سخنی با دوستان رسانهای
زهره آشتیانی . روزنامهنگار
چندان دور نیست اگر بخواهیم به یاد بیاوریم خاطره معلم جغرافیایمان را، هر وقت به کلاس میآمد نقشه ایران را روی تخته میچسباند و خطکش بلند چوبیاش را روی آن میزد و میگفت اینجا «ایران» است که شمالش خزر و جنوبش آبی خلیج همیشه فارس قرار دارد و از چهار فصلش میگفت؛ یا به یاد داریم معلم تاریخ را که با افتخار میگفت ما از نژاد اصیل آریایی هستیم و سرگذشتی را برایمان به تصویر میکشید که مردان و زنانش همواره برای نام «ایران» جنگیدهاند، مبارزان بزرگی چون میرزاکوچکخان جنگلیها یا سردارانی چون چمرانها؛ و این همه آن غروری است که در پس تاریخ بلند ایران به آن میبالیم. اما در فراز و فرود خوانش تاریخ همواره تمامیتخواهی و انحصارگری و سیاستبازی اشخاص یا گروههای اقلیت بوده است که سیر روزگار را از اعتدال دور کرده و حرکت مردم برای توسعه و پایداری ایران را محکوم به انحراف و شکست کرده است و چه جای تاسف است که هرگاه تاریخ را ورق میزنی مردان و زنانی را میبینی که با تمامیتخواهی و منفعتطلبیهای شخصی و گروهی، حرکتشان بر خلاف خواست مردم بود. متاسفانه آنچه این روزها شاهد هستیم آنکه عدهای مانند همیشه بقای خود را در
هوچیگری و تنشآفرینیهای سیاسی میبینند و شاید اینها مصداق همان کسی هستند که از قدیم میگفتند «بر سر شاخ مینشست و بن میبرید»! به نظر میرسد که منتقدان و مخالفان دولت اعتدالگرای روحانی به تکرار روش نخنمایی میپردازند که زمانی هر 9 روز یک بحران برای سیدمحمد خاتمی رییس دولت اصلاحات رقم میزد، این درحالی است که همینها زمانی در متن روزهای فعالیت دولت آقای احمدینژاد مخالفان خود را به سیاسیکاری و تنشآفرینی متهم میکردند و اکنون تحمل آزادی در لوای «اعتدال» را ندارند. در روزهای اخیر برخی از سایتها و رسانههای مختلفی در سایه اعتقادشان به فرافکنی، به انتشار اخبار و مطالبی با بزرگنماییهایی خاص علیه دولت میپردازند، همایش روز ملی زن که از سوی معاونت امور زنان و خانواده ریاستجمهوری برگزار شد را به اشرافیگری و ریختوپاش و ترویج بیبندوباری تعبیر میکنند! چه جای تاسف که جریان رسانهای معلومی به بهانههای مختلف به یاران دولت میتازند و آنها را حامی فتنه و کسانی معرفی میکنند که به ترویج بیاعتمادی به نظام دامن میزنند! انتظار میرود؛ جریانهای فکری و سیاسی با بالابردن روحیه همگرایی و عزم ملی بهدور از هرگونه
فرافکنی و حاشیهسازی به همراهی مسوولان کشوری برای رسیدن به اهداف توسعه پایدار در تمام ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی بپردازند نه آنکه سناریویی تکراری را علیه دولت و همراهانش به راه بیندازند تا شاید به سیاهنمایی دستاوردهای دولتی نایل شوند که سعی در به سلامترساندن میراث دولت قبلی در جهت منافع مردم دارد. جای تاسف است برای دوستانی که به جای آنکه با نگاهی ملی به مسایل اصلی جامعه بنگرند مقدمهای سیاسی و جناحی بر آن میافزایند و داعیه آن دارند که هر که با آنها نیست هدفی جز ضربه به اصل نظام و انقلاب ندارد! در حالیکه چنین مثبت نمیاندیشند که آنکه در بدنه نظام جای میگیرد با هر فکر و اندیشهای که باشد دغدغهای جز اصلاح امور و اعتلای نظام ندارد هر چند که روشها و رویکردهای مدیریتی متفاوت است ولی همه به یک اصل که همان توسعه ایران هست، پایبندند.
