|

سریال «پایتخت»، کشتی مازندران و پلنگ ایرانی

زهرا یزدانی‌پرایی: زمان زیادی از اتمام سریال پایتخت می‌گذرد، اما هنوز هم درباره‌اش صحبت می‌شود. سریال به‌خوبی نسبی‌بودن آدم‌های ایرانی را- مانند همه انسان‌ها - نشان داد و به قولی در این سریال شیطان و فرشته نداشتیم، بلکه انسان‌هایی کاملا عادی داشتیم که هم کارهای درست می‌کردند، هم کارهای اشتباه. در درونشان حسادت، محبت، دوست‌داشتن، دوست‌نداشتن، تلاش، تنبلی و... . وجود داشت. این انسان‌های کاملا زمینی و نه شخصیت‌های ماورایی توانستند با اکثریت جامعه ارتباط برقرار کنند. البته فرهنگ غنی و فرهیخته‌بودن مازندرانی‌های عزیز و برخورد منطقی‌شان نیز سبب شد که سه‌سال سریالی با لهجه منطقه‌ای خاص با کمترین تنش و مجادله پخش شود. جنبه‌های اجتماعی و فرهنگی چنین سریال‌هایی مسایل بسیار متعددی دارد که جا دارد متخصصان مربوطه به آن بپردازند. اما آنچه لازم می‌دانم به‌عنوان کارشناس محیط‌زیست مطرح کنم، توجه ویژه سریال به حفاظت از محیط‌زیست و نقش بسیار زیاد فعالیت‌های فرهنگی و هنری از این دست -که مخاطبان بسیاری دارند- در ارتقای فرهنگ زیست‌محیطی است. سریال که در سری قبلی خود هم نیم‌نگاهی به حفظ محیط‌زیست داشت، این‌بار به‌صورت پررنگ‌تر و نیز باورپذیری به این مساله پرداخت. مطرح‌کردن مساله محیط‌بانان زحمتکش و رنج‌ها و کشمکش‌های آنان و در کنار آنها یادکردن از جنگلبانان عزیز، حفاظت از پلنگ ایرانی به‌عنوان گونه‌ای در معرض خطر انقراض و در عین حال هم نام‌بردن از یوز ایرانی در رسانه‌ای پرمخاطب اثربخشی بالایی دارد. به هر صورت به‌نظر می‌رسد می‌توان از همان ایده مطرح شده در فیلم که قبلا برای یوز ایرانی و با همکاری و هماهنگی‌های فدراسیون جهانی فوتبال و سازمان حفاظت محیط‌زیست انجام شده بود و برکات زیادی هم به‌دنبال داشت استفاده کرد و به نشستن نقش پلنگ ایرانی که سال گذشته شاهد مرگ چندین قلاده از این موجودات زیبا و بی‌نظیر بودیم بر پیراهن کشتی‌گیران تیم‌ملی ایران که اکثرا از اهالی فهیم مازندران نیز هستند فکر کرد. می‌توان با همکاری سازمان حفاظت محیط‌زیست -که در یک‌سال اخیر عزمی جدی برای صیانت از محیط‌زیست کشور در آن به وجود آمده است- و فدراسیون کشتی ایران این ایده را اجرایی کرد. شاید که با اجرای این ایده در سال‌های آینده شاهد افزایش آگاهی‌های عمومی درخصوص این جانور بی‌نظیر و جلوگیری از تخریب زیستگاه‌های آن باشیم. چه‌بسا که بشود این ایده را برای بسیاری از گونه‌های دیگر گیاهی و جانوری کشور که در حال نابودی هستند اجرایی کرد. می‌توان به‌غیراز تیم‌های ملی ورزشی، به ظرفیت‌های تیم‌های استانی و منطقه‌ای هم فکر کرد، شاید بشود بر پیراهن تیم‌های ورزشی استان‌های آذربایجان و اردبیل نقش سیاه خروس را طراحی کرد. بر پیراهن‌های ورزشی و دیوارهای ورزشگاه‌های استان هرمزگان خرس سیاه، بر لباس‌های ورزشی تیم‌های سیستان‌و‌بلوچستان نقش تمساح ایرانی، بر دروازه‌های ورودی شهرهای استان لرستان مجسمه‌های سمندر لرستانی را دید و... . حتی توجه به ظرفیت‌های استانی و محلی و منطقه‌ای و درگیرکردن مردم یک منطقه با این مسایل گاهی می‌تواند اثربخش‌تر از کار در سطوح ملی باشد. ضمن اینکه کار در سطوح پایین‌تر پیچیدگی‌های اداری و قانونی کمتری نیز دارد. ایجاد آگاهی‌های عمومی از ابزارهای موثر در حفاظت محیط‌زیست است و ما دلسوزان محیط‌زیست باید تلاش کنیم تا از تمام ظرفیت‌های موجود استفاده کنیم.
کارشناس ارشد برنامه‌ریزی
مدیریت و آموزش محیط‌زیست
