|

دیپلماسی هنری، در راهروی موانع

بابک ریاحی‌پور . نوازنده

اگر می‌خواهیم موسیقی ما در فضای بین‌الملل حضور پررنگ‌تری داشته باشد، بدین معنا که هنرمندان مطرح خارجی بتوانند در داخل کشور اجرا داشته باشند یا زمینه برگزاری کنسرت‌های ایرانیان در خارج از کشور راحت‌تر فراهم شود، در درجه اول باید یک روابط‌عمومی قوی داشته باشیم. باید یک روابط‌عمومی که توانایی برقراری ارتباط در سطح دنیا را داشته باشد، آغاز به کار کند تا بتواند با موسیقیدان‌های مطرح و مراکز موسیقی معتبر ارتباط برقرار کند. ما هنوز افراد یا سازمان‌های قدرتمند و توانایی در این زمینه که به‌صورت منسجم شروع به فعالیت کنند، نداریم و اگر هم گاهی افرادی این کار را می‌کنند، بیشتر به‌صورت انفرادی و در قالب بخش خصوصی است منتها مشکل وقتی بروز پیدا می‌کند که برای همین تلاش‌های فردی و خصوصی هم مانع‌تراشی ایجاد می‌شود و زمانی که کسی در این راه موفق می‌شود شاهد حضور موانع دولتی هستیم. البته همیشه مشکلات هست اما انگار این موانع، نهادینه شده و همه ما به آن عادت کرده‌ایم، به‌عنوان مثال در زمینه موسیقی داخلی با وجود اینکه گروه‌ها، برای برگزاری کنسرت در یک شهرستان از سوی وزارت ارشاد مجوز دریافت کرده‌اند و تمام هماهنگی‌های لازم انجام شده اما کنسرت از سوی یک سازمان دیگر لغو می‌شود و تمام برنامه‌ریزی‌های آن گروه موسیقی از بین می‌رود. پس اگر می‌خواهیم موسیقی ما در فضای بین‌المللی مطرح شود باید به مسایل داخلی نیز توجه و در وهله اول این مشکلات را حل کنیم. ما جوان‌های باانگیزه‌ای داشتیم اما خیلی از آنها آنقدر با مشکل و مانع روبه‌رو شدند که دیگر انگیزه‌ای برای فعالیت ندارند.
بسیاری از آنها دوست داشتند گروه‌های موسیقی را که در داخل ایران پرطرفدار هستند، به کشورمان دعوت کنند، حتی مطلع هستم که برخی از آنها مقدمات این کار را هم شروع کرده بودند اما در روند اداری آنقدر با مانع روبه‌رو شدند که آنها را برای ادامه این راه بی‌انگیزه کرد. ما در گذشته با مشکل تحریم روبه‌رو بودیم و همین موضوع باعث می‌شد دعوت از گروه‌های خارجی برای برگزاری کنسرت در داخل کشور با دشواری همراه باشد اما درحال حاضر که کمتر موضوع تحریم‌ها به میان می‌آید و به‌نظر می‌رسد فضایی به وجود آمده که راحت‌تر بتوان با اهالی موسیقی در دیگر کشورها ارتباط برقرار کرد، هنوز مراحل اداری طولانی وجود دارد که ورود میهمانان خارجی را سخت می‌کند. همانطور که ممکن است گرفتن ویزای برخی از کشورها برای ما ایرانیان دشوار باشد، از نزدیک شاهد بوده‌ام افراد غیرایرانی نیز که می‌خواهند به ایران بیایند و در زمینه موسیقی فعالیت کنند برای گرفتن ویزا باید مراحل زیادی را بگذرانند. بنابراین باید شرایطی فراهم شود که نهاد یا سازمانی هماهنگی‌های مربوط به حضور خارجی‌ها را در ایران پیگیری کند. بعد از اینکه روال کار منسجم شد، بخش خصوصی هم جان می‌گیرد. نکته دیگری که باید مورد توجه قرار بگیرد، انتقال تجهیزات گروه‌های موسیقی است چون گروه‌های موسیقی دوست دارند از ابزار و تجهیزات خودشان استفاده کنند. اولین گام در این زمینه این است که گمرک ایران بسترهای این کار را فراهم کند و آنها را راضی کند که تسهیلاتی برای این هنرمندان ایجاد کنند. به‌هرحال اینها بخشی از مشکلاتی هستند که برای ارتباط با دنیای موسیقی بین‌الملل باید به آنها توجه کرد.
