|

حزب استقلال

ترجمه: سامان سلیمانی

همانند حزب شیوعی، رابطه‌ام با تمام دانشجویان از تمامی احزاب خوب بود، برای اولین بار نیز من با مجموعه‌ای از دانشجویان بعثی ارتباط گرفتم که در دانشسرای عالی درس می‌خواندند، از میان آنها کسی را که به یاد دارم عبدالله صلوم سامرایی بود که با او نیز دیدار داشتم، بعدها نیز دیدار و ملاقات میان دانشجویان کرد و دانشجویان بعث را هماهنگ کردم و این در سال ١٩٥٣ بود، گفت‌وگوهایمان کلی بود راجع به مبارزه عرب و کرد علیه استعمار و برادری میان عرب و کرد، اما موضع شفافی در مورد مساله کرد نداشتند.»
آن زمان حزب کردی اعم از عراقی یا غیرعراقی به‌جز پارت دموکرات کردستان در عراق وجود نداشت و حزب دیگری به همان اسم در ایران بود، طالبانی این موضوع را مطرح می‌کند که حزب بعث موضع شفافی در مورد مساله کرد نداشت، موضع احزاب دیگر عراقی را نیز در مورد مساله کرد خلاصه می‌کند و می‌گوید: «اگر به سال‌های دهه40 برگردیم که در عراق به احزاب اجازه فعالیت داده شد، موضع حزب دموکرات عراق در مورد مساله کرد چنین بود که می‌گفتند: ملت کرد حق تعیین سرنوشت دارد، همچنین موضع هر دو حزب ملت و حزب ملی دموکرات نیز دوستانه بود و به کرد و حقوق آن معترف بودند، اما مواضعشان برجسته و شفاف نبود، موضع حزب شیوعی عراق نیز از سال ١٩٣٥ به بعد مشخص شد، یعنی از مرحله اول تاسیس خود، شعار استقلال کردستان را سر می‌داد، در سال‌های دهه40 نیز شعار برابری اقلیت‌ها را سر داد، به همین خاطر آن را به اسم کرد و ایزدی و ترکمان می‌شناختند، بعدها از این موضع حزب شیوعی انتقاد شد حتی از طرف اعضایش و حتی خود شیوعی‌ها گفتند که حزب در نوشته‌هایش به حقوق مردم کرد اعتراف کرده است و حق تعیین سرنوشت و جدایی در زمان مناسب و بر اساس منافعش تا قبل از آزادی عراق از استعمار بر مبنای مقاله مشهور رفیق فهد (موسس حزب شیوعی عراق) را به رسمیت شناخته است، اما با وجود اینها در برنامه‌اش، ماده‌ای را که مطرح کردیم آمده بود (برابری میان اقلیت‌ها)، که خلاف واقعیات است، در سال ١٩٥١ نیز این ماده در پیمان شناخته‌شده به‌نام (پازل) اصلاح شد و حق ملت کرد شامل حق تعیین سرنوشت و تاسیس دولت مستقل تصویب شد.»
طالبانی در ادامه می‌گوید: «قبل از اینکه حزب شیوعی به این موضع برسد، حزب مردم فعال بود؛ قبل از اینکه مبارزه‌اش را مخفیانه و سری کند، اسم خود را به حزب متحد شیوعی‌ها تغییر داد و علی شریف صاحب امتیاز روزنامه الوطن و مسوول حزب با اسم مستعار النصیر می‌نوشت، تحت این عنوان رساله‌ای راجع به مساله کرد در عراق منتشر کرد که در آن حق مردم کرد برای تعیین سرنوشت را تکرار کرد و در آن از موضع حزب شیوعی و دیگر نیروهای شیوعی آن زمان در مورد کرد انتقاد کرد. در مورد احزاب ملی عرب نیز یک حزب ملی وجود داشت که حزب استقلال بود، هیچ متن روشنی در ادبیات این حزب راجع‌به کرد و مساله کرد وجود ندارد، تنها نوشته‌ای وجود دارد که می‌گوید: «حزب آنچه را برای ملت دوم می‌خواهد که برای ملت خودش خواهان است، به هر صورت هیچ موضعی علیه کرد و در مخالفت با کرد در عراق وجود نداشت.» بیشتر از یک وظیفه و مسوولیت در انتظار طالبانی بود همچنان که خودشان توضیح می‌دهند: «در ژانویه ١٩٥٣ کنگره سوم پارت دموکرات کردستان را برگزار کردیم، در این کنگره به‌عنوان عضو کمیته مرکزی حزب انتخاب شدم، سنم ٢٠سال بود، مامور شدم که اتحادیه دانشجویان کرد را تاسیس کنم، در فوریه همان سال، یعنی بعد از یک‌ماه از برگزاری کنگره سوم، اتحادیه دانشجویان کردستان عراق را تشکیل دادیم و به‌عنوان دبیرکل آن انتخاب شدم.»
ادامه دارد
