خودم را مخفی کردم
ترجمه: سامان سلیمانی
میتوانستیم از طریق این آدرس هر آنچه میخواستیم برای بارزانی بفرستیم، همچنین او کلمه رمزی به من داد که دفعه بعد میتوانستم از طریق آن ملاقات را انجام دهم، احساس کردم در طول این سفر توانستم ارتباطی میان خودمان و ملامصطفی بارزانی و دیگر رهبران حزب که در مسکو همراه ایشان بودند شکل دهم، از راه آدرس آلمان غربی نیز توانستم برای دکتر عبدالعزیز شمزینی و مقدم میرحاج احمد نیز که از رهبران حزب بودند نامه بنویسم، اما در سال ١٩٥٧ در طول شرکتم در جشنواره جوانان جهان که به مسکو برگشتم توانستم بارزانی را ملاقات کنم، این نیز داستانی دارد که بعدا تعریف خواهم کرد.» مام جلال با پاسپورت خودش به ورشو نرفت، زیرا به دلایل امنیتی پاسپورت نداشت، اما چگونه توانست این سفر را انجام دهد؟ در پاسخ میگوید: «زمانی که به ورشو و چین رفتم از پاسپورت عراقی استفاده میکردم که متعلق به خودم نبود، چون به من پاسپورت ندادند، برای همین با پاسپورت جوانی به نام محمد صادق موسی سفر کردم که از برادران کرد فیلی بود، با همان پاسپورت به عراق برگشتم و مخفی شدم تا زمانی که به دانشکده برگشتم، بهخاطر مطلبی که در رادیو مسکو خواندم دستگیر شدم و در این رابطه
مورد تحقیق قرار گرفتم، اما من کاملا تکذیب کردم و گفتم من پاسپورت ندارم و از عراق خارج نشدهام پس نمیتوانم به مسکو رفته باشم و آنجا مطلبی خوانده باشم، اما مرا به دادگاه فرستادند و دادگاه نیز هیاتی فنی تشکیل داد تا صدا و نوار ضبطشده را بررسی کنند که در اداره تحقیقات جنایی ضبط شده بود، چون صدا نیز کاملا واضح نبود و در ضبط آن پارازیت وجود داشت، هیات گزارش خود را تقدیم کرد و در آن آمده بود ممکن است صدای او باشد یا نباشد، به همین دلیل نیز چون در دادگاه اتهام در راستای منفعت متهم، نهایی میشود، از طرف دادگاه آزاد شدم. به علت اینکه در دانشکده نیز بهخاطر سفر و دستگیری بعد از آن و تحقیق و دادگاهی غیبتم زیاد شده بود و از 70روز فراتر رفته بود، از دانشکده اخراج شدم.» مشکل اخراج از دانشکده حقوق به علت غیبت، نتوانست عامل عقبافتادن او باشد یا مشکلی در راه مسیر سیاسی او ایجاد کند، چون از این اتفاق استفاده کرد تا با توان بیشتری در داخل حزب فعالیت کند و سال بعد از آن برای اتمام درس حقوق برگردد، در این رابطه نیز توضیح میدهد و میگوید: «به فعالیتهایم در داخل حزب ادامه دادم تا سال بعد از آن (١٩٥٦) برای ادامه تحصیل برگردم،
آن زمان نیز در بغداد تظاهراتی در محکومیت حمله سهجانبه علیه مصر برگزار شد، من نیز در این تظاهرات شرکت کردم و در میان تظاهرکنندگان و جلسات دیگری سخنرانی کردم، برای همین دستور دستگیری من صادر شد، اما خودم را مخفی کردم، چون مطمئن بودم که اینبار مرا به دادگاه عرفی میفرستند، اگر به چنین دادگاههایی نیز فرستاده میشدم مسلما زندانی میشدم، چون دادگاه عرفی ملزم به اجرای قوانین قضایی نبود، اما چیزی که غیرمترقبه بود این بود که دانشکده حقوق یکطرفه تصمیم گرفت برای همیشه مرا اخراج کند زیرا غیبتهایم تکرار شده بود و در تظاهرات شرکت کرده بودم و فعالیت سیاسی داشتم و اتهام عضویت در انصارالسلام (سازمانی وابسته به حزب شیوعی عراق) نیز به من وارد شده بود، فقط دکتر حسن چلبی با تصمیم انجمن دانشکده مخالفت و از من دفاع کرد بر این مبنا که دانشجوی موفقی بودم و گفت هیچ سندی مبنی بر عضویتم در انصارالسلام وجود ندارد و در مخالفت با تصمیم اخراجم، آن را امضا نکرد؛ برخلاف دیگرانی که این برگه را امضا کرده بودند.»طالبانی در ادامه میگوید: «در نتیجه؛ از سال ١٩٥٦ تا قیام ١٤ جولای ١٩٥٨ خودم را مخفی کردم و البته مبارزه سیاسی و مسوولیت حزبی
