ما و پروفسور «سمیعی»
بابک زمانی . متخصص مغز و اعصاب
میگوید: آقای دکتر مریض ما بچگی راه میرفت، ولی بعدا دیگه نتونست راه بره. روزبهروز بدتر میشه، الان 20سالشه، با زحمت از جاش بلند میشه، ولی هوش و حواسش خوبه.
میگویم: اجازه میدید معاینهاش کنم؟
میگویند: بله اختیار دارید، ولی بعدش اگر ممکنه بفرمایید پروفسور «سمیعی» را چطور میشه پیدا کرد؟
میپرسم: سابقه خانوادگی نداشتن؟
میگوید: چرا داییاش هم همینطور بود، شما از پروفسور «سمیعی» خبری ندارین؟
میگویم: بیماری ایشان یک بیماری عضلانی است. اخیرا در داخل کشور امکانات زیادی به وجود آمده. پروفسور «سمیعی» جراح عالیقدر مغز و اعصاب هستند، ولی تخصص ایشان به این بیماری ارتباطی ندارد. در خارج از کشور دکتر «هـ» در آمریکا و دکتر «ع» در فرانسه از بزرگترین استادان این نوع بیماریها هستند که البته ویزیت ایشان هم فعلا ضرورتی ندارد!
بیمار بعدی میگوید...... ...... .
میگویم: این کودک عقبماندگی ذهنی دارد. پروفسور «سمیعی» جراح عالیقدر مغز و اعصاب هستند. پزشکان ایرانی زیادی در دنیا به این بیماری میپردازند که کودک شما نیازی به آنها ندارد. در داخل کشور همه امکانات موجود است. به بیمار بعدی میگویم «ایالاس» اگرچه درمانپذیر نیست، ولی به پروفسور «سمیعی» ارتباطی ندارد. پروفسور «ن» در همین تهران از استادان بزرگ بینالمللی است، دکتر «هـ»، دکتر «ف»، دکتر «ج» و... ایرانیان معروف این رشته هستند!
بیمار بعدی مبتلا به پارکینسون است. در هلند زندگی میکند. او هم از هلند به ایران آمده تا بلکه موفق شود پروفسور «سمیعی» را ببیند. بزرگترین و پیشرفتهترین مرکز جراحی پارکینسون در آمستردام است. متخصصان ایرانی هم در آنجا کار میکنند، اما این هموطن عاشق ایرانند و بعد از 10سال، ظاهرا همچنان همان خوی ایرانی خود را حفظ کردهاند!
همینطور بیماران مختلف دیگر از صرع گرفته تا اماس و سایر بیماریهای عصبی روانی، اما این رشته سر پایان ندارد. سرسام که میگیرم! با خودم میگویم گویا پروفسور «سمیعی» علاج هر دردی است. کاش رابطی پیدا کنم برای من هم وقتی بگیرد بلکه از این سرسام خلاص شوم!
