كوچنشين
کاغذ دیواری پینوکیو
ناهید کبیری / نويسنده، شاعر
خودم را که به کلینیک رساندم ساعت دوازده و چهلوپنچدقیقه بود. سرم گیج میرفت و از شدت گلو درد نمیتوانستم آب دهانم را قورت بدهم. دلم میخواست دارویی، چیزی بگیرم و به اتاقم برگردم، اما به محض آنکه«میس میلر» تبم را اندازه گرفت و گلویم را دید دکتر را خبر کرد. بلافاصله بستریام کردند و با چند آمپول حالم را گرفتند. میس میلر یک دستمال خیس ِخنک روی پیشانیم انداخت و دو دستمال روی پاهایم و از اینکه چرا در سن 13سالگی هنوز مغزم کار نمیکند و زودتر خودم را به دکتر نرساندهام عصبانی شد، اما مگر من میتوانستم از مسابقه یکشنبهها بگذرم؟ مخصوصا که تیم ما با کالیفرنیا بازی داشت. من و تام و اسکات بهترین جا را در«تی وی روم» از پیش گرفته بودیم و تمام شب کف میزدیم و هورا میکشیدیم. یادم نمیآید که چطور چهارروز با تب و بیهوشی در کلینیک ماندم. روز چهارم میس میلر گفت باید غذا بخورم و با یک کاسه سوپ، یک لیوان کوک و یک تکه نان تست به سراغم آمد. با اخم و لبخند ِهمیشگی در کنار تختم نشست و قاشق پر از سوپ را به طرفم آورد. هنوز اشتها نداشتم. نمیخواستم چیزی بخورم، اما وقتی با دستمال ِداخل سینی عرق پیشانیام را پاک میکرد به یکباره متوجه شدم که دستهایش بوی عطر خوب دستهای مامان را میدهد. آنوقت بود که آرامآرام تمام سوپ را خوردم. بعد لحاف را کشیدم روی صورتم که کسی اشکهایم را نبیند. نمیدانم داغی سوپ گریهام را درآورده بود یا دلتنگی برای مامان... . باید هرچه زودتر حالم خوب میشد که به امتحان جغرافیای روز دوشنبه برسم. جغرافیا را برای اولینبار از مامان یاد گرفتم. صبحهای زود تا صبحانهام را بخورم، روی شیشه بخارگرفته آشپزخانه یک گربه خوشگل میکشید و میگفت: این جا خانه ماست. از شمال میرسد به... . آن سال عید مامان فقط توانست برای اتاق من کاغذ دیواری بخرد. کاغذ دیواری ِپینوکیو. سرمای خانهقدیمی از پاییز شروع میشد. به غیر از پدرم، تمام خانواده مامان هم برای همیشه به سفر رفته بودند، اما مامان گوشه دامنش را به شاخههای درخت خانه پدربزرگ گرهزده بود و میگفت:«هیچجا نمیروم. خانهام اینجاست.» من و مامان همه پیتهای خالی نفت را میبردیم که با کوپن، نفت بخریم. چه صفی... . بعضی وقتها ساعتها توی صف بودیم. صدای سرود و مارش و شیپور جنگ در صف میپیچید. من کمک میکردم که پیتهای نفت را بگذاریم پشت ماشین و بعد از پلهها ببریم بالا. برای همین همیشه بوی نفت میدادم. تازه به کلاس سوم دبستان رفته بودم و معلم ورزش را خیلی دوست داشتم. یک روز از بچهها پرسید«پدر کدامتان ورزشکار است؟» همه دستهامان را بالا بردیم.«آقا اجازه، آقا اجازه»... نوبت من که رسید، هادی پسر فضول همسایه حرفم را قطع کرد«دروغ میگوید. او پدر ندارد. پدر و مادرش آقا اجازه از هم طلاق گرفتهاند.» در یک لحظه تمام بچهها به طرف من برگشتند و من از خجالت کم مانده بود آتش بگیرم یا بمیرم... . مامان دوستان جدیدی پیدا کرده بود. شاید علت اینکه من حالا اینجا هستم بهخاطر آنها باشد. هفتهای دوبار به خانه ما میآمدند که از کتاب و فیلم و تئاتر و چیزهای دیگر حرف بزنند و حوصله مرا سر ببرند. مامان برایشان شعر میخواند و آنها میگفتند آفرین! آفرین! ... بعد که دیگر نیامدند، مامان به دوستش گفت شايد گرفتار شدهاند. برای همین آن شب که خاله ميهمان ما بود مامان هم مرا محکم به سینه فشرد و در گوشم گفت: پسر خوبی باشم تا زود برگردد، اما من همیشه پسر خوبی بودم و او برنگشت. نه فردا، نه پس فردا و نه روزهای دیگر...، بعد هم نفهمیدم چه کسی به بابا خبر داده بود که بعد از هفت، هشت سال به من تلفن کرد و برایم بلیت فرستاد. گریه میکردم و نمیخواستم بروم. خاله قول داد هر وقت مامان برگشت فوری بیایند دنبالم.
بابا و زن انگلیسیاش با هم به فرودگاه آمده بودند. بعد از چهارروز هم مرا با چمدانم به اینجا آوردند. مامان همیشه از مدرسه شبانهروزی بدش میآمد. اگر بفهمد خیلی عصبانی میشود. شبها بعد از آنکه چراغهای خوابگاه را خاموش میکنند، جف که هم اتاقی من است بیسروصدا سیگار میکشد. به من هم یکی دو پک تعارف میکند. تازگیها سرفه نمیزنم و عادت کردهام، اما در این لحظهها به عکس مامان که آن را در سمت راست میزم گذاشتهام نگاه نمیکنم. از چشمهایش خجالت میکشم.