زهرا یزدانی‌پرایی: زمان زیادی از اتمام سریال پایتخت می‌گذرد، اما هنوز هم درباره‌اش صحبت می‌شود. سریال به‌خوبی نسبی‌بودن آدم‌های ایرانی را- مانند همه انسان‌ها - نشان داد و به قولی در این سریال شیطان و فرشته نداشتیم، بلکه انسان‌هایی کاملا عادی داشتیم که هم کارهای درست می‌کردند، هم کارهای اشتباه. در درونشان حسادت، محبت، دوست‌داشتن، دوست‌نداشتن، تلاش، تنبلی و... . وجود داشت. این انسان‌های کاملا زمینی و نه شخصیت‌های ماورایی توانستند با اکثریت جامعه ارتباط برقرار کنند. البته فرهنگ غنی و فرهیخته‌بودن مازندرانی‌های عزیز و برخورد منطقی‌شان نیز سبب شد که سه‌سال سریالی با لهجه منطقه‌ای خاص با کمترین تنش و مجادله پخش شود. جنبه‌های اجتماعی و فرهنگی چنین سریال‌هایی مسایل بسیار متعددی دارد که جا دارد متخصصان مربوطه به آن بپردازند. اما آنچه لازم می‌دانم به‌عنوان کارشناس محیط‌زیست مطرح کنم، توجه ویژه سریال به حفاظت از محیط‌زیست و نقش بسیار زیاد فعالیت‌های فرهنگی و هنری از این دست -که مخاطبان بسیاری دارند- در ارتقای فرهنگ زیست‌محیطی است. سریال که در سری قبلی خود هم نیم‌نگاهی به حفظ محیط‌زیست داشت، این‌بار به‌صورت پررنگ‌تر و نیز باورپذیری به این مساله پرداخت. مطرح‌کردن مساله محیط‌بانان زحمتکش و رنج‌ها و کشمکش‌های آنان و در کنار آنها یادکردن از جنگلبانان عزیز، حفاظت از پلنگ ایرانی به‌عنوان گونه‌ای در معرض خطر انقراض و در عین حال هم نام‌بردن از یوز ایرانی در رسانه‌ای پرمخاطب اثربخشی بالایی دارد. به هر صورت به‌نظر می‌رسد می‌توان از همان ایده مطرح شده در فیلم که قبلا برای یوز ایرانی و با همکاری و هماهنگی‌های فدراسیون جهانی فوتبال و سازمان حفاظت محیط‌زیست انجام شده بود و برکات زیادی هم به‌دنبال داشت استفاده کرد و به نشستن نقش پلنگ ایرانی که سال گذشته شاهد مرگ چندین قلاده از این موجودات زیبا و بی‌نظیر بودیم بر پیراهن کشتی‌گیران تیم‌ملی ایران که اکثرا از اهالی فهیم مازندران نیز هستند فکر کرد. می‌توان با همکاری سازمان حفاظت محیط‌زیست -که در یک‌سال اخیر عزمی جدی برای صیانت از محیط‌زیست کشور در آن به وجود آمده است- و فدراسیون کشتی ایران این ایده را اجرایی کرد. شاید که با اجرای این ایده در سال‌های آینده شاهد افزایش آگاهی‌های عمومی درخصوص این جانور بی‌نظیر و جلوگیری از تخریب زیستگاه‌های آن باشیم. چه‌بسا که بشود این ایده را برای بسیاری از گونه‌های دیگر گیاهی و جانوری کشور که در حال نابودی هستند اجرایی کرد. می‌توان به‌غیراز تیم‌های ملی ورزشی، به ظرفیت‌های تیم‌های استانی و منطقه‌ای هم فکر کرد، شاید بشود بر پیراهن تیم‌های ورزشی استان‌های آذربایجان و اردبیل نقش سیاه خروس را طراحی کرد. بر پیراهن‌های ورزشی و دیوارهای ورزشگاه‌های استان هرمزگان خرس سیاه، بر لباس‌های ورزشی تیم‌های سیستان‌و‌بلوچستان نقش تمساح ایرانی، بر دروازه‌های ورودی شهرهای استان لرستان مجسمه‌های سمندر لرستانی را دید و... . حتی توجه به ظرفیت‌های استانی و محلی و منطقه‌ای و درگیرکردن مردم یک منطقه با این مسایل گاهی می‌تواند اثربخش‌تر از کار در سطوح ملی باشد. ضمن اینکه کار در سطوح پایین‌تر پیچیدگی‌های اداری و قانونی کمتری نیز دارد. ایجاد آگاهی‌های عمومی از ابزارهای موثر در حفاظت محیط‌زیست است و ما دلسوزان محیط‌زیست باید تلاش کنیم تا از تمام ظرفیت‌های موجود استفاده کنیم.
کارشناس ارشد برنامه‌ریزی
مدیریت و آموزش محیط‌زیست

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.