|

نوشتن در سایه انقلاب

مواضع‌ انسان هزينه دارد

ترجمه: مریم حیدری


در این ستون نویسندگان عرب به این سوال، پاسخ می‌دهند که آیا تحولات اخیر جوامع عرب بر نوشتن‌شان و سبک و سیاقش تاثیرگذاشته‌اند؟ این نویسندگان در کشورهایی که در آنها انقلاب یا جنبش صورت گرفته، زندگی نمی‌کنند، بلکه می‌خواهیم بدانیم هر یک از این نویسندگان چگونه به این حوادث نگریسته‌اند؟
عمر علوی ناسنا - مراکش -رمان‌نویس
در واقع من مدعی اصالت در نوشتن نیستم و به نظرم نویسنده با نوشته‌شدن متن، خودش هم نوشته می‌شود؛ به این منظور که من الان درحال نوشتن رمانی هستم که خودش هم دارد مرا می‌نویسد. اما اینکه «آیا نوشتنم متوقف شده؟» این سوال مرا به رابطه روشنفکر با آنچه پیرامونش می‌گذرد، ارجاع می‌دهد، آن هم در چارچوبی که عشق به وطن، به جرمی بدل شده که از سوی حکومت خودکامه، مجازات به همراه دارد. برخی روشنفکران وجود دارند که توانایی حفظ میزان آرامش لازم برای چمدان‌بستن و فرار در جهت خلاف آتش را دارند؛ مواضع‌شان را اعلام نمی‌کنند و به سوی موضوع‌های بی‌طرفانه می‌گریزند و پشت این شعار می‌ایستند که ما ضدایدئولوژی هستیم. من هم یک سوال بی‌طرف درباره خانواده‌ای که خانه روی سرشان آوار می‌شود، می‌پرسم و به این روشنفکران می‌گویم: مواضع انسانی، هزینه برمی‌دارد، پس در همان فضای امن و آرام، از انسان، دور باشید. بازایستادن و دست‌کشیدن طی حوادث و بهارهای جامعه عرب، یک اتهام است، حتی اگر برای درک بیش‌تر درک باشد و درعوض، همراهی با این جریانات، گرفتاری زیبایی است در عشق ملت‌هایی که روح‌شان، برای رسیدن به رهایی و در انتظار روزی بدون بند و بندگی، پرمی‌کشد. من فرزند صحرایم؛ جایی که تابستانش، کشنده است و بهار، یک استعاره وجودی و باید بگویم این بهار، درست در زمان مناسب خود فرارسیده است.

در این ستون نویسندگان عرب به این سوال، پاسخ می‌دهند که آیا تحولات اخیر جوامع عرب بر نوشتن‌شان و سبک و سیاقش تاثیرگذاشته‌اند؟ این نویسندگان در کشورهایی که در آنها انقلاب یا جنبش صورت گرفته، زندگی نمی‌کنند، بلکه می‌خواهیم بدانیم هر یک از این نویسندگان چگونه به این حوادث نگریسته‌اند؟
عمر علوی ناسنا - مراکش -رمان‌نویس
در واقع من مدعی اصالت در نوشتن نیستم و به نظرم نویسنده با نوشته‌شدن متن، خودش هم نوشته می‌شود؛ به این منظور که من الان درحال نوشتن رمانی هستم که خودش هم دارد مرا می‌نویسد. اما اینکه «آیا نوشتنم متوقف شده؟» این سوال مرا به رابطه روشنفکر با آنچه پیرامونش می‌گذرد، ارجاع می‌دهد، آن هم در چارچوبی که عشق به وطن، به جرمی بدل شده که از سوی حکومت خودکامه، مجازات به همراه دارد. برخی روشنفکران وجود دارند که توانایی حفظ میزان آرامش لازم برای چمدان‌بستن و فرار در جهت خلاف آتش را دارند؛ مواضع‌شان را اعلام نمی‌کنند و به سوی موضوع‌های بی‌طرفانه می‌گریزند و پشت این شعار می‌ایستند که ما ضدایدئولوژی هستیم. من هم یک سوال بی‌طرف درباره خانواده‌ای که خانه روی سرشان آوار می‌شود، می‌پرسم و به این روشنفکران می‌گویم: مواضع انسانی، هزینه برمی‌دارد، پس در همان فضای امن و آرام، از انسان، دور باشید. بازایستادن و دست‌کشیدن طی حوادث و بهارهای جامعه عرب، یک اتهام است، حتی اگر برای درک بیش‌تر درک باشد و درعوض، همراهی با این جریانات، گرفتاری زیبایی است در عشق ملت‌هایی که روح‌شان، برای رسیدن به رهایی و در انتظار روزی بدون بند و بندگی، پرمی‌کشد. من فرزند صحرایم؛ جایی که تابستانش، کشنده است و بهار، یک استعاره وجودی و باید بگویم این بهار، درست در زمان مناسب خود فرارسیده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.