بیتردید آقای پروفسور «سمیعی» یکی از افتخارات ملی ماست، اما این اقبال عمومی و شفای عاجلشدن ایشان در بسیاری از مواردی که به تخصص ایشان هم مربوط نمیشود، روند ناصحیحی است که از جانب خود ایشان ایجاد نشده، این موضوع نهتنها ناشی از نگاه پوپولیستی و معجزهطلبی ملی خود ماست، بلکه در اصل ریشه در تصورات پزشکی مردم ما و مشکلات موجود در رابطه پزشک و بیمار در کشور ما دارد. در چنین چرخه پوپولیستیای، ارزش علمی و آکادمیک دانشمندان خرد و ناپدید میشود. تا آنجا که ممکن است شخص ثالثی بپرسد چرا خود ایشان با این پوپولیسم رایج در اطراف نامشان، برخورد نمیکنند؟ و صریحا به بسیاری از این بیماران نمیگویند که کدام قسمت داخل یا خارج کشور امکاناتی در ارتباط با مشکل آن بیمار وجود دارد؟ ممکن است این گمان پیش بیاید که شاید ایشان به ارزش و اعتبار «نمیدانم»های عالمانه آگاه نیستند که البته حداقل من یک نفر میتوانم شهادت بدهم که قطعا شخص ایشان این اهمیت را میشناسند و به بیماران زیادی میگویند، اما ابعاد این پوپولیسم رایج، بسیار وسیع است. هزاران پزشک ایرانی در خارج از کشور مشغول کار هستند که حداقل صدهانفر آنان موقعیتهای آکادمیک بسیار بالایی دارند و در رشته مغز و اعصاب، بنده میتوانم درجا نام چند 10نفر استاد برجسته مغز و اعصاب در بیماریهای مختلف را بهخاطر آورم. شناسایی تمام این استادان و برقرارکردن ارتباط گسترده با همه آنان و تدوین برنامهای برای این کار، نهتنها به بیماران و دستیاران یاری میرساند بلکه به این استادان نیز در جهت یاریرساندن به سرزمین مادریشان و کسب تجارب و مواد مورد نیاز برای مقالات بیشتر یاری خواهد رساند. در این زمینه هم قطعا آقای پروفسور «سمیعی» بیش از هرکس دیگری میتوانند به میهن خود یاری رسانند و رساندهاند!
میگویم: اجازه میدید معاینهاش کنم؟
میگویند: بله اختیار دارید، ولی بعدش اگر ممکنه بفرمایید پروفسور «سمیعی» را چطور میشه پیدا کرد؟
میپرسم: سابقه خانوادگی نداشتن؟
میگوید: چرا داییاش هم همینطور بود، شما از پروفسور «سمیعی» خبری ندارین؟
میگویم: بیماری ایشان یک بیماری عضلانی است. اخیرا در داخل کشور امکانات زیادی به وجود آمده. پروفسور «سمیعی» جراح عالیقدر مغز و اعصاب هستند، ولی تخصص ایشان به این بیماری ارتباطی ندارد. در خارج از کشور دکتر «هـ» در آمریکا و دکتر «ع» در فرانسه از بزرگترین استادان این نوع بیماریها هستند که البته ویزیت ایشان هم فعلا ضرورتی ندارد!
بیمار بعدی میگوید...... ...... .
میگویم: این کودک عقبماندگی ذهنی دارد. پروفسور «سمیعی» جراح عالیقدر مغز و اعصاب هستند. پزشکان ایرانی زیادی در دنیا به این بیماری میپردازند که کودک شما نیازی به آنها ندارد. در داخل کشور همه امکانات موجود است. به بیمار بعدی میگویم «ایالاس» اگرچه درمانپذیر نیست، ولی به پروفسور «سمیعی» ارتباطی ندارد. پروفسور «ن» در همین تهران از استادان بزرگ بینالمللی است، دکتر «هـ»، دکتر «ف»، دکتر «ج» و... ایرانیان معروف این رشته هستند!
بیمار بعدی مبتلا به پارکینسون است. در هلند زندگی میکند. او هم از هلند به ایران آمده تا بلکه موفق شود پروفسور «سمیعی» را ببیند. بزرگترین و پیشرفتهترین مرکز جراحی پارکینسون در آمستردام است. متخصصان ایرانی هم در آنجا کار میکنند، اما این هموطن عاشق ایرانند و بعد از 10سال، ظاهرا همچنان همان خوی ایرانی خود را حفظ کردهاند!
همینطور بیماران مختلف دیگر از صرع گرفته تا اماس و سایر بیماریهای عصبی روانی، اما این رشته سر پایان ندارد. سرسام که میگیرم! با خودم میگویم گویا پروفسور «سمیعی» علاج هر دردی است. کاش رابطی پیدا کنم برای من هم وقتی بگیرد بلکه از این سرسام خلاص شوم!