همانند حزب شیوعی، رابطه‌ام با تمام دانشجویان از تمامی احزاب خوب بود، برای اولین بار نیز من با مجموعه‌ای از دانشجویان بعثی ارتباط گرفتم که در دانشسرای عالی درس می‌خواندند، از میان آنها کسی را که به یاد دارم عبدالله صلوم سامرایی بود که با او نیز دیدار داشتم، بعدها نیز دیدار و ملاقات میان دانشجویان کرد و دانشجویان بعث را هماهنگ کردم و این در سال ١٩٥٣ بود، گفت‌وگوهایمان کلی بود راجع به مبارزه عرب و کرد علیه استعمار و برادری میان عرب و کرد، اما موضع شفافی در مورد مساله کرد نداشتند.»
آن زمان حزب کردی اعم از عراقی یا غیرعراقی به‌جز پارت دموکرات کردستان در عراق وجود نداشت و حزب دیگری به همان اسم در ایران بود، طالبانی این موضوع را مطرح می‌کند که حزب بعث موضع شفافی در مورد مساله کرد نداشت، موضع احزاب دیگر عراقی را نیز در مورد مساله کرد خلاصه می‌کند و می‌گوید: «اگر به سال‌های دهه40 برگردیم که در عراق به احزاب اجازه فعالیت داده شد، موضع حزب دموکرات عراق در مورد مساله کرد چنین بود که می‌گفتند: ملت کرد حق تعیین سرنوشت دارد، همچنین موضع هر دو حزب ملت و حزب ملی دموکرات نیز دوستانه بود و به کرد و حقوق آن معترف بودند، اما مواضعشان برجسته و شفاف نبود، موضع حزب شیوعی عراق نیز از سال ١٩٣٥ به بعد مشخص شد، یعنی از مرحله اول تاسیس خود، شعار استقلال کردستان را سر می‌داد، در سال‌های دهه40 نیز شعار برابری اقلیت‌ها را سر داد، به همین خاطر آن را به اسم کرد و ایزدی و ترکمان می‌شناختند، بعدها از این موضع حزب شیوعی انتقاد شد حتی از طرف اعضایش و حتی خود شیوعی‌ها گفتند که حزب در نوشته‌هایش به حقوق مردم کرد اعتراف کرده است و حق تعیین سرنوشت و جدایی در زمان مناسب و بر اساس منافعش تا قبل از آزادی عراق از استعمار بر مبنای مقاله مشهور رفیق فهد (موسس حزب شیوعی عراق) را به رسمیت شناخته است، اما با وجود اینها در برنامه‌اش، ماده‌ای را که مطرح کردیم آمده بود (برابری میان اقلیت‌ها)، که خلاف واقعیات است، در سال ١٩٥١ نیز این ماده در پیمان شناخته‌شده به‌نام (پازل) اصلاح شد و حق ملت کرد شامل حق تعیین سرنوشت و تاسیس دولت مستقل تصویب شد.»
طالبانی در ادامه می‌گوید: «قبل از اینکه حزب شیوعی به این موضع برسد، حزب مردم فعال بود؛ قبل از اینکه مبارزه‌اش را مخفیانه و سری کند، اسم خود را به حزب متحد شیوعی‌ها تغییر داد و علی شریف صاحب امتیاز روزنامه الوطن و مسوول حزب با اسم مستعار النصیر می‌نوشت، تحت این عنوان رساله‌ای راجع به مساله کرد در عراق منتشر کرد که در آن حق مردم کرد برای تعیین سرنوشت را تکرار کرد و در آن از موضع حزب شیوعی و دیگر نیروهای شیوعی آن زمان در مورد کرد انتقاد کرد. در مورد احزاب ملی عرب نیز یک حزب ملی وجود داشت که حزب استقلال بود، هیچ متن روشنی در ادبیات این حزب راجع‌به کرد و مساله کرد وجود ندارد، تنها نوشته‌ای وجود دارد که می‌گوید: «حزب آنچه را برای ملت دوم می‌خواهد که برای ملت خودش خواهان است، به هر صورت هیچ موضعی علیه کرد و در مخالفت با کرد در عراق وجود نداشت.» بیشتر از یک وظیفه و مسوولیت در انتظار طالبانی بود همچنان که خودشان توضیح می‌دهند: «در ژانویه ١٩٥٣ کنگره سوم پارت دموکرات کردستان را برگزار کردیم، در این کنگره به‌عنوان عضو کمیته مرکزی حزب انتخاب شدم، سنم ٢٠سال بود، مامور شدم که اتحادیه دانشجویان کرد را تاسیس کنم، در فوریه همان سال، یعنی بعد از یک‌ماه از برگزاری کنگره سوم، اتحادیه دانشجویان کردستان عراق را تشکیل دادیم و به‌عنوان دبیرکل آن انتخاب شدم.»
ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.