|

اخباری که هجوم می‌آورند!

کریم ارغنده‌پور

حدود دوهفته پیش بود که شنیدم یکی از دوستان به سرطان مبتلا و به دلیل وخامت حالش در بیمارستان بستری و ممنوع‌الملاقات است. در هفته پیش هم از سرطان دوست دیگری آگاهی پیدا کردم. همچنین خبردار شدم یکی از همکاران روزنامه‌نگار در غربت تصادف کرده و جان سپرده است. گاهی اخباری هجوم می‌آورند که به‌سادگی از ذهن پاک‌شدنی نیستند. اوایل هفته رفتم و این دوست را ملاقات کردم. باورکردنی نبود. فردی که تا همین اواخر اصلا اثری از ضعف نداشت حالا شکسته و رنجور و کاملا از پا افتاده بود اگرچه روحش باانگیزه و دلش همچنان از نور امید سرشار بود. با دیدن او چندنکته در خاطرم نقش بست: اول اینکه ارزش هرلحظه از زندگی حقیقتا بی‌قیمت است. همه ما از مهلتی که داریم ناآگاهیم ولی طبع انسان این است که آن را در نظر نمی‌آورد. فرصت و لذت زندگی با کیفیت در زمان حال را نباید از دست داد. شاید فردا که سهل است اصلا لحظه دیگری در کار نباشد. دوم اینکه ارزش افراد را قبل از آنکه خبر مهمی درباره آنها رخ دهد باید دانست. سوم آنکه وقتی اصل زندگی در معرض خطر جدی باشد نوع نگاه انسان به دنیا و پدیده‌هایش تغییر می‌کند. گویی عیار خلوص در گوهر نگاه آدمی اعتلا می‌یابد. این را می‌توان در چشمان فرد آسیب‌‌دیده و در لابلای کلامش به روشنی دید. این حال متفاوتی است. بگذریم. سلامتی یک موهبت بزرگ است. باید قدر آن را دانست و در پی بالابردن کیفیت زندگی بود. روشن است که سخن من فقط جنبه اخلاقی ندارد. مهم‌ترین بخش آن می‌تواند در این باشد که درجه رضایتمندی در طول زندگی بالا رود. اینکه انسان خودش باشد: خوب و خوش و مداراجو و حقیقت‌طلب. همین! خدا عاقبت همه ما را ختم به خیر کند!
حدود دوهفته پیش بود که شنیدم یکی از دوستان به سرطان مبتلا و به دلیل وخامت حالش در بیمارستان بستری و ممنوع‌الملاقات است. در هفته پیش هم از سرطان دوست دیگری آگاهی پیدا کردم. همچنین خبردار شدم یکی از همکاران روزنامه‌نگار در غربت تصادف کرده و جان سپرده است. گاهی اخباری هجوم می‌آورند که به‌سادگی از ذهن پاک‌شدنی نیستند. اوایل هفته رفتم و این دوست را ملاقات کردم. باورکردنی نبود. فردی که تا همین اواخر اصلا اثری از ضعف نداشت حالا شکسته و رنجور و کاملا از پا افتاده بود اگرچه روحش باانگیزه و دلش همچنان از نور امید سرشار بود. با دیدن او چندنکته در خاطرم نقش بست: اول اینکه ارزش هرلحظه از زندگی حقیقتا بی‌قیمت است. همه ما از مهلتی که داریم ناآگاهیم ولی طبع انسان این است که آن را در نظر نمی‌آورد. فرصت و لذت زندگی با کیفیت در زمان حال را نباید از دست داد. شاید فردا که سهل است اصلا لحظه دیگری در کار نباشد. دوم اینکه ارزش افراد را قبل از آنکه خبر مهمی درباره آنها رخ دهد باید دانست. سوم آنکه وقتی اصل زندگی در معرض خطر جدی باشد نوع نگاه انسان به دنیا و پدیده‌هایش تغییر می‌کند. گویی عیار خلوص در گوهر نگاه آدمی اعتلا می‌یابد. این را می‌توان در چشمان فرد آسیب‌‌دیده و در لابلای کلامش به روشنی دید. این حال متفاوتی است. بگذریم. سلامتی یک موهبت بزرگ است. باید قدر آن را دانست و در پی بالابردن کیفیت زندگی بود. روشن است که سخن من فقط جنبه اخلاقی ندارد. مهم‌ترین بخش آن می‌تواند در این باشد که درجه رضایتمندی در طول زندگی بالا رود. اینکه انسان خودش باشد: خوب و خوش و مداراجو و حقیقت‌طلب. همین! خدا عاقبت همه ما را ختم به خیر کند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.