بیتردید آقای پروفسور «سمیعی» یکی از افتخارات ملی ماست، اما این اقبال عمومی و شفای عاجلشدن ایشان در بسیاری از مواردی که به تخصص ایشان هم مربوط نمیشود، روند ناصحیحی است که از جانب خود ایشان ایجاد نشده، این موضوع نهتنها ناشی از نگاه پوپولیستی و معجزهطلبی ملی خود ماست، بلکه در اصل ریشه در تصورات پزشکی مردم ما و مشکلات موجود در رابطه پزشک و بیمار در کشور ما دارد. در چنین چرخه پوپولیستیای، ارزش علمی و آکادمیک دانشمندان خرد و ناپدید میشود. تا آنجا که ممکن است شخص ثالثی بپرسد چرا خود ایشان با این پوپولیسم رایج در اطراف نامشان، برخورد نمیکنند؟ و صریحا به بسیاری از این بیماران نمیگویند که کدام قسمت داخل یا خارج کشور امکاناتی در ارتباط با مشکل آن بیمار وجود دارد؟ ممکن است این گمان پیش بیاید که شاید ایشان به ارزش و اعتبار «نمیدانم»های عالمانه آگاه نیستند که البته حداقل من یک نفر میتوانم شهادت بدهم که قطعا شخص ایشان این اهمیت را میشناسند و به بیماران زیادی میگویند، اما ابعاد این پوپولیسم رایج، بسیار وسیع است. هزاران پزشک ایرانی در خارج از کشور مشغول کار هستند که حداقل صدهانفر آنان موقعیتهای آکادمیک بسیار بالایی دارند و در رشته مغز و اعصاب، بنده میتوانم درجا نام چند 10نفر استاد برجسته مغز و اعصاب در بیماریهای مختلف را بهخاطر آورم. شناسایی تمام این استادان و برقرارکردن ارتباط گسترده با همه آنان و تدوین برنامهای برای این کار، نهتنها به بیماران و دستیاران یاری میرساند بلکه به این استادان نیز در جهت یاریرساندن به سرزمین مادریشان و کسب تجارب و مواد مورد نیاز برای مقالات بیشتر یاری خواهد رساند. در این زمینه هم قطعا آقای پروفسور «سمیعی» بیش از هرکس دیگری میتوانند به میهن خود یاری رسانند و رساندهاند!
میگوید: آقای دکتر مریض ما بچگی راه میرفت، ولی بعدا دیگه نتونست راه بره. روزبهروز بدتر میشه، الان 20سالشه، با زحمت از جاش بلند میشه، ولی هوش و حواسش خوبه.
میگویم: اجازه میدید معاینهاش کنم؟
میگویند: بله اختیار دارید، ولی بعدش اگر ممکنه بفرمایید پروفسور «سمیعی» را چطور میشه پیدا کرد؟
میپرسم: سابقه خانوادگی نداشتن؟
میگوید: چرا داییاش هم همینطور بود، شما از پروفسور «سمیعی» خبری ندارین؟
میگویم: بیماری ایشان یک بیماری عضلانی است. اخیرا در داخل کشور امکانات زیادی به وجود آمده. پروفسور «سمیعی» جراح عالیقدر مغز و اعصاب هستند، ولی تخصص ایشان به این بیماری ارتباطی ندارد. در خارج از کشور دکتر «هـ» در آمریکا و دکتر «ع» در فرانسه از بزرگترین استادان این نوع بیماریها هستند که البته ویزیت ایشان هم فعلا ضرورتی ندارد!
بیمار بعدی میگوید...... ...... .
میگویم: این کودک عقبماندگی ذهنی دارد. پروفسور «سمیعی» جراح عالیقدر مغز و اعصاب هستند. پزشکان ایرانی زیادی در دنیا به این بیماری میپردازند که کودک شما نیازی به آنها ندارد. در داخل کشور همه امکانات موجود است. به بیمار بعدی میگویم «ایالاس» اگرچه درمانپذیر نیست، ولی به پروفسور «سمیعی» ارتباطی ندارد. پروفسور «ن» در همین تهران از استادان بزرگ بینالمللی است، دکتر «هـ»، دکتر «ف»، دکتر «ج» و... ایرانیان معروف این رشته هستند!
