|

زخمه بر ساز

چهره موثر موسیقی سنتی
فرهاد فخرالدینی . رهبر ارکستر ملی

درگذشت محمدرضا لطفی، مایه تاثر است و من از شنیدن این خبر، بسیار متاسف شدم. محمدرضا لطفی همچنان می‌توانست سالیان سال به راه و فعالیت هنری‌اش ادامه دهد. ایشان در موسیقی سنتی ما فردی تاثیرگذار بودند، حیف شد که چنین چهره‌ای را از دست دادیم.
آشنایی من با آقای لطفی به دوران هنرستان موسیقی برمی‌گردد؛ زمانی که خیلی جوان بودند و نزد استاد علی‌اکبر شهنازی تعلیم می‌گرفتند. آن زمان من در هنرستان کلاس تئوری داشتم و هرازچندگاهی به کلاس‌های ایشان هم سر می‌زدم. جوانی بسیار علاقه‌مند و مودب بود و رفتاری دلنشین داشت.
از همانجا، آشنایی و دوستی ما شروع شد. بعد از مدتی که او را در رادیو دیدم قطعه‌ای روی شعر مولانا برای اجرا آوردند که آقای معروفی تنظیم کرده بودند. قرار بود خواننده معروف زنی آن قطعه را که «بمیرید بمیرید» نام داشت، بخواند. من این قطعه را رهبری و اجرا کردم و موردتوجه قرار گرفت. از همان‌جا آشنایی ایشان با آقای ابتهاج شروع شد. کمک‌های آقای ابتهاج در جمع‌آوری هنرمندانی که در زمینه موسیقی ملی فعال بودند خیلی موثر بود و نهایتا دو گروه شیدا و عارف شکل گرفت و راهشان را ادامه دادند. گهگاهی هم آقای لطفی با ارکستر رادیو و تلویزیون ملی همکاری داشتند و قطعاتی می‌آوردند که بعضی اوقات من یا آقای معروفی آنها را تنظیم می‌کردیم. یکی از این قطعات که با رهبری من اجرا شد «داروک» بود که آقای شجریان آن را اجرا کردند و قطعات دیگر؛ تا اینکه در سال 58 من از رهبری ارکستر رادیو و تلویزیون کناره‌گیری کردم. از آن پس، به نسبت سابق کمتر همدیگر را می‌دیدم، اوایل که در رادیو بودیم بیشتر با هم ارتباط داشتیم ولی بعد راهمان جدا شد.
من دیگر در رادیو نبودم و آقای لطفی به همراه دوستان دیگر در رادیو فعالیت داشتند تا اینکه در سریال «سربداران» نوازندگی یکی از قطعات را که با سازهای سنتی اجرا شده بود به همراه آقایان علیزاده، فیروزی و بیژن کامکار انجام دادند. آقای لطفی بعد از آن، از ایران مهاجرت کردند و ارتباطمان کمتر شد. متاسفانه سال‌های زیادی ندیدمشان تا اینکه خبر درگذشت‌شان را شنیدم. به اهالی موسیقی مخصوصا آنهایی که با موسیقی سنتی سروکار دارند تسلیت می‌گویم؛ هنرمند بزرگی را از دست دادیم و امیدوارم خداوند به بازماندگانشان صبر بدهد و سلامت و پایدار باشند.

لطف لطفی
مصطفی کمال پورتراب . آهنگساز و پژوهشگر

درگذشت استاد لطفی متاثرم کرد. من ایشان را از مدت‌ها پیش می‌شناختم، از زمانی که شاگرد استاد شهناز بودند و به کلاس‌های ایشان در هنرستان موسیقی می‌آمدند، من در هنرستان موسیقی تدریس می‌کردم. خاطرم هست اولین آشنایی‌های من با لطفی به سال‌های بین 1340 تا 1350 برمی‌گردد. آن زمان استاد شهنازی در هنرستان موسیقی عصرها هم کلاس‌های تارشان را برپا می‌کردند، لطفی در کلاس‌های عصر ایشان حاضر می‌شدند؛ کلاس‌هایی که به «شبانه» معروف بود. چند سال بعد من دعوت شدم که دانشگاه تهران هم تدریس کنم. لطفی تازه فارغ‌التحصیل شده بود، ایشان تار را پیش شهنازی آموزش دیدند ولی برای دیگر درس‌های موسیقی به دانشگاه تهران رفتند. نتیجه سال‌ها مطالعات و آموزش‌ها و علاقه‌مندی‌های لطفی این شد که ایشان یکی از برجسته‌ترین استادان موسیقی و نوازندگانی ما شد که باید به او افتخار کرد. تاکنون در ایران نوازندگان موسیقی صاحب‌نام زیادی داشتیم که در میان آنان نام لطفی ارزشمند است. در مدت حیات ایشان ما همیشه با هم تماس تلفنی داشتیم اما مشغولیات زندگی فرصت نمی‌داد که به ملاقات هم برویم. من به شخصه به هنر و شخصیت ایشان ارادت داشتم. به‌عنوان یک هنرمند اصیل آثارشان را در عرصه موسیقی ایران ماندگار می‌دانم. امید که روحشان قرین رحمت باشد و آیندگان از فنون آهنگسازی ایشان پیروی کنند.

