|

قفل «نشر» در انتظار «کلید» روحانی

1- ما تغيير چنداني احساس نمي‌کنيم. انتظار ما بيش از اينها بود. گروهي که در دولت جديد محتواي کتاب‌ها را بررسي مي‌کنند همان قبلي‌ها هستند. شايد نرمشي جزيي احساس شود اما تغيير ديدگاه اتفاق نيفتاده و همان ديدگاه سابق را دارند. مشکل ما از ديرباز تفاوت عميق نگاه بين ناشران و ارشاد بوده است. مثلا کتاب «ناقوس عزا در سوگ که مي‌زند» نوشته ارنست همينگوي که متن کامل آن را آقاي پرويز شهدي ترجمه کرده، در دولت قبلي غيرقانوني اعلام شده بود و در دولت جديد هم با تعداد بسيار زيادي اصلاحيه مواجه شده که عملا انتشار آن را ناممکن مي‌سازد. رماني از خانم ريرا عباسي به نام «قورباغه حلبي» نيز که در دولت جديد دوباره به ارشاد فرستاديم همچنان غيرقانوني است. هنوز کماکان اداره مميزي به کلمات توجه مي‌کند. به‌عنوان مثال ‌اشاره به کلمه مي ‌و شراب ممنوع است. با اين اوصاف ارشاد اگر مي‌توانست دو سوم شاهنامه را نيز حذف مي‌کرد چون فردوسي به کرات از اين کلمه استفاده کرده است. وزارت ارشاد فقط دنبال کلمه مي‌گردد. سياست‌ها عين دولت قبل است.
2- ما خودمان جزو امضاکنندگان اوليه تقاضانامه حذف يارانه کاغذ در سال 1386 بوديم. کاغذ هم مثل ساير اقلام است و يارانه آن در آن زمان به جيب پولدارها مي‌رفت. آن‌موقع هدف اين بود که مقداري پول هست که قرار است به نشر داده شود. ما گفتيم اعطاي اين پول به بخش کاغذ به‌خاطر رفتار برخي ناشران فقط موجب بدنامي ما شده است. هرجا مي‌رفتيم با لبخند به ما مي‌گفتند شما که کاغذ يارانه‌اي مي‌گيريد و به قيمت آزاد در بازار مي‌فروشيد و وضع‌تان خوب است. در حالي‌که ما نگفتيم يارانه کتاب را حذف کنيد. اين يارانه قرار بود در ساخت کتابخانه و خريد کتاب از ناشران خرج شود. در حالي‌که هم‌اکنون کل يارانه قطع شده است. در ابتدا 500 جلد کتاب مي‌خريدند. بعد از مدتي کلا حذف شد. الان هم 100جلد مي‌خرند و تفاوت زيادي بين ناشران دولتي و خصوصي قايل مي‌شوند. ما در ايران سه‌هزار کتابخانه عمومي داريم. کسي بايد تحقيق کند که کتاب‌هاي اين کتابخانه‌ها را از چه کسي مي‌خرند؟ چه کتاب‌ها و با چه مضموني مي‌خرند؟ همچنان که دولت موظف است بيمارستان و مدرسه و جاده بسازد وظيفه دارد کتابخانه هم بسازد و آنها را تجهيز کند. نه اينکه فقط نورچشمي‌ها را تقويت کند و باعث ورشکستگي بقيه بشود. همه جاي دنيا يارانه کتاب وجود دارد و ما فقط خواهان حذف يارانه کاغذ بوديم. در اين چندروزه دوباره با بالارفتن قيمت ارز قيمت کاغذ بالا رفته است چون کاغذ يک کالاي کاملا وارداتي است.
3- مسوولان برگزاري نمايشگاه همان مسوولان کتاب هستند که در اين چندسال چنين بلايي را سر نشر آوردند. مشکل عمده ما در نمايشگاه عدالت است. مساله اين است که نمايشگاه کتاب تهران به اشغال ناشران دولتي درآمده است و در زمينه‌هاي مختلف از جمله برگزاري نمايشگاه بين ناشران دولتي و خصوصي تفاوت زيادي قايل مي‌شوند. به انتشارات دولتي از جيب مردم چند بار چند بار پول مي‌دهند. کليد آقاي روحاني هنوز در قفل ما نچرخيده و وضعيت ناشران تفاوتي با قبل نکرده است.
