«قيصريهاي» که به آتش ميکشند
امير مقدم . فعال سياسي اصولگرا
دولت يازدهم تحقق «اي کاش» و «اگر»هايي است که طي 16سال قبل از آن و بهويژه در دوران هشتساله احمدينژاد توسط دلسوزان نظام و کشور تقاضا و حتي آرزو ميشد بنابراین شکست اين دولت تنها شکست رويکرد اعتدال نيست بلکه بربادرفتن اميدهاست و در تحليل شکست احتمالي دولت تدبير و اميد ميتوان به شکست نظام بهلحاظ تئوريک و ساختاري رسيد به اين معني که اعتدال هم بهعنوان تنها رويکرد و شعار باقيمانده نتوانست بسياري از قفلها را باز کند و ديگر هيچ شخص و جرياني نخواهد توانست، که اين تحليل در پيوند با شخصيت، کاريزما و ارتباطات آقاي روحاني قابلتاملتر هم مينمايد. پرواضح است؛ شکست دولت روحاني باعث گسترش افراطيگري و ظهور فاجعهاي ديگر از نوع احمدينژاد و دولت سرتاپا فساد هشتسالهاش در ايران و منطقه ميشود، اجماع کمنظير دلسوزان کشور و نخبگان همه جناحها در حمايت از دولت که در ابتدا شکل گرفت نيز محصول درک همين واقعيت بود، طبيعتا آنها که بهدنبال افراطيگري و تحقق روياي ظهور احمدينژادي ديگر هستند، اساسا نسبتي با درک واقعيتهايي از اين دست ندارند و در توهم بهسر ميبرند. اما در ارتباط با ديگراني که حساب خود را از اين عده محدود
تندرو جدا ميدانند ولي هرچه به انتخابات مجلس دهم نزديک ميشويم مسايلي چون ولع فتح مجلس، الزامات تشکيلاتي و جناحي، برخي دلخوريهايی که ممکن است ريشه در سهمخواهي و مسايلي از اين دست داشته باشد بر وعده حمايتشان از دولت و قولوقرارهاي قبليشان سايه انداخته و رفتار و کنشهاي سياسيشان مخرج مشترک با تندروها دارد؛ نميتوان گفت حکايت ايشان، داستان همان شخصي است که بهخاطر دستمال حاضر بود قيصريه را به آتش بکشد؟! اين دسته بهتر است تکليف خود را با خود و مردم روشن کنند، يا حمايت واقعي و صادقانه از دولت تدبير و اميد براساس درک اين واقعيت که شکست احتمالي دولت يازدهم ميتواند به شکست نظام تعبير و تحليل شود، يا مواضع متناقض گاهي در حمايت از دولت با نگاه به مجلس دهم و جلب آرا و گاهي متاثر از الزامات جناحي!؟
دولت يازدهم تحقق «اي کاش» و «اگر»هايي است که طي 16سال قبل از آن و بهويژه در دوران هشتساله احمدينژاد توسط دلسوزان نظام و کشور تقاضا و حتي آرزو ميشد بنابراین شکست اين دولت تنها شکست رويکرد اعتدال نيست بلکه بربادرفتن اميدهاست و در تحليل شکست احتمالي دولت تدبير و اميد ميتوان به شکست نظام بهلحاظ تئوريک و ساختاري رسيد به اين معني که اعتدال هم بهعنوان تنها رويکرد و شعار باقيمانده نتوانست بسياري از قفلها را باز کند و ديگر هيچ شخص و جرياني نخواهد توانست، که اين تحليل در پيوند با شخصيت، کاريزما و ارتباطات آقاي روحاني قابلتاملتر هم مينمايد. پرواضح است؛ شکست دولت روحاني باعث گسترش افراطيگري و ظهور فاجعهاي ديگر از نوع احمدينژاد و دولت سرتاپا فساد هشتسالهاش در ايران و منطقه ميشود، اجماع کمنظير دلسوزان کشور و نخبگان همه جناحها در حمايت از دولت که در ابتدا شکل گرفت نيز محصول درک همين واقعيت بود، طبيعتا آنها که بهدنبال افراطيگري و تحقق روياي ظهور احمدينژادي ديگر هستند، اساسا نسبتي با درک واقعيتهايي از اين دست ندارند و در توهم بهسر ميبرند. اما در ارتباط با ديگراني که حساب خود را از اين عده محدود
تندرو جدا ميدانند ولي هرچه به انتخابات مجلس دهم نزديک ميشويم مسايلي چون ولع فتح مجلس، الزامات تشکيلاتي و جناحي، برخي دلخوريهايی که ممکن است ريشه در سهمخواهي و مسايلي از اين دست داشته باشد بر وعده حمايتشان از دولت و قولوقرارهاي قبليشان سايه انداخته و رفتار و کنشهاي سياسيشان مخرج مشترک با تندروها دارد؛ نميتوان گفت حکايت ايشان، داستان همان شخصي است که بهخاطر دستمال حاضر بود قيصريه را به آتش بکشد؟! اين دسته بهتر است تکليف خود را با خود و مردم روشن کنند، يا حمايت واقعي و صادقانه از دولت تدبير و اميد براساس درک اين واقعيت که شکست احتمالي دولت يازدهم ميتواند به شکست نظام تعبير و تحليل شود، يا مواضع متناقض گاهي در حمايت از دولت با نگاه به مجلس دهم و جلب آرا و گاهي متاثر از الزامات جناحي!؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.