را ادامه میدادم، میان سلیمانیه و کرکوک در تردد بودم و خودم را مخفی کرده بودم، بسیاری از اوقات هم در دفتر حزب در سلیمانیه میماندم، چون مسوول انتشار و چاپ روزنامه مخفی حزب بودم که با دستگاه چاپ استنسیل انجام میشد، آن زمان نیز مدام برای روزنامه مطلب مینوشتم، در سال ١٩٦٣ جزوهای نوشتم به نام (اتحادیه دانشجویان کردستان، چرا؟) که به زبان عربی بود، بعد از آن کمکم شروع به نوشتن مقاله کردم. در سال ١٩٥٨ نیز از زندگی مخفیانه خارج شدم و به دانشکده حقوق برگشتم و در سال ١٩٥٩ تحصیلم را به پایان رساندم، میتوانستم آن سال اضافی را هم نخوانم، چون من در سال چهارم بودم که اخراج شدم و قانون جدید جمهوری نیز یکسال را برای دانشجویان اضافه کرد که آن زمان میگفتند «زحف»، یعنی کسی که در سال سوم میبود به سال چهارم میرفت، اما من نپذیرفتم که از این بخشنامه استفاده کنم و مصر بودم که سال پایانی را بخوانم و به شیوهای عادی فارغالتحصیل شوم و مخالف این بودم با زحف وکیل شوم.»رییسجمهور جلال طالبانی از ساعت هشت صبح برای انجام فعالیت و مسوولیتهای روزانه کاملا آمادهاند، صبحانه را با چایی و مقداری پنیر سفید محلی که درصد چربی پایینی
دارد میخورد، بعد از آن شروع به انجام برنامهای میکند که قبلا بههمراهی دفتر و مشاورانش آماده کردهاند. در طول روزهایی که در قشلاق دوکان همراهش بودم، بیشتر اوقات را در جلسات حزبی میگذراند، زیرا در آستانه انتخابات ریاست و پارلمان اقلیم کردستان بودند و حزبش با پارت دموکرات کردستان که مسعود بارزانی رهبر آن است همپیمان بود، در میانه این جلسه تا جلسه بعدی از میهمان یا هیاتی استقبال میکرد. ساعت دو بعدازظهر زمان صرف ناهار جناب طالبانی است که غذایش همیشه شامل گوشت سرخشده یا پخته بوقلمون و برنج سفید و خورشت بامیه و خورشت سبزیجات دیگری چون بادمجان یا لوبیا و آش سبزی یا عدس و نان است، همواره هم دوست دارد ناهارش را در جمع بخورد نه به تنهایی، یا بر سر سفرهاش میهمانی حضور دارد که خود ایشان دعوت کردهاند، یا ناهارش را با دستیارانش میخورد.
ادامه دارد...
میتوانستیم از طریق این آدرس هر آنچه میخواستیم برای بارزانی بفرستیم، همچنین او کلمه رمزی به من داد که دفعه بعد میتوانستم از طریق آن ملاقات را انجام دهم، احساس کردم در طول این سفر توانستم ارتباطی میان خودمان و ملامصطفی بارزانی و دیگر رهبران حزب که در مسکو همراه ایشان بودند شکل دهم، از راه آدرس آلمان غربی نیز توانستم برای دکتر عبدالعزیز شمزینی و مقدم میرحاج احمد نیز که از رهبران حزب بودند نامه بنویسم، اما در سال ١٩٥٧ در طول شرکتم در جشنواره جوانان جهان که به مسکو برگشتم توانستم بارزانی را ملاقات کنم، این نیز داستانی دارد که بعدا تعریف خواهم کرد.» مام جلال با پاسپورت خودش به ورشو نرفت، زیرا به دلایل امنیتی پاسپورت نداشت، اما چگونه توانست این سفر را انجام دهد؟ در پاسخ میگوید: «زمانی که به ورشو و چین رفتم از پاسپورت عراقی استفاده میکردم که متعلق به خودم نبود، چون به من پاسپورت ندادند، برای همین با پاسپورت جوانی به نام محمد صادق موسی سفر کردم که از برادران کرد فیلی بود، با همان پاسپورت به عراق برگشتم و مخفی شدم تا زمانی که به دانشکده برگشتم، بهخاطر مطلبی که در رادیو مسکو خواندم دستگیر شدم و در این رابطه
مورد تحقیق قرار گرفتم، اما من کاملا تکذیب کردم و گفتم من پاسپورت ندارم و از عراق خارج نشدهام پس نمیتوانم به مسکو رفته باشم و آنجا مطلبی خوانده باشم، اما مرا به دادگاه فرستادند و دادگاه نیز هیاتی فنی تشکیل داد تا صدا و نوار ضبطشده را بررسی کنند که در اداره تحقیقات جنایی ضبط شده بود، چون صدا نیز کاملا واضح نبود و در ضبط آن پارازیت وجود داشت، هیات گزارش خود را تقدیم کرد و در آن آمده بود ممکن است صدای او باشد یا نباشد، به همین دلیل نیز چون در دادگاه اتهام در راستای منفعت متهم، نهایی میشود، از طرف دادگاه آزاد شدم. به علت اینکه در دانشکده نیز بهخاطر سفر و دستگیری بعد از آن و تحقیق و دادگاهی غیبتم زیاد شده بود و از 70روز فراتر رفته بود، از دانشکده اخراج شدم.» مشکل اخراج از دانشکده حقوق به علت غیبت، نتوانست عامل عقبافتادن او باشد یا مشکلی در راه مسیر سیاسی او ایجاد کند، چون از این اتفاق استفاده کرد تا با توان بیشتری در داخل حزب فعالیت کند و سال بعد از آن برای اتمام درس حقوق برگردد، در این رابطه نیز توضیح میدهد و میگوید: «به فعالیتهایم در داخل حزب ادامه دادم تا سال بعد از آن (١٩٥٦) برای ادامه تحصیل برگردم،