بیمار بعدی مبتلا به پارکینسون است. در هلند زندگی میکند. او هم از هلند به ایران آمده تا بلکه موفق شود پروفسور «سمیعی» را ببیند. بزرگترین و پیشرفتهترین مرکز جراحی پارکینسون در آمستردام است. متخصصان ایرانی هم در آنجا کار میکنند، اما این هموطن عاشق ایرانند و بعد از 10سال، ظاهرا همچنان همان خوی ایرانی خود را حفظ کردهاند!
همینطور بیماران مختلف دیگر از صرع گرفته تا اماس و سایر بیماریهای عصبی روانی، اما این رشته سر پایان ندارد. سرسام که میگیرم! با خودم میگویم گویا پروفسور «سمیعی» علاج هر دردی است. کاش رابطی پیدا کنم برای من هم وقتی بگیرد بلکه از این سرسام خلاص شوم!
بیتردید آقای پروفسور «سمیعی» یکی از افتخارات ملی ماست، اما این اقبال عمومی و شفای عاجلشدن ایشان در بسیاری از مواردی که به تخصص ایشان هم مربوط نمیشود، روند ناصحیحی است که از جانب خود ایشان ایجاد نشده، این موضوع نهتنها ناشی از نگاه پوپولیستی و معجزهطلبی ملی خود ماست، بلکه در اصل ریشه در تصورات پزشکی مردم ما و مشکلات موجود در رابطه پزشک و بیمار در کشور ما دارد. در چنین چرخه پوپولیستیای، ارزش علمی و آکادمیک دانشمندان خرد و ناپدید میشود. تا آنجا که ممکن است شخص ثالثی بپرسد چرا خود ایشان با این پوپولیسم رایج در اطراف نامشان، برخورد نمیکنند؟ و صریحا به بسیاری از این بیماران نمیگویند که کدام قسمت داخل یا خارج کشور امکاناتی در ارتباط با مشکل آن بیمار وجود دارد؟ ممکن است این گمان پیش بیاید که شاید ایشان به ارزش و اعتبار «نمیدانم»های عالمانه آگاه نیستند که البته حداقل من یک نفر میتوانم شهادت بدهم که قطعا شخص ایشان این اهمیت را میشناسند و به بیماران زیادی میگویند، اما ابعاد این پوپولیسم رایج، بسیار وسیع است. هزاران پزشک ایرانی در خارج از کشور مشغول کار هستند که حداقل صدهانفر آنان موقعیتهای آکادمیک بسیار بالایی دارند و در رشته مغز و اعصاب، بنده میتوانم درجا نام چند 10نفر استاد برجسته مغز و اعصاب در بیماریهای مختلف را بهخاطر آورم. شناسایی تمام این استادان و برقرارکردن ارتباط گسترده با همه آنان و تدوین برنامهای برای این کار، نهتنها به بیماران و دستیاران یاری میرساند بلکه به این استادان نیز در جهت یاریرساندن به سرزمین مادریشان و کسب تجارب و مواد مورد نیاز برای مقالات بیشتر یاری خواهد رساند. در این زمینه هم قطعا آقای پروفسور «سمیعی» بیش از هرکس دیگری میتوانند به میهن خود یاری رسانند و رساندهاند!
میگویم: اجازه میدید معاینهاش کنم؟
میگویند: بله اختیار دارید، ولی بعدش اگر ممکنه بفرمایید پروفسور «سمیعی» را چطور میشه پیدا کرد؟
میپرسم: سابقه خانوادگی نداشتن؟
میگوید: چرا داییاش هم همینطور بود، شما از پروفسور «سمیعی» خبری ندارین؟
میگویم: بیماری ایشان یک بیماری عضلانی است. اخیرا در داخل کشور امکانات زیادی به وجود آمده. پروفسور «سمیعی» جراح عالیقدر مغز و اعصاب هستند، ولی تخصص ایشان به این بیماری ارتباطی ندارد. در خارج از کشور دکتر «هـ» در آمریکا و دکتر «ع» در فرانسه از بزرگترین استادان این نوع بیماریها هستند که البته ویزیت ایشان هم فعلا ضرورتی ندارد!