اگر می‌خواهیم موسیقی ما در فضای بین‌الملل حضور پررنگ‌تری داشته باشد، بدین معنا که هنرمندان مطرح خارجی بتوانند در داخل کشور اجرا داشته باشند یا زمینه برگزاری کنسرت‌های ایرانیان در خارج از کشور راحت‌تر فراهم شود، در درجه اول باید یک روابط‌عمومی قوی داشته باشیم. باید یک روابط‌عمومی که توانایی برقراری ارتباط در سطح دنیا را داشته باشد، آغاز به کار کند تا بتواند با موسیقیدان‌های مطرح و مراکز موسیقی معتبر ارتباط برقرار کند. ما هنوز افراد یا سازمان‌های قدرتمند و توانایی در این زمینه که به‌صورت منسجم شروع به فعالیت کنند، نداریم و اگر هم گاهی افرادی این کار را می‌کنند، بیشتر به‌صورت انفرادی و در قالب بخش خصوصی است منتها مشکل وقتی بروز پیدا می‌کند که برای همین تلاش‌های فردی و خصوصی هم مانع‌تراشی ایجاد می‌شود و زمانی که کسی در این راه موفق می‌شود شاهد حضور موانع دولتی هستیم. البته همیشه مشکلات هست اما انگار این موانع، نهادینه شده و همه ما به آن عادت کرده‌ایم، به‌عنوان مثال در زمینه موسیقی داخلی با وجود اینکه گروه‌ها، برای برگزاری کنسرت در یک شهرستان از سوی وزارت ارشاد مجوز دریافت کرده‌اند و تمام هماهنگی‌های لازم انجام شده اما کنسرت از سوی یک سازمان دیگر لغو می‌شود و تمام برنامه‌ریزی‌های آن گروه موسیقی از بین می‌رود. پس اگر می‌خواهیم موسیقی ما در فضای بین‌المللی مطرح شود باید به مسایل داخلی نیز توجه و در وهله اول این مشکلات را حل کنیم. ما جوان‌های باانگیزه‌ای داشتیم اما خیلی از آنها آنقدر با مشکل و مانع روبه‌رو شدند که دیگر انگیزه‌ای برای فعالیت ندارند.
بسیاری از آنها دوست داشتند گروه‌های موسیقی را که در داخل ایران پرطرفدار هستند، به کشورمان دعوت کنند، حتی مطلع هستم که برخی از آنها مقدمات این کار را هم شروع کرده بودند اما در روند اداری آنقدر با مانع روبه‌رو شدند که آنها را برای ادامه این راه بی‌انگیزه کرد. ما در گذشته با مشکل تحریم روبه‌رو بودیم و همین موضوع باعث می‌شد دعوت از گروه‌های خارجی برای برگزاری کنسرت در داخل کشور با دشواری همراه باشد اما درحال حاضر که کمتر موضوع تحریم‌ها به میان می‌آید و به‌نظر می‌رسد فضایی به وجود آمده که راحت‌تر بتوان با اهالی موسیقی در دیگر کشورها ارتباط برقرار کرد، هنوز مراحل اداری طولانی وجود دارد که ورود میهمانان خارجی را سخت می‌کند. همانطور که ممکن است گرفتن ویزای برخی از کشورها برای ما ایرانیان دشوار باشد، از نزدیک شاهد بوده‌ام افراد غیرایرانی نیز که می‌خواهند به ایران بیایند و در زمینه موسیقی فعالیت کنند برای گرفتن ویزا باید مراحل زیادی را بگذرانند. بنابراین باید شرایطی فراهم شود که نهاد یا سازمانی هماهنگی‌های مربوط به حضور خارجی‌ها را در ایران پیگیری کند. بعد از اینکه روال کار منسجم شد، بخش خصوصی هم جان می‌گیرد. نکته دیگری که باید مورد توجه قرار بگیرد، انتقال تجهیزات گروه‌های موسیقی است چون گروه‌های موسیقی دوست دارند از ابزار و تجهیزات خودشان استفاده کنند. اولین گام در این زمینه این است که گمرک ایران بسترهای این کار را فراهم کند و آنها را راضی کند که تسهیلاتی برای این هنرمندان ایجاد کنند. به‌هرحال اینها بخشی از مشکلاتی هستند که برای ارتباط با دنیای موسیقی بین‌الملل باید به آنها توجه کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.