها خیلی حس می‌شود و سپهر رسانه‌ای ایران بی‌او، یک‌جای خالی بزرگ را این پنج‌ماه‌واندی در خود جای داده است؛ جای خالی‌ای که نه در آینده‌ای نزدیک، که در آینده‌ای دور و دیر نیز پر نخواهد شد و دانش ارتباطات و روزنامه‌نگاری ایران، همواره یک فقدان بزرگ را با خود حمل خواهد کرد. پروفسور کاظم معتمدنژاد از آن نام‌هایی است، که شاید نباشد، یعنی در کنارمان، در کلاس‌هایمان، در روزنامه‌هایمان و در بزرگداشت‌هایمان، اما در عین حال هم هست. تحریریه‌ای نیست که نام او در آن مطرح نباشد، کتابخانه‌ای نیست که اثری از او در کنج آنجا خوش نکرده باشد، پژوهشی نیست که نام او در رفرنس‌هایش نباشد و بالاخره جایی نیست که روزنامه‌نگاران و اهالی رسانه در آن باشند و نام دکتر در آن جمع به‌خوبی و نیکویی یاد نشود. امروز هم که پنج‌ماه‌واندی از غروبش می‌گذرد، انگار همین‌جاست، در کنار ما. «ما»یی که گرچه بعضی‌هایمان نه، اما بیشترمان خیلی فراموشکار شده‌ایم و «نام»‌ها و «یاد»ها، خیلی زود فراموشمان می‌شود. فراموشمان می‌شود که روزی در همین شهر شلوغ، بزرگانی آمده‌اند و رفته‌اند و سنتی را از خود برجای گذارده‌اند، میراثی را و سنگ بنایی را؛ سنگ‌بنایی که اگر آجرهای بعدی را خوب روی هم نگذاریم، تنها به اسکلت ساختمانی نیمه‌تمام می‌ماند که رهایش کرده‌اند و رفته‌اند. ما میراث‌دار می‌خواهیم، میراث‌دارانی که دانشکده ارتباطات و روزنامه‌نگاری ایران را دوباره به روزهای اوجش برگردانند و روزنامه‌نگاری ایران را اعتباری دوچندان بخشند؛ اعتباری که نسل جدید روزنامه‌نگاران ایران، می‌توانند موتور محرک آن باشند. حالا اما همان میدانی که سال‌ها از آن رد می‌شد تا به یادگار بزرگش برسد، همان دانشکده‌ای که بعدها شد بزرگترین دلخوشی میراث‌دارانش، همنام او شده: «میدان کاظم معتمدنژاد»؛ میدانی که قرار بود در زمان حیات به‌نام او شود و نشد و اگر نبود تلاش‌های احمد مسجدجامعی، رییس فرهیخته شورای شهر تهران، معلوم نبود چه زمانی نامی از او بر نشانه‌ای از این شهر شلوغ، جا خوش می‌کرد. اما این میدان تنها نامی بر پیکر بی‌جان یک تابلو آهنی نیست، خیابان‌ها هم جان دارند. خاطره دارند. حس دارند. آنها دیده‌اند رنج‌ها و شادی‌ها را. معتمدنژاد‌ها را... .
پژمان موسوی: 80ساله می‌شد؛ اگر بود. او که جای خالی‌اش این‌روزها خیلی حس می‌شود و سپهر رسانه‌ای ایران بی‌او، یک‌جای خالی بزرگ را این پنج‌ماه‌واندی در خود جای داده است؛ جای خالی‌ای که نه در آینده‌ای نزدیک، که در آینده‌ای دور و دیر نیز پر نخواهد شد و دانش ارتباطات و روزنامه‌نگاری ایران، همواره یک فقدان بزرگ را با خود حمل خواهد کرد. پروفسور کاظم معتمدنژاد از آن نام‌هایی است، که شاید نباشد، یعنی در کنارمان، در کلاس‌هایمان، در روزنامه‌هایمان و در بزرگداشت‌هایمان، اما در عین حال هم هست. تحریریه‌ای نیست که نام او در آن مطرح نباشد، کتابخانه‌ای نیست که اثری از او در کنج آنجا خوش نکرده باشد، پژوهشی نیست که نام او در رفرنس‌هایش نباشد و بالاخره جایی نیست که روزنامه‌نگاران و اهالی رسانه در آن باشند و نام دکتر در آن جمع به‌خوبی و نیکویی یاد نشود. امروز هم که پنج‌ماه‌واندی از غروبش می‌گذرد، انگار همین‌جاست، در کنار ما. «ما»یی که گرچه بعضی‌هایمان نه، اما بیشترمان خیلی فراموشکار شده‌ایم و «نام»‌ها و «یاد»ها، خیلی زود فراموشمان می‌شود. فراموشمان می‌شود که روزی در همین شهر شلوغ، بزرگانی آمده‌اند و رفته‌اند و سنتی را از خود برجای گذارده‌اند، میراثی را و سنگ بنایی را؛ سنگ‌بنایی که اگر آجرهای بعدی را خوب روی هم نگذاریم، تنها به اسکلت ساختمانی نیمه‌تمام می‌ماند که رهایش کرده‌اند و رفته‌اند. ما میراث‌دار می‌خواهیم، میراث‌دارانی که دانشکده ارتباطات و روزنامه‌نگاری ایران را دوباره به روزهای اوجش برگردانند و روزنامه‌نگاری ایران را اعتباری دوچندان بخشند؛ اعتباری که نسل جدید روزنامه‌نگاران ایران، می‌توانند موتور محرک آن باشند. حالا اما همان میدانی که سال‌ها از آن رد می‌شد تا به یادگار بزرگش برسد، همان دانشکده‌ای که بعدها شد بزرگترین دلخوشی میراث‌دارانش، همنام او شده: «میدان کاظم معتمدنژاد»؛ میدانی که قرار بود در زمان حیات به‌نام او شود و نشد و اگر نبود تلاش‌های احمد مسجدجامعی، رییس فرهیخته شورای شهر تهران، معلوم نبود چه زمانی نامی از او بر نشانه‌ای از این شهر شلوغ، جا خوش می‌کرد. اما این میدان تنها نامی بر پیکر بی‌جان یک تابلو آهنی نیست، خیابان‌ها هم جان دارند. خاطره دارند. حس دارند. آنها دیده‌اند رنج‌ها و شادی‌ها را. معتمدنژاد‌ها را... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.