خودم را که به کلینیک رساندم ساعت دوازده و چهلوپنچدقیقه بود. سرم گیج میرفت و از شدت گلو درد نمیتوانستم آب دهانم را قورت بدهم. دلم میخواست دارویی، چیزی بگیرم و به اتاقم برگردم، اما به محض آنکه«میس میلر» تبم را اندازه گرفت و گلویم را دید دکتر را خبر کرد. بلافاصله بستریام کردند و با چند آمپول حالم را گرفتند. میس میلر یک دستمال خیس ِخنک روی پیشانیم انداخت و دو دستمال روی پاهایم و از اینکه چرا در سن 13سالگی هنوز مغزم کار نمیکند و زودتر خودم را به دکتر نرساندهام عصبانی شد، اما مگر من میتوانستم از مسابقه یکشنبهها بگذرم؟ مخصوصا که تیم ما با کالیفرنیا بازی داشت. من و تام و اسکات بهترین جا را در«تی وی روم» از پیش گرفته بودیم و تمام شب کف میزدیم و هورا میکشیدیم. یادم نمیآید که چطور چهارروز با تب و بیهوشی در کلینیک ماندم. روز چهارم میس میلر گفت باید غذا بخورم و با یک کاسه سوپ، یک لیوان کوک و یک تکه نان تست به سراغم آمد. با اخم و لبخند ِهمیشگی در کنار تختم نشست و قاشق پر از سوپ را به طرفم آورد. هنوز اشتها نداشتم. نمیخواستم چیزی بخورم، اما وقتی با دستمال ِداخل سینی عرق پیشانیام را پاک میکرد به یکباره متوجه شدم که دستهایش بوی عطر خوب دستهای مامان را میدهد. آنوقت بود که آرامآرام تمام سوپ را خوردم. بعد لحاف را کشیدم روی صورتم که کسی اشکهایم را نبیند. نمیدانم داغی سوپ گریهام را درآورده بود یا دلتنگی برای مامان... . باید هرچه زودتر حالم خوب میشد که به امتحان جغرافیای روز دوشنبه برسم. جغرافیا را برای اولینبار از مامان یاد گرفتم. صبحهای زود تا صبحانهام را بخورم، روی شیشه بخارگرفته آشپزخانه یک گربه خوشگل میکشید و میگفت: این جا خانه ماست. از شمال میرسد به... . آن سال عید مامان فقط توانست برای اتاق من کاغذ دیواری بخرد. کاغذ دیواری ِپینوکیو. سرمای خانهقدیمی از پاییز شروع میشد. به غیر از پدرم، تمام خانواده مامان هم برای همیشه به سفر رفته بودند، اما مامان گوشه دامنش را به شاخههای درخت خانه پدربزرگ گرهزده بود و میگفت:«هیچجا نمیروم. خانهام اینجاست.» من و مامان همه پیتهای خالی نفت را میبردیم که با کوپن، نفت بخریم. چه صفی... . بعضی وقتها ساعتها توی صف بودیم. صدای سرود و مارش و شیپور جنگ در صف میپیچید. من کمک میکردم که پیتهای نفت را بگذاریم پشت ماشین و بعد از پلهها ببریم بالا. برای همین همیشه بوی نفت میدادم. تازه به کلاس سوم دبستان رفته بودم و معلم ورزش را خیلی دوست داشتم. یک روز از بچهها پرسید«پدر کدامتان ورزشکار است؟» همه دستهامان را بالا بردیم.«آقا اجازه، آقا اجازه»... نوبت من که رسید، هادی پسر فضول همسایه حرفم را قطع کرد«دروغ میگوید. او پدر ندارد. پدر و مادرش آقا اجازه از هم طلاق گرفتهاند.» در یک لحظه تمام بچهها به طرف من برگشتند و من از خجالت کم مانده بود آتش بگیرم یا بمیرم... . مامان دوستان جدیدی پیدا کرده بود. شاید علت اینکه من حالا اینجا هستم بهخاطر آنها باشد. هفتهای دوبار به خانه ما میآمدند که از کتاب و فیلم و تئاتر و چیزهای دیگر حرف بزنند و حوصله مرا سر ببرند. مامان برایشان شعر میخواند و آنها میگفتند آفرین! آفرین! ... بعد که دیگر نیامدند، مامان به دوستش گفت شايد گرفتار شدهاند. برای همین آن شب که خاله ميهمان ما بود مامان هم مرا محکم به سینه فشرد و در گوشم گفت: پسر خوبی باشم تا زود برگردد، اما من همیشه پسر خوبی بودم و او برنگشت. نه فردا، نه پس فردا و نه روزهای دیگر...، بعد هم نفهمیدم چه کسی به بابا خبر داده بود که بعد از هفت، هشت سال به من تلفن کرد و برایم بلیت فرستاد. گریه میکردم و نمیخواستم بروم. خاله قول داد هر وقت مامان برگشت فوری بیایند دنبالم.
بابا و زن انگلیسیاش با هم به فرودگاه آمده بودند. بعد از چهارروز هم مرا با چمدانم به اینجا آوردند. مامان همیشه از مدرسه شبانهروزی بدش میآمد. اگر بفهمد خیلی عصبانی میشود. شبها بعد از آنکه چراغهای خوابگاه را خاموش میکنند، جف که هم اتاقی من است بیسروصدا سیگار میکشد. به من هم یکی دو پک تعارف میکند. تازگیها سرفه نمیزنم و عادت کردهام، اما در این لحظهها به عکس مامان که آن را در سمت راست میزم گذاشتهام نگاه نمیکنم. از چشمهایش خجالت میکشم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.