چندان دور نیست اگر بخواهیم به یاد بیاوریم خاطره معلم جغرافیایمان را، هر وقت به کلاس میآمد نقشه ایران را روی تخته میچسباند و خطکش بلند چوبیاش را روی آن میزد و میگفت اینجا «ایران» است که شمالش خزر و جنوبش آبی خلیج همیشه فارس قرار دارد و از چهار فصلش میگفت؛ یا به یاد داریم معلم تاریخ را که با افتخار میگفت ما از نژاد اصیل آریایی هستیم و سرگذشتی را برایمان به تصویر میکشید که مردان و زنانش همواره برای نام «ایران» جنگیدهاند، مبارزان بزرگی چون میرزاکوچکخان جنگلیها یا سردارانی چون چمرانها؛ و این همه آن غروری است که در پس تاریخ بلند ایران به آن میبالیم. اما در فراز و فرود خوانش تاریخ همواره تمامیتخواهی و انحصارگری و سیاستبازی اشخاص یا گروههای اقلیت بوده است که سیر روزگار را از اعتدال دور کرده و حرکت مردم برای توسعه و پایداری ایران را محکوم به انحراف و شکست کرده است و چه جای تاسف است که هرگاه تاریخ را ورق میزنی مردان و زنانی را میبینی که با تمامیتخواهی و منفعتطلبیهای شخصی و گروهی، حرکتشان بر خلاف خواست مردم بود. متاسفانه آنچه این روزها شاهد هستیم آنکه عدهای مانند همیشه بقای خود را در
هوچیگری و تنشآفرینیهای سیاسی میبینند و شاید اینها مصداق همان کسی هستند که از قدیم میگفتند «بر سر شاخ مینشست و بن میبرید»! به نظر میرسد که منتقدان و مخالفان دولت اعتدالگرای روحانی به تکرار روش نخنمایی میپردازند که زمانی هر 9 روز یک بحران برای سیدمحمد خاتمی رییس دولت اصلاحات رقم میزد، این درحالی است که همینها زمانی در متن روزهای فعالیت دولت آقای احمدینژاد مخالفان خود را به سیاسیکاری و تنشآفرینی متهم میکردند و اکنون تحمل آزادی در لوای «اعتدال» را ندارند. در روزهای اخیر برخی از سایتها و رسانههای مختلفی در سایه اعتقادشان به فرافکنی، به انتشار اخبار و مطالبی با بزرگنماییهایی خاص علیه دولت میپردازند، همایش روز ملی زن که از سوی معاونت امور زنان و خانواده ریاستجمهوری برگزار شد را به اشرافیگری و ریختوپاش و ترویج بیبندوباری تعبیر میکنند! چه جای تاسف که جریان رسانهای معلومی به بهانههای مختلف به یاران دولت میتازند و آنها را حامی فتنه و کسانی معرفی میکنند که به ترویج بیاعتمادی به نظام دامن میزنند! انتظار میرود؛ جریانهای فکری و سیاسی با بالابردن روحیه همگرایی و عزم ملی بهدور از هرگونه
فرافکنی و حاشیهسازی به همراهی مسوولان کشوری برای رسیدن به اهداف توسعه پایدار در تمام ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی بپردازند نه آنکه سناریویی تکراری را علیه دولت و همراهانش به راه بیندازند تا شاید به سیاهنمایی دستاوردهای دولتی نایل شوند که سعی در به سلامترساندن میراث دولت قبلی در جهت منافع مردم دارد. جای تاسف است برای دوستانی که به جای آنکه با نگاهی ملی به مسایل اصلی جامعه بنگرند مقدمهای سیاسی و جناحی بر آن میافزایند و داعیه آن دارند که هر که با آنها نیست هدفی جز ضربه به اصل نظام و انقلاب ندارد! در حالیکه چنین مثبت نمیاندیشند که آنکه در بدنه نظام جای میگیرد با هر فکر و اندیشهای که باشد دغدغهای جز اصلاح امور و اعتلای نظام ندارد هر چند که روشها و رویکردهای مدیریتی متفاوت است ولی همه به یک اصل که همان توسعه ایران هست، پایبندند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.