1- ما تغيير چنداني احساس نمي‌کنيم. انتظار ما بيش از اينها بود. گروهي که در دولت جديد محتواي کتاب‌ها را بررسي مي‌کنند همان قبلي‌ها هستند. شايد نرمشي جزيي احساس شود اما تغيير ديدگاه اتفاق نيفتاده و همان ديدگاه سابق را دارند. مشکل ما از ديرباز تفاوت عميق نگاه بين ناشران و ارشاد بوده است. مثلا کتاب «ناقوس عزا در سوگ که مي‌زند» نوشته ارنست همينگوي که متن کامل آن را آقاي پرويز شهدي ترجمه کرده، در دولت قبلي غيرقانوني اعلام شده بود و در دولت جديد هم با تعداد بسيار زيادي اصلاحيه مواجه شده که عملا انتشار آن را ناممکن مي‌سازد. رماني از خانم ريرا عباسي به نام «قورباغه حلبي» نيز که در دولت جديد دوباره به ارشاد فرستاديم همچنان غيرقانوني است. هنوز کماکان اداره مميزي به کلمات توجه مي‌کند. به‌عنوان مثال ‌اشاره به کلمه مي ‌و شراب ممنوع است. با اين اوصاف ارشاد اگر مي‌توانست دو سوم شاهنامه را نيز حذف مي‌کرد چون فردوسي به کرات از اين کلمه استفاده کرده است. وزارت ارشاد فقط دنبال کلمه مي‌گردد. سياست‌ها عين دولت قبل است.
2- ما خودمان جزو امضاکنندگان اوليه تقاضانامه حذف يارانه کاغذ در سال 1386 بوديم. کاغذ هم مثل ساير اقلام است و يارانه آن در آن زمان به جيب پولدارها مي‌رفت. آن‌موقع هدف اين بود که مقداري پول هست که قرار است به نشر داده شود. ما گفتيم اعطاي اين پول به بخش کاغذ به‌خاطر رفتار برخي ناشران فقط موجب بدنامي ما شده است. هرجا مي‌رفتيم با لبخند به ما مي‌گفتند شما که کاغذ يارانه‌اي مي‌گيريد و به قيمت آزاد در بازار مي‌فروشيد و وضع‌تان خوب است. در حالي‌که ما نگفتيم يارانه کتاب را حذف کنيد. اين يارانه قرار بود در ساخت کتابخانه و خريد کتاب از ناشران خرج شود. در حالي‌که هم‌اکنون کل يارانه قطع شده است. در ابتدا 500 جلد کتاب مي‌خريدند. بعد از مدتي کلا حذف شد. الان هم 100جلد مي‌خرند و تفاوت زيادي بين ناشران دولتي و خصوصي قايل مي‌شوند. ما در ايران سه‌هزار کتابخانه عمومي داريم. کسي بايد تحقيق کند که کتاب‌هاي اين کتابخانه‌ها را از چه کسي مي‌خرند؟ چه کتاب‌ها و با چه مضموني مي‌خرند؟ همچنان که دولت موظف است بيمارستان و مدرسه و جاده بسازد وظيفه دارد کتابخانه هم بسازد و آنها را تجهيز کند. نه اينکه فقط نورچشمي‌ها را تقويت کند و باعث ورشکستگي بقيه بشود. همه جاي دنيا يارانه کتاب وجود دارد و ما فقط خواهان حذف يارانه کاغذ بوديم. در اين چندروزه دوباره با بالارفتن قيمت ارز قيمت کاغذ بالا رفته است چون کاغذ يک کالاي کاملا وارداتي است.
3- مسوولان برگزاري نمايشگاه همان مسوولان کتاب هستند که در اين چندسال چنين بلايي را سر نشر آوردند. مشکل عمده ما در نمايشگاه عدالت است. مساله اين است که نمايشگاه کتاب تهران به اشغال ناشران دولتي درآمده است و در زمينه‌هاي مختلف از جمله برگزاري نمايشگاه بين ناشران دولتي و خصوصي تفاوت زيادي قايل مي‌شوند. به انتشارات دولتي از جيب مردم چند بار چند بار پول مي‌دهند. کليد آقاي روحاني هنوز در قفل ما نچرخيده و وضعيت ناشران تفاوتي با قبل نکرده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.