من ماندهام تنهایتنها
یکی از اهالی گرمخانه میگوید: «چه تعریفی بکنم از زندگی خودم. فیلم منرو همه تلویزیون سرتاسر ایران دیدن. زندگی من جایی بود. کار میکردم. بد نبود. خانمم فوت کرد به کل از زندگی زده شدم. بچههای من شهرستانن.
اصلا خبر ندارن من کجا هستم. منم فعلا اینجا موندم تا ببینیم خدا چی میخواد و اینها جواب ما را میدهند؟ میرم دادگاه و میام. پولی طلب دارم بگیرم تا از تهران برای همیشه برم.
فعلا که آورهام.» بیمقدمه میگوید: «من لگنم همینجا در همین پلهها شکست. خوردم زمین. آقای جانبزرگی اینجا بود. الان هم اسلامشهرند.
مددکار بودن. ایشون منرو فرستادن اسلامشهر. از اسلامشهر هم بیمارستان امام حسین. 45روز بیمارستان امامحسین خوابیدم. عمل کردم پلاتین گذاشتم.
اما متاسفانه هنوز کاملا جوش نخورده. دکترم میگه خرداد تمام شد میتونم عصام را کنار بگذارم. «سن و سالم هم بالاست.
من متولد 1310 هستم.
83سالم است.»
- چه خوب ماندهاید
- راه راسترو رفتم. اونایی که کج رفتن شکسته نشون میدن.
- قبل از اینجا چهکار میکردین؟
- من اطراف فومن بودم. کارم کشاورزی بود. سه تا بچه داشتم. من جبهه در عملیات کربلای 5، 8 بودم.
- فعلا هیچی ندارم. اشاره میکند به خدا فقط خدارو دارم. والسلام شد تمام.
- چرا اومدین اینجا؟
- پیش آمد؛ داراییهامرو از دست دادم. طلب از یه نفر داشتم. خودش مرد. خانوادشم نمیدن. 565میلیون تومان پول دستی بود.
برنج و چایی بود.
- 500 میلیون به کسی جنس دادین؟
- بله دادم. خدا بیامرز خیلی مایل بود من پولم را بگیرم مقصر خودم بودم قبول نکردم گفتم هست دیگه.
- بعد فوت کرد و داراییهاتون رفت؟
- بله، همهچیم رفت. دادگاه هم گفت هیچی به ما تعلق نمیگیرد.
- باید بتونین از ورثه بگیرین.
- نمیشه دیگه وقتی اون مرده چیرو بگیریم؟
- طبق قانون میشه.
- نمیشه دیگه من حتی یک تیکه کاغذ ندارم.
- پس وضع مالیتون خیلی خوب بود که 500میلیون دستی به کسی دادین؟
- بله خوب بود اما در حال حاضر برای 50 هزارتومن لنگم باباجان.
از بیرون صدای همخوانی مددجویان گرمخانه میآید»
گل پونههای وحشی دشت امیدم
وقت سحر شد
خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد
من ماندهام تنهای تنها
من ماندهام تنها میان سیل غمها حبیبم
صدای مددجویان گرمخانه اوج میگیرد. من ماندهام تنهای تنها. شعر را از برند. انگار کنی شعر را از روی زندگی آنها نوشتهاند.
- انتظارتان از مسوولان چیه؟
- من انتظاری ندارم. کاری نمیکنند. خبرنگار اومد اینجا فیلم گرفت تمام کسا دیدند هیچی نشد.
اصلا خبر ندارن من کجا هستم. منم فعلا اینجا موندم تا ببینیم خدا چی میخواد و اینها جواب ما را میدهند؟ میرم دادگاه و میام. پولی طلب دارم بگیرم تا از تهران برای همیشه برم.
فعلا که آورهام.» بیمقدمه میگوید: «من لگنم همینجا در همین پلهها شکست. خوردم زمین. آقای جانبزرگی اینجا بود. الان هم اسلامشهرند.
مددکار بودن. ایشون منرو فرستادن اسلامشهر. از اسلامشهر هم بیمارستان امام حسین. 45روز بیمارستان امامحسین خوابیدم. عمل کردم پلاتین گذاشتم.
اما متاسفانه هنوز کاملا جوش نخورده. دکترم میگه خرداد تمام شد میتونم عصام را کنار بگذارم. «سن و سالم هم بالاست.