بیمار بعدی میگوید...... ...... .
میگویم: این کودک عقبماندگی ذهنی دارد. پروفسور «سمیعی» جراح عالیقدر مغز و اعصاب هستند. پزشکان ایرانی زیادی در دنیا به این بیماری میپردازند که کودک شما نیازی به آنها ندارد. در داخل کشور همه امکانات موجود است. به بیمار بعدی میگویم «ایالاس» اگرچه درمانپذیر نیست، ولی به پروفسور «سمیعی» ارتباطی ندارد. پروفسور «ن» در همین تهران از استادان بزرگ بینالمللی است، دکتر «هـ»، دکتر «ف»، دکتر «ج» و... ایرانیان معروف این رشته هستند!
بیمار بعدی مبتلا به پارکینسون است. در هلند زندگی میکند. او هم از هلند به ایران آمده تا بلکه موفق شود پروفسور «سمیعی» را ببیند. بزرگترین و پیشرفتهترین مرکز جراحی پارکینسون در آمستردام است. متخصصان ایرانی هم در آنجا کار میکنند، اما این هموطن عاشق ایرانند و بعد از 10سال، ظاهرا همچنان همان خوی ایرانی خود را حفظ کردهاند!
همینطور بیماران مختلف دیگر از صرع گرفته تا اماس و سایر بیماریهای عصبی روانی، اما این رشته سر پایان ندارد. سرسام که میگیرم! با خودم میگویم گویا پروفسور «سمیعی» علاج هر دردی است. کاش رابطی پیدا کنم برای من هم وقتی بگیرد بلکه از این سرسام خلاص شوم!
بیتردید آقای پروفسور «سمیعی» یکی از افتخارات ملی ماست، اما این اقبال عمومی و شفای عاجلشدن ایشان در بسیاری از مواردی که به تخصص ایشان هم مربوط نمیشود، روند ناصحیحی است که از جانب خود ایشان ایجاد نشده، این موضوع نهتنها ناشی از نگاه پوپولیستی و معجزهطلبی ملی خود ماست، بلکه در اصل ریشه در تصورات پزشکی مردم ما و مشکلات موجود در رابطه پزشک و بیمار در کشور ما دارد. در چنین چرخه پوپولیستیای، ارزش علمی و آکادمیک دانشمندان خرد و ناپدید میشود. تا آنجا که ممکن است شخص ثالثی بپرسد چرا خود ایشان با این پوپولیسم رایج در اطراف نامشان، برخورد نمیکنند؟ و صریحا به بسیاری از این بیماران نمیگویند که کدام قسمت داخل یا خارج کشور امکاناتی در ارتباط با مشکل آن بیمار وجود دارد؟ ممکن است این گمان پیش بیاید که شاید ایشان به ارزش و اعتبار «نمیدانم»های عالمانه آگاه نیستند که البته حداقل من یک نفر میتوانم شهادت بدهم که قطعا شخص ایشان این اهمیت را میشناسند و به بیماران زیادی میگویند، اما ابعاد این پوپولیسم رایج، بسیار وسیع است. هزاران پزشک ایرانی در خارج از کشور مشغول کار هستند که حداقل صدهانفر آنان موقعیتهای آکادمیک بسیار بالایی دارند و در رشته مغز و اعصاب، بنده میتوانم درجا نام چند 10نفر استاد برجسته مغز و اعصاب در بیماریهای مختلف را بهخاطر آورم. شناسایی تمام این استادان و برقرارکردن ارتباط گسترده با همه آنان و تدوین برنامهای برای این کار، نهتنها به بیماران و دستیاران یاری میرساند بلکه به این استادان نیز در جهت یاریرساندن به سرزمین مادریشان و کسب تجارب و مواد مورد نیاز برای مقالات بیشتر یاری خواهد رساند. در این زمینه هم قطعا آقای پروفسور «سمیعی» بیش از هرکس دیگری میتوانند به میهن خود یاری رسانند و رساندهاند!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.