نصراله سجادی، معاون وزارت ورزشوجوانان در گفتوگو با «شرق»:
دولت حساسیت کمک به ورزش را درک کرده است
سارا گودرزی
سابقه 9دوره حضور در بازیهای المپیک و آسیایی بهعنوان رییس کاروان کافی است تا بخواهیم پای صحبت نصرالله سجادی بنشینیم؛ مدیری که لقب «مرد تکرارنشدنی ورزش ایران» را به او دادهاند. سجادی بعد از پنجسال دوری دوباره به عرصه ورزش برگشته تا بیش از 30 سال تجربهاش را اینبار در سمت معاونت قهرمانی وزارت ورزشوجوانان در اختیار اهالی این حوزه قرار بدهد. او و تیمش در حالی ششماه است این وزارتخانه سراسر جنجال و پرحاشیه را تحویل گرفتهاند که باید سال پرچالشی را پشت سر بگذارند؛ سالی که رویدادهای بینالمللی زیادی در آن وجود دارد و مهمترین آن بازیهای آسیایی 2014 اینچئون کرهجنوبی است. کاروان ورزش ایران در حالی در اینچئون کار دشواری را برای تکرار عنوان چهارمی دوره قبلش پیشرو خواهد داشت که سجادی نیز به این موضوع تاکید میکند. قطع به یقین در صورت تکرارنشدن عنوان چهارمی بعد از بزرگترین رویداد ورزشی قاره کهن سیل تند انتقادات سمت وزارتیها روانه میشود، اما دانشیار دانشکده تربیتبدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران میگوید در تمام این سالها دیگر به این مسایل عادت کرده و آمده تا فقط کار خودش را بکند. در ادامه گفتوگوی
«شرق» را با معاونت قهرمانی وزارت ورزشوجوانان در آستانه پنجماه مانده تا بازی های آسیایی میخوانید:
از بازیهای آسیایی اینچئون شروع کنیم. فکر میکنید بتوانیم 20مدال طلا و عنوان چهارمی را که در دوره گذشته این بازیها داشتیم، تکرار کنیم یا نه. شرایط الان چطور است؟
به اعتقاد من با توجه به حضوری که در 9دوره این بازیها داشتیم ما هر دورهای که پس از پایان بازیها بلافاصله کارمان را شروع کردیم فکر میکنم یک مقدار موفقتر توانستیم عمل کنیم. درشرایط فعلی ما نهتنها خیلی زود کارمان را شروع نکردیم بلکه دیر هم شروع کردهایم و این دیر شروع کردن توام با مشکلات و چالشهایی بوده که طی این یکی، دو سال گذشته در ورزش وجود داشته. اینها همه در برنامهریزی و کار کردن روی فدراسیونهای ورزشی تاثیر گذاشته است.
یعنی اختلافی که بین مسوولان کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش سابق وجود داشت هم تاثیرگذار بوده؟
بله، علاوه بر آن برخی فدراسیونها مشکلاتی داشتند. تعداد زیادی از فدراسیونهای ما با سرپرست اداره میشدند. سرپرست موقتی است، مسوولیت ندارد و مشکلاتی از این دست باعث شد آنگونه که باید مانند گذشته آمادگی لازم تا این لحظه برایمان به وجود نیاید. تلاش من در این ششماهی که به وزارت آمدم این بوده که امور فدراسیونها را ساماندهی کنم. ما اگر میخواهیم جایی کار کنیم اول باید بستر لازم فراهم باشد تا بعد بتوانیم کار کنیم.
این دوره از بازیها نسبت به دورههای قبلی از یک مشخصه خاصی برخوردار است و آن، این است که میزبان خودش در ورزش آسیا دارای مقامهای خیلی خوبی در خیلی از رشتههاست. شاید بگویم دوره قبل هم همینطور بوده ولی کشور چین چون فاصله خیلی زیادی با بقیه کشورها دارد حسابش جداست. به عبارت دیگر چین خودش را از ورزش آسیا جدا کرده و در المپیک و سطح جهان حرف میزند اما کرهجنوبی بهعنوان کشوری که روی ورزش خوب سرمایهگذاری کرده، وقتی میزبانی میگیرد با برنامه میگیرد. مسلما کشوری که میزبانی یک دوره از بازیها را میگیرد و وقتی شش، هفتسال قبل به استقبال این میزبانی میرود به همان اندازه هم روی تیمهایش کار میکند که بتواند بهترین نتیجه را بگیرد. ما طبق بررسیهایی که کردیم در خیلی از رشتههایی که شانس مدالآوری داریم کره هم آنجا حضور دارد جدای اینکه کشورهای دیگر هم هستند.