من متولد 1310 هستم.
83سالم است.»
- چه خوب ماندهاید
- راه راسترو رفتم. اونایی که کج رفتن شکسته نشون میدن.
- قبل از اینجا چهکار میکردین؟
- من اطراف فومن بودم. کارم کشاورزی بود. سه تا بچه داشتم. من جبهه در عملیات کربلای 5، 8 بودم.
- فعلا هیچی ندارم. اشاره میکند به خدا فقط خدارو دارم. والسلام شد تمام.
- چرا اومدین اینجا؟
- پیش آمد؛ داراییهامرو از دست دادم. طلب از یه نفر داشتم. خودش مرد. خانوادشم نمیدن. 565میلیون تومان پول دستی بود.
برنج و چایی بود.
- 500 میلیون به کسی جنس دادین؟
- بله دادم. خدا بیامرز خیلی مایل بود من پولم را بگیرم مقصر خودم بودم قبول نکردم گفتم هست دیگه.
- بعد فوت کرد و داراییهاتون رفت؟
- بله، همهچیم رفت. دادگاه هم گفت هیچی به ما تعلق نمیگیرد.
- باید بتونین از ورثه بگیرین.
- نمیشه دیگه وقتی اون مرده چیرو بگیریم؟
- طبق قانون میشه.
- نمیشه دیگه من حتی یک تیکه کاغذ ندارم.
- پس وضع مالیتون خیلی خوب بود که 500میلیون دستی به کسی دادین؟
- بله خوب بود اما در حال حاضر برای 50 هزارتومن لنگم باباجان.
از بیرون صدای همخوانی مددجویان گرمخانه میآید»
گل پونههای وحشی دشت امیدم
وقت سحر شد
خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد
من ماندهام تنهای تنها
من ماندهام تنها میان سیل غمها حبیبم
صدای مددجویان گرمخانه اوج میگیرد. من ماندهام تنهای تنها. شعر را از برند. انگار کنی شعر را از روی زندگی آنها نوشتهاند.
- انتظارتان از مسوولان چیه؟
- من انتظاری ندارم. کاری نمیکنند. خبرنگار اومد اینجا فیلم گرفت تمام کسا دیدند هیچی نشد.
یکی از اهالی گرمخانه میگوید: «چه تعریفی بکنم از زندگی خودم. فیلم منرو همه تلویزیون سرتاسر ایران دیدن. زندگی من جایی بود. کار میکردم. بد نبود. خانمم فوت کرد به کل از زندگی زده شدم. بچههای من شهرستانن.
اصلا خبر ندارن من کجا هستم. منم فعلا اینجا موندم تا ببینیم خدا چی میخواد و اینها جواب ما را میدهند؟ میرم دادگاه و میام. پولی طلب دارم بگیرم تا از تهران برای همیشه برم.
فعلا که آورهام.» بیمقدمه میگوید: «من لگنم همینجا در همین پلهها شکست. خوردم زمین. آقای جانبزرگی اینجا بود. الان هم اسلامشهرند.
مددکار بودن. ایشون منرو فرستادن اسلامشهر. از اسلامشهر هم بیمارستان امام حسین. 45روز بیمارستان امامحسین خوابیدم. عمل کردم پلاتین گذاشتم.
اما متاسفانه هنوز کاملا جوش نخورده. دکترم میگه خرداد تمام شد میتونم عصام را کنار بگذارم. «سن و سالم هم بالاست.
من متولد 1310 هستم.
83سالم است.»
- چه خوب ماندهاید
- راه راسترو رفتم. اونایی که کج رفتن شکسته نشون میدن.
- قبل از اینجا چهکار میکردین؟
- من اطراف فومن بودم. کارم کشاورزی بود. سه تا بچه داشتم. من جبهه در عملیات کربلای 5، 8 بودم.
- فعلا هیچی ندارم. اشاره میکند به خدا فقط خدارو دارم. والسلام شد تمام.
- چرا اومدین اینجا؟
- پیش آمد؛ داراییهامرو از دست دادم. طلب از یه نفر داشتم. خودش مرد. خانوادشم نمیدن. 565میلیون تومان پول دستی بود.
برنج و چایی بود.
- 500 میلیون به کسی جنس دادین؟
- بله دادم. خدا بیامرز خیلی مایل بود من پولم را بگیرم مقصر خودم بودم قبول نکردم گفتم هست دیگه.