آن زمان نیز در بغداد تظاهراتی در محکومیت حمله سهجانبه علیه مصر برگزار شد، من نیز در این تظاهرات شرکت کردم و در میان تظاهرکنندگان و جلسات دیگری سخنرانی کردم، برای همین دستور دستگیری من صادر شد، اما خودم را مخفی کردم، چون مطمئن بودم که اینبار مرا به دادگاه عرفی میفرستند، اگر به چنین دادگاههایی نیز فرستاده میشدم مسلما زندانی میشدم، چون دادگاه عرفی ملزم به اجرای قوانین قضایی نبود، اما چیزی که غیرمترقبه بود این بود که دانشکده حقوق یکطرفه تصمیم گرفت برای همیشه مرا اخراج کند زیرا غیبتهایم تکرار شده بود و در تظاهرات شرکت کرده بودم و فعالیت سیاسی داشتم و اتهام عضویت در انصارالسلام (سازمانی وابسته به حزب شیوعی عراق) نیز به من وارد شده بود، فقط دکتر حسن چلبی با تصمیم انجمن دانشکده مخالفت و از من دفاع کرد بر این مبنا که دانشجوی موفقی بودم و گفت هیچ سندی مبنی بر عضویتم در انصارالسلام وجود ندارد و در مخالفت با تصمیم اخراجم، آن را امضا نکرد؛ برخلاف دیگرانی که این برگه را امضا کرده بودند.»طالبانی در ادامه میگوید: «در نتیجه؛ از سال ١٩٥٦ تا قیام ١٤ جولای ١٩٥٨ خودم را مخفی کردم و البته مبارزه سیاسی و مسوولیت حزبی
را ادامه میدادم، میان سلیمانیه و کرکوک در تردد بودم و خودم را مخفی کرده بودم، بسیاری از اوقات هم در دفتر حزب در سلیمانیه میماندم، چون مسوول انتشار و چاپ روزنامه مخفی حزب بودم که با دستگاه چاپ استنسیل انجام میشد، آن زمان نیز مدام برای روزنامه مطلب مینوشتم، در سال ١٩٦٣ جزوهای نوشتم به نام (اتحادیه دانشجویان کردستان، چرا؟) که به زبان عربی بود، بعد از آن کمکم شروع به نوشتن مقاله کردم. در سال ١٩٥٨ نیز از زندگی مخفیانه خارج شدم و به دانشکده حقوق برگشتم و در سال ١٩٥٩ تحصیلم را به پایان رساندم، میتوانستم آن سال اضافی را هم نخوانم، چون من در سال چهارم بودم که اخراج شدم و قانون جدید جمهوری نیز یکسال را برای دانشجویان اضافه کرد که آن زمان میگفتند «زحف»، یعنی کسی که در سال سوم میبود به سال چهارم میرفت، اما من نپذیرفتم که از این بخشنامه استفاده کنم و مصر بودم که سال پایانی را بخوانم و به شیوهای عادی فارغالتحصیل شوم و مخالف این بودم با زحف وکیل شوم.»رییسجمهور جلال طالبانی از ساعت هشت صبح برای انجام فعالیت و مسوولیتهای روزانه کاملا آمادهاند، صبحانه را با چایی و مقداری پنیر سفید محلی که درصد چربی پایینی
دارد میخورد، بعد از آن شروع به انجام برنامهای میکند که قبلا بههمراهی دفتر و مشاورانش آماده کردهاند. در طول روزهایی که در قشلاق دوکان همراهش بودم، بیشتر اوقات را در جلسات حزبی میگذراند، زیرا در آستانه انتخابات ریاست و پارلمان اقلیم کردستان بودند و حزبش با پارت دموکرات کردستان که مسعود بارزانی رهبر آن است همپیمان بود، در میانه این جلسه تا جلسه بعدی از میهمان یا هیاتی استقبال میکرد. ساعت دو بعدازظهر زمان صرف ناهار جناب طالبانی است که غذایش همیشه شامل گوشت سرخشده یا پخته بوقلمون و برنج سفید و خورشت بامیه و خورشت سبزیجات دیگری چون بادمجان یا لوبیا و آش سبزی یا عدس و نان است، همواره هم دوست دارد ناهارش را در جمع بخورد نه به تنهایی، یا بر سر سفرهاش میهمانی حضور دارد که خود ایشان دعوت کردهاند، یا ناهارش را با دستیارانش میخورد.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.