آن نغمه‌سرا
حسین علیزاده . آهنگساز

«آن نغمه‌سرا از تو چرا جدا شد»
محمدرضا لطفی از ما جدا شد...
ملت ایران، امروز در سوگ خاطرات و زندگی عاشقانه‌شان نشسته‌اند، تا جاودانه نغمه‌هایش را بر لب داشته باشند.
یاد و خاطره محمدرضا لطفی جاودان
چهره موثر موسیقی سنتی
فرهاد فخرالدینی . رهبر ارکستر ملی

درگذشت محمدرضا لطفی، مایه تاثر است و من از شنیدن این خبر، بسیار متاسف شدم. محمدرضا لطفی همچنان می‌توانست سالیان سال به راه و فعالیت هنری‌اش ادامه دهد. ایشان در موسیقی سنتی ما فردی تاثیرگذار بودند، حیف شد که چنین چهره‌ای را از دست دادیم.
آشنایی من با آقای لطفی به دوران هنرستان موسیقی برمی‌گردد؛ زمانی که خیلی جوان بودند و نزد استاد علی‌اکبر شهنازی تعلیم می‌گرفتند. آن زمان من در هنرستان کلاس تئوری داشتم و هرازچندگاهی به کلاس‌های ایشان هم سر می‌زدم. جوانی بسیار علاقه‌مند و مودب بود و رفتاری دلنشین داشت.
از همانجا، آشنایی و دوستی ما شروع شد. بعد از مدتی که او را در رادیو دیدم قطعه‌ای روی شعر مولانا برای اجرا آوردند که آقای معروفی تنظیم کرده بودند. قرار بود خواننده معروف زنی آن قطعه را که «بمیرید بمیرید» نام داشت، بخواند. من این قطعه را رهبری و اجرا کردم و موردتوجه قرار گرفت. از همان‌جا آشنایی ایشان با آقای ابتهاج شروع شد. کمک‌های آقای ابتهاج در جمع‌آوری هنرمندانی که در زمینه موسیقی ملی فعال بودند خیلی موثر بود و نهایتا دو گروه شیدا و عارف شکل گرفت و راهشان را ادامه دادند. گهگاهی هم آقای لطفی با ارکستر رادیو و تلویزیون ملی همکاری داشتند و قطعاتی می‌آوردند که بعضی اوقات من یا آقای معروفی آنها را تنظیم می‌کردیم. یکی از این قطعات که با رهبری من اجرا شد «داروک» بود که آقای شجریان آن را اجرا کردند و قطعات دیگر؛ تا اینکه در سال 58 من از رهبری ارکستر رادیو و تلویزیون کناره‌گیری کردم. از آن پس، به نسبت سابق کمتر همدیگر را می‌دیدم، اوایل که در رادیو بودیم بیشتر با هم ارتباط داشتیم ولی بعد راهمان جدا شد.
من دیگر در رادیو نبودم و آقای لطفی به همراه دوستان دیگر در رادیو فعالیت داشتند تا اینکه در سریال «سربداران» نوازندگی یکی از قطعات را که با سازهای سنتی اجرا شده بود به همراه آقایان علیزاده، فیروزی و بیژن کامکار انجام دادند. آقای لطفی بعد از آن، از ایران مهاجرت کردند و ارتباطمان کمتر شد. متاسفانه سال‌های زیادی ندیدمشان تا اینکه خبر درگذشت‌شان را شنیدم. به اهالی موسیقی مخصوصا آنهایی که با موسیقی سنتی سروکار دارند تسلیت می‌گویم؛ هنرمند بزرگی را از دست دادیم و امیدوارم خداوند به بازماندگانشان صبر بدهد و سلامت و پایدار باشند.

لطف لطفی
مصطفی کمال پورتراب . آهنگساز و پژوهشگر

درگذشت استاد لطفی متاثرم کرد. من ایشان را از مدت‌ها پیش می‌شناختم، از زمانی که شاگرد استاد شهناز بودند و به کلاس‌های ایشان در هنرستان موسیقی می‌آمدند، من در هنرستان موسیقی تدریس می‌کردم. خاطرم هست اولین آشنایی‌های من با لطفی به سال‌های بین 1340 تا 1350 برمی‌گردد. آن زمان استاد شهنازی در هنرستان موسیقی عصرها هم کلاس‌های تارشان را برپا می‌کردند، لطفی در کلاس‌های عصر ایشان حاضر می‌شدند؛ کلاس‌هایی که به «شبانه» معروف بود. چند سال بعد من دعوت شدم که دانشگاه تهران هم تدریس کنم. لطفی تازه فارغ‌التحصیل شده بود، ایشان تار را پیش شهنازی آموزش دیدند ولی برای دیگر درس‌های موسیقی به دانشگاه تهران رفتند. نتیجه سال‌ها مطالعات و آموزش‌ها و علاقه‌مندی‌های لطفی این شد که ایشان یکی از برجسته‌ترین استادان موسیقی و نوازندگانی ما شد که باید به او افتخار کرد. تاکنون در ایران نوازندگان موسیقی صاحب‌نام زیادی داشتیم که در میان آنان نام لطفی ارزشمند است. در مدت حیات ایشان ما همیشه با هم تماس تلفنی داشتیم اما مشغولیات زندگی فرصت نمی‌داد که به ملاقات هم برویم. من به شخصه به هنر و شخصیت ایشان ارادت داشتم. به‌عنوان یک هنرمند اصیل آثارشان را در عرصه موسیقی ایران ماندگار می‌دانم. امید که روحشان قرین رحمت باشد و آیندگان از فنون آهنگسازی ایشان پیروی کنند.

آن نغمه‌سرا
حسین علیزاده . آهنگساز

«آن نغمه‌سرا از تو چرا جدا شد»
محمدرضا لطفی از ما جدا شد...
ملت ایران، امروز در سوگ خاطرات و زندگی عاشقانه‌شان نشسته‌اند، تا جاودانه نغمه‌هایش را بر لب داشته باشند.
یاد و خاطره محمدرضا لطفی جاودان

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.