|

روزنه آبي

ناکامی «دزدمونا»ي بخت‌برگشته

ستاره جاوید


ناامیدانه باید گفت دزدمونای «اناتولی فروسین» کارگردان استرالیایی هیچ چنگی به دل نمی‌زد. نام نمایشنامه «دزدمونا» اثر شکسپیر آن‌قدر اغواکننده و گیرا هست که صفی طولانی از علاقه‌مندان تئاتر تشکیل شود برای تماشای اقتباس کارگردان استرالیایی از این نمایشنامه فاخر، اما در کمال ناامیدی آنچه در پایان برای این موج مشتاق به جا می‌ماند، هاج‌و‌واج ماندن کسانی ا‌ست که از خود می‌پرسند این کار بر چه اساسی برای جشنواره تئاتر انتخاب شده است؛ کسانی که انتظار داشتند دست‌کم شاهد کار بهتری باشند که از این اثر فاخر اقتباس شده است. نمایش با بازی تک‌پرسوناژ آن در صحنه‌ای ساده متشکل از دو صندلی آغاز می‌شود. نگاهی کلیشه‌ای به دستمال معروف دزدمونا و بازی کلیشه‌ای‌تری که تک‌پرسوناژ نمایش می‌کوشد با این دستمال به نمایش درآورد، چیزی نیست که توجیه‌گر توی صف ایستادن و هول دادن‌های مکرر تماشاگران و وقت تلف‌کردن‌شان برای رسیدن به سالن نمایش باشد. با اینکه بازیگر می‌کوشد با بیانی ساده مونولوگ‌های خود را بیان كند و با تکنیک، تراژدی و واگویه‌های دزدمونای بخت‌برگشته را به رشته سخن درآورد اما ناکام می‌ماند و بازی‌اش کاملا در سطح، خیلی یکنواخت و پیش‌پا افتاده پیش می‌رود و نتیجه این می‌شود که تحمل نمایش برای کسانی که با زبان انگلیسی آشنایی دارند هم سخت شود و در پایان کار به خود خرده بگیرند که چرا وقت‌شان را صرف دیدن این نمایش کردند و فریب نام نمایشنامه و بخش بین‌الملل را خوردند. با توجه به بازخوردها و برآیندی که پس از پایان نمایش مشاهده شد به نظر می‌رسد نمایشی که از گروه استرالیایی در بخش بین‌الملل به نمایش درآمده، کاری از یک گروه تئاتری درجه سه در استرالیا باشد. گروهی که بعید است حتی در استرالیا هم اقبالی برای جذب مخاطب داشته باشد. مساله مهم این است که کسانی که برای حضور نمایش‌های بخش بین‌الملل تصمیم‌گیری می‌کنند فقط برای اینکه بخش بین‌الملل را متنوع جلوه دهند برای پذیرش نمایش خارجی اقدام می‌کنند. تماشاگران تئاتر فجر تماشاگرانی نیستند که برای بار نخست به سالن‌ها می‌آیند بلکه کسانی هستند که با مقوله تئاتر آشنایی کافی دارند و به خوبی بهتر از هر منتقد یا کارشناسی قادرند کار خوب و بد را از هم تشخیص دهند و از دیدن کار بد و ضعیف ناامیدانه سالن را ترک کنند و عطای تئاتر را به لقای آن ببخشند. ناامیدانه باید گفت دزدمونای جشنواره سی‌ویکم تماشاگران عادی تئاتر را هم که سالی یک‌بار به تئاتر شهر می‌آیند، راضی نکرد، چه برسد به کسانی که با تئاتر زندگی می‌کنند و دست‌کم می‌دانند تئاتر ایران کجاست، تئاتر استرالیا کجا... .

ناامیدانه باید گفت دزدمونای «اناتولی فروسین» کارگردان استرالیایی هیچ چنگی به دل نمی‌زد. نام نمایشنامه «دزدمونا» اثر شکسپیر آن‌قدر اغواکننده و گیرا هست که صفی طولانی از علاقه‌مندان تئاتر تشکیل شود برای تماشای اقتباس کارگردان استرالیایی از این نمایشنامه فاخر، اما در کمال ناامیدی آنچه در پایان برای این موج مشتاق به جا می‌ماند، هاج‌و‌واج ماندن کسانی ا‌ست که از خود می‌پرسند این کار بر چه اساسی برای جشنواره تئاتر انتخاب شده است؛ کسانی که انتظار داشتند دست‌کم شاهد کار بهتری باشند که از این اثر فاخر اقتباس شده است. نمایش با بازی تک‌پرسوناژ آن در صحنه‌ای ساده متشکل از دو صندلی آغاز می‌شود. نگاهی کلیشه‌ای به دستمال معروف دزدمونا و بازی کلیشه‌ای‌تری که تک‌پرسوناژ نمایش می‌کوشد با این دستمال به نمایش درآورد، چیزی نیست که توجیه‌گر توی صف ایستادن و هول دادن‌های مکرر تماشاگران و وقت تلف‌کردن‌شان برای رسیدن به سالن نمایش باشد. با اینکه بازیگر می‌کوشد با بیانی ساده مونولوگ‌های خود را بیان كند و با تکنیک، تراژدی و واگویه‌های دزدمونای بخت‌برگشته را به رشته سخن درآورد اما ناکام می‌ماند و بازی‌اش کاملا در سطح، خیلی یکنواخت و پیش‌پا افتاده پیش می‌رود و نتیجه این می‌شود که تحمل نمایش برای کسانی که با زبان انگلیسی آشنایی دارند هم سخت شود و در پایان کار به خود خرده بگیرند که چرا وقت‌شان را صرف دیدن این نمایش کردند و فریب نام نمایشنامه و بخش بین‌الملل را خوردند. با توجه به بازخوردها و برآیندی که پس از پایان نمایش مشاهده شد به نظر می‌رسد نمایشی که از گروه استرالیایی در بخش بین‌الملل به نمایش درآمده، کاری از یک گروه تئاتری درجه سه در استرالیا باشد. گروهی که بعید است حتی در استرالیا هم اقبالی برای جذب مخاطب داشته باشد. مساله مهم این است که کسانی که برای حضور نمایش‌های بخش بین‌الملل تصمیم‌گیری می‌کنند فقط برای اینکه بخش بین‌الملل را متنوع جلوه دهند برای پذیرش نمایش خارجی اقدام می‌کنند. تماشاگران تئاتر فجر تماشاگرانی نیستند که برای بار نخست به سالن‌ها می‌آیند بلکه کسانی هستند که با مقوله تئاتر آشنایی کافی دارند و به خوبی بهتر از هر منتقد یا کارشناسی قادرند کار خوب و بد را از هم تشخیص دهند و از دیدن کار بد و ضعیف ناامیدانه سالن را ترک کنند و عطای تئاتر را به لقای آن ببخشند. ناامیدانه باید گفت دزدمونای جشنواره سی‌ویکم تماشاگران عادی تئاتر را هم که سالی یک‌بار به تئاتر شهر می‌آیند، راضی نکرد، چه برسد به کسانی که با تئاتر زندگی می‌کنند و دست‌کم می‌دانند تئاتر ایران کجاست، تئاتر استرالیا کجا... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.