- بعد فوت کرد و داراییهاتون رفت؟
- بله، همهچیم رفت. دادگاه هم گفت هیچی به ما تعلق نمیگیرد.
- باید بتونین از ورثه بگیرین.
- نمیشه دیگه وقتی اون مرده چیرو بگیریم؟
- طبق قانون میشه.
- نمیشه دیگه من حتی یک تیکه کاغذ ندارم.
- پس وضع مالیتون خیلی خوب بود که 500میلیون دستی به کسی دادین؟
- بله خوب بود اما در حال حاضر برای 50 هزارتومن لنگم باباجان.
از بیرون صدای همخوانی مددجویان گرمخانه میآید»
گل پونههای وحشی دشت امیدم
وقت سحر شد
خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد
من ماندهام تنهای تنها
من ماندهام تنها میان سیل غمها حبیبم
صدای مددجویان گرمخانه اوج میگیرد. من ماندهام تنهای تنها. شعر را از برند. انگار کنی شعر را از روی زندگی آنها نوشتهاند.
- انتظارتان از مسوولان چیه؟
- من انتظاری ندارم. کاری نمیکنند. خبرنگار اومد اینجا فیلم گرفت تمام کسا دیدند هیچی نشد.
اصلا خبر ندارن من کجا هستم. منم فعلا اینجا موندم تا ببینیم خدا چی میخواد و اینها جواب ما را میدهند؟ میرم دادگاه و میام. پولی طلب دارم بگیرم تا از تهران برای همیشه برم.
فعلا که آورهام.» بیمقدمه میگوید: «من لگنم همینجا در همین پلهها شکست. خوردم زمین. آقای جانبزرگی اینجا بود. الان هم اسلامشهرند.
مددکار بودن. ایشون منرو فرستادن اسلامشهر. از اسلامشهر هم بیمارستان امام حسین. 45روز بیمارستان امامحسین خوابیدم. عمل کردم پلاتین گذاشتم.
اما متاسفانه هنوز کاملا جوش نخورده. دکترم میگه خرداد تمام شد میتونم عصام را کنار بگذارم. «سن و سالم هم بالاست.
من متولد 1310 هستم.
83سالم است.»
- چه خوب ماندهاید
- راه راسترو رفتم. اونایی که کج رفتن شکسته نشون میدن.
- قبل از اینجا چهکار میکردین؟
- من اطراف فومن بودم. کارم کشاورزی بود. سه تا بچه داشتم. من جبهه در عملیات کربلای 5، 8 بودم.
- فعلا هیچی ندارم. اشاره میکند به خدا فقط خدارو دارم. والسلام شد تمام.
- چرا اومدین اینجا؟
- پیش آمد؛ داراییهامرو از دست دادم. طلب از یه نفر داشتم. خودش مرد. خانوادشم نمیدن. 565میلیون تومان پول دستی بود.
برنج و چایی بود.
- 500 میلیون به کسی جنس دادین؟
- بله دادم. خدا بیامرز خیلی مایل بود من پولم را بگیرم مقصر خودم بودم قبول نکردم گفتم هست دیگه.
- بعد فوت کرد و داراییهاتون رفت؟
- بله، همهچیم رفت. دادگاه هم گفت هیچی به ما تعلق نمیگیرد.
- باید بتونین از ورثه بگیرین.
- نمیشه دیگه وقتی اون مرده چیرو بگیریم؟
- طبق قانون میشه.
- نمیشه دیگه من حتی یک تیکه کاغذ ندارم.
- پس وضع مالیتون خیلی خوب بود که 500میلیون دستی به کسی دادین؟
- بله خوب بود اما در حال حاضر برای 50 هزارتومن لنگم باباجان.
از بیرون صدای همخوانی مددجویان گرمخانه میآید»
گل پونههای وحشی دشت امیدم
وقت سحر شد
خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد
من ماندهام تنهای تنها
من ماندهام تنها میان سیل غمها حبیبم
صدای مددجویان گرمخانه اوج میگیرد. من ماندهام تنهای تنها. شعر را از برند. انگار کنی شعر را از روی زندگی آنها نوشتهاند.
- انتظارتان از مسوولان چیه؟
- من انتظاری ندارم. کاری نمیکنند. خبرنگار اومد اینجا فیلم گرفت تمام کسا دیدند هیچی نشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.