|

نمایشگاه کتاب و خاطره‌هایش

علی‌اصغر سیدآبادی

فردا می‌روم نمایشگاه کتاب. بعد از مدت‌ها بدون دغدغه و با خیال راحت می‌توانم نمایشگاه بروم. بر‌خلاف چند‌سال گذشته هیچ مقامی حرف عجیب‌وغریبی در آستانه نمایشگاه نزده است. تصمیم عجیب‌و‌غریبی گرفته نشده است. همه‌چیز آرام است و اگر بازدیدکننده نمایشگاه باشی، حتی از دلخوری‌های معمول بر سر کوچکی و بزرگی غرفه‌ها هم خبردار نمی‌شوی.
اولین‌باری که نمایشگاه کتاب تهران رفتم، ۱۵‌ساله بودم، اردیبهشت سال ۱۳۶۵. هنوز مزه آن روز یادم نرفته است. یک شب را در اتوبوس بودم تا به نمایشگاه برسم و شب بعد را هم در اتوبوس گذراندم تا برگردم. اولین‌بار بود تهران می‌آمدم و تهران را تنها از پنجره ماشین‌هایی دیدم که در مسیر ترمینال- نمایشگاه سوارشان شدم. فضای دلنشین آن‌‌سال‌های نمایشگاه در سال‌های اخیر تکرار نشد. فضا به‌نسبت تعداد ناشران بزرگ بود و دسترسی به کتاب آسان‌تر. من روز جمعه رسیده بودم، شلوغ‌ترین روز نمایشگاه و باز هم تا جایی که یادم مانده است، جلو هر غرفه می‌توانستم بایستم و کتاب‌ها را ورق بزنم، چیزی که در روزهای جمعه نمایشگاه‌های این‌‌سال‌ها نمی‌توان یافت.
قدم‌زدن در فضای سرسبز نمایشگاه و تماشای آب‌نمای وسط آن و خیابان‌های پر‌دار‌و‌درختش و لمیدن روی چمن‌ها و خوردن سیب‌زمینی و ساندویچ در حال ورق‌زدن کتاب‌های تازه‌خریده‌شده، برای ما جوانان و نوجوانان آن‌‌سال‌ها خاطره‌انگیز است؛ خاطره‌ای که هر‌سال اردیبهشت تجدیدش می‌کردیم.
چندماه پس از اینکه اولین‌بار به نمایشگاه کتاب تهران آمدم، دوباره گذرم به محل برگزاری نمایشگاه افتاد؛ شبی دیر‌وقت و با ردیفی از اتوبوس‌ها که گروهی از نوجوانان و جوانان آن‌‌سال‌ها سرنشینانش بودیم. شب در محل نمایشگاه‌های دایمی اتراق کردیم تا روز بعد در تهران رژه‌ای برویم و عازم جبهه شویم.
خوابیدن در سالن‌هایی که چند‌ماه پیش پر از کتاب بود، هیجان‌زده‌ام کرده بود. صبح روز بعد یکی از زیبا‌ترین روزهای زندگی‌ام بود، نه اینکه اتفاق خاصی افتاده باشد، صرفا به این دلیل که طلوع آفتاب را آنجا می‌دیدم. هنوز این طلوع را و خنکای صبح آن‌روز را کاملا به یاد دارم.
پس از سه، چهار‌سال وقفه فکر می‌کنم از سال ۱۳۷۰ هر‌سال مشتری پروپاقرص نمایشگاه کتاب تهران بودم. غیراز چند‌سالی که به‌خاطر کار و هر‌روز یا روزهای زیادتری در نمایشگاه بودم، تقریبا هر‌سال دست‌کم یکی، دو‌روز را در نمایشگاه گذرانده‌ام. حتی در سخت‌ترین و بی‌نظم‌ترین دوره‌ها هم نتوانستم از نمایشگاه‌رفتن دل بکنم؛ اما فردا با احساس بهتری نمایشگاه می‌روم.
احساس آن‌ سال‌هایی را دارم که رفتن به نمایشگاه کاری هیجان‌انگیز بود، مثل ایستادن در صف جشنواره فیلم و تئا‌تر، مثل آن‌ سال‌ها که نمایشگاه رفتن خاطره می‌شد. آیا نمایشگاه امسال برای نوجوانان این‌‌سال‌ها خاطره خواهد شد؟