فکر میکنم کار به همین دلیل یک مقدار سخت است اما این سختی دلیل این نمیشود که ما کارمان را انجام ندهیم یا کاری نکرده باشیم. ما با فدراسیونها جلسات مختلفی داشتیم و از همان موقع که آمدیم، سعی کردیم اعتبارات و منابعی که داریم بیشتر به فدراسیونهایی بدهیم که هم شانس حضور در بازیهای آسیایی دارند و هم شانس مدالآوری. البته کمیته ملی المپیک در این مدت اصلا بیکار نبوده و کار خودشان را انجام دادند و کمک کردند. منتها این عدم ثباتی که بوده بالاخره مشکلاتی را به وجود آورده است. اما در سال جدید ما بهصورت خیلی جدی از فدراسیونهایی که فکر میکنیم شانس خیلی بیشتری برای کسب مدال دارند، حمایت میکنیم که از همین الان شروع کردیم. هم منابع دادیم و هم نظارت بیشتر داریم. امیدوار هستم که ما بتوانیم در اینچئون خوب ظاهر شویم اما اینکه الان من خیلی مطمئن بگویم نتیجه دوره قبل را تکرار میکنیم کمی زود است. اگر کمی جلوتر برویم ، دو، سهماه مانده به بازیها، بهتر میتوان در این مورد صحبت کرد. ضمن اینکه ما در بازیهای آسیایی 2010 گوانگجو با 20مدال طلا چهارم شدیم. فکر میکنم این دوره کار خیلی مشکلتر است. بهنظر میرسد ما در این دوره باید بیشتر از 20مدال طلا بیاوریم که چهارم بشویم. حالا شاید اینطور هم نباشد اما باید جلو برویم تا ببینیم چه میشود. در آن دوره چند کشور مثل قزاقستان، تایوان و هند نزدیک به ما بودند. بعضی از کشورها نزدیک ما نبودند اما به بعضی از مدالهای ما نزدیک هستند. یعنی بعضی از طلاهایی که در گوانگجو گرفتیم خیلی میلیمتری گرفتیم و نزدیک بود نقره بشود. ما اگر دو مدال طلا کمتر میگرفتیم پنجم میشدیم. ولی امیدواریم خوب ظاهر شویم. تقریبا ارزیابیام هم همین است.
خیلی از کارشناسان میگویند در این شرایط چهارم شدن سخت است. فکر نمیکنید این موضوع برای وزارت ورزش که تازه آمده چالشبرانگیز شود و به شما نمره مردودی بدهند؟
جو رسانهای ما همین گونه است. ما تازه ششماه است آمدهایم و تا بخواهیم اینچئون برویم نزدیک یک سال میشود. اشکالی ندارد؛ ما داریم کارهایی که انجام شده را ساماندهی میکنیم. یک مقدار نظارت بیشتر میکنیم. بخواهیم و نخواهیم این موضوع هست. الان تیمملی فوتبال دارد میرود جامجهانی، همه میگویند هیچ توقعی نیست که این تیم از گروه بالا برود. حالا ما وقتی برویم جامجهانی، شما خواهید دید جو چگونه خواهد بود. به هر حال این جوی است که وجود دارد و زیاد مسالهای نیست. آنچه بر عهده ماست انجامش میدهیم. مثلا اگر کاروان ایران به المپیک ریودوژانیرو برود و برگردد و خوب کار نکرده باشد، میتوان به کمیته ملی المپیک گفت که شما سهسال در این کمیته بودید چه کار کردید. ولی تیم جدید کمیته ملی المپیک هم تا بازیهای اینچئون کمتر از 10ماه میشود که مسوولیت را برعهده گرفته. تقریبا همه مسوولانش هم به غیر از یکی، دونفر عوض شدهاند. خب باید چه کار میکردند؟ یا مثلا وزارت ورزش هم همینطور.
دوره گذشته در بازیهای گوانگجو، مسوولان سازمان تربیتبدنی سابق (علی سعیدلو) هم تازه روی کار آمده بودند اما همهچیز به اسم آنها تمام شد، در مقابل اینجور انتقادها هم هست که رسانهها و کارشناسان تعریف هم میکنند!
بله اینجوری است. من خودم این تجربه را دارم و 9دوره در بازیهای آسیایی و المپیک شرکت داشتم. ورزش و ورزشکار یک روز و دو روز که ملی نمیشود. یک برنامه 10ساله پشتش است. الان هم باید سعی کنیم که در فاصله این چند ماه طوری عمل کنیم که ملیپوشان کمترین دغدغه را نداشته باشند. بودجه ما هنوز در سال جدید ابلاغ نشده اما تا آخر همین ماه میخواهیم به فدراسیونهایی که به اینچئون میروند پول تزریق کنیم.
از وقتی که آمدید چقدر به فدراسیونها اعتبار دادید چون تا پیش از این، همه خیلی گلایه داشتند و میگفتند حساب فدراسیونها خالی است؟
در سال گذشته چهار مرحله وجوه داده شد الان در سال جدید هم تا پایان فروردین یک مرحله پرداخت میکنیم. اینکه ما در هفته چهارم اول سال پول تزریق میکنیم نشان میدهد که عزم ما جزم است تا فدراسیونها کمترین مشکلات را داشته باشند.
پس یعنی مشکل مالی ندارید؟
دغدغه مالی داریم اما خودمان را جمعوجور کردهایم. میخواهیم فدراسیونها مشکل نداشته باشند.
تا بازیهای آسیایی چقدر اعتبار به وزارت میدهند، برآوردتان چقدر است؟
به ما قول دادند که هرچقدر برآوردمان هست بدهند و تا الان هم هرچه خواستهایم دادهاند. خود دولت هم حساسیت موضوع را درک کرده و صددرصد خوشبینیم که این وعدهها عملی شود. ما سال گذشته هم به فدراسیونها خوب پول دادیم اما واقعا یکسری از آنها بدهی قبلی داشتند. این بدهیها هم از محل همین اعتباراتی که ما دادیم باید صاف میشد.
وزارت ورزش قبلی را با چقدر مشکل تحویل گرفتید؟
من خیلی علاقهمند نیستم که راجع به گذشته نقد کنم. چون خیلی فایدهای ندارد. من خودم میدانم که چهچیز را تحویل گرفتهام و کارم این است که مشکلات را حل کنم. اگر بخواهیم به این مسایل بپردازیم