فردا می‌روم نمایشگاه کتاب. بعد از مدت‌ها بدون دغدغه و با خیال راحت می‌توانم نمایشگاه بروم. بر‌خلاف چند‌سال گذشته هیچ مقامی حرف عجیب‌وغریبی در آستانه نمایشگاه نزده است. تصمیم عجیب‌و‌غریبی گرفته نشده است. همه‌چیز آرام است و اگر بازدیدکننده نمایشگاه باشی، حتی از دلخوری‌های معمول بر سر کوچکی و بزرگی غرفه‌ها هم خبردار نمی‌شوی.
اولین‌باری که نمایشگاه کتاب تهران رفتم، ۱۵‌ساله بودم، اردیبهشت سال ۱۳۶۵. هنوز مزه آن روز یادم نرفته است. یک شب را در اتوبوس بودم تا به نمایشگاه برسم و شب بعد را هم در اتوبوس گذراندم تا برگردم. اولین‌بار بود تهران می‌آمدم و تهران را تنها از پنجره ماشین‌هایی دیدم که در مسیر ترمینال- نمایشگاه سوارشان شدم. فضای دلنشین آن‌‌سال‌های نمایشگاه در سال‌های اخیر تکرار نشد. فضا به‌نسبت تعداد ناشران بزرگ بود و دسترسی به کتاب آسان‌تر. من روز جمعه رسیده بودم، شلوغ‌ترین روز نمایشگاه و باز هم تا جایی که یادم مانده است، جلو هر غرفه می‌توانستم بایستم و کتاب‌ها را ورق بزنم، چیزی که در روزهای جمعه نمایشگاه‌های این‌‌سال‌ها نمی‌توان یافت.
قدم‌زدن در فضای سرسبز نمایشگاه و تماشای آب‌نمای وسط آن و خیابان‌های پر‌دار‌و‌درختش و لمیدن روی چمن‌ها و خوردن سیب‌زمینی و ساندویچ در حال ورق‌زدن کتاب‌های تازه‌خریده‌شده، برای ما جوانان و نوجوانان آن‌‌سال‌ها خاطره‌انگیز است؛ خاطره‌ای که هر‌سال اردیبهشت تجدیدش می‌کردیم.
چندماه پس از اینکه اولین‌بار به نمایشگاه کتاب تهران آمدم، دوباره گذرم به محل برگزاری نمایشگاه افتاد؛ شبی دیر‌وقت و با ردیفی از اتوبوس‌ها که گروهی از نوجوانان و جوانان آن‌‌سال‌ها سرنشینانش بودیم. شب در محل نمایشگاه‌های دایمی اتراق کردیم تا روز بعد در تهران رژه‌ای برویم و عازم جبهه شویم.
خوابیدن در سالن‌هایی که چند‌ماه پیش پر از کتاب بود، هیجان‌زده‌ام کرده بود. صبح روز بعد یکی از زیبا‌ترین روزهای زندگی‌ام بود، نه اینکه اتفاق خاصی افتاده باشد، صرفا به این دلیل که طلوع آفتاب را آنجا می‌دیدم. هنوز این طلوع را و خنکای صبح آن‌روز را کاملا به یاد دارم.
پس از سه، چهار‌سال وقفه فکر می‌کنم از سال ۱۳۷۰ هر‌سال مشتری پروپاقرص نمایشگاه کتاب تهران بودم. غیراز چند‌سالی که به‌خاطر کار و هر‌روز یا روزهای زیادتری در نمایشگاه بودم، تقریبا هر‌سال دست‌کم یکی، دو‌روز را در نمایشگاه گذرانده‌ام. حتی در سخت‌ترین و بی‌نظم‌ترین دوره‌ها هم نتوانستم از نمایشگاه‌رفتن دل بکنم؛ اما فردا با احساس بهتری نمایشگاه می‌روم.
احساس آن‌ سال‌هایی را دارم که رفتن به نمایشگاه کاری هیجان‌انگیز بود، مثل ایستادن در صف جشنواره فیلم و تئا‌تر، مثل آن‌ سال‌ها که نمایشگاه رفتن خاطره می‌شد. آیا نمایشگاه امسال برای نوجوانان این‌‌سال‌ها خاطره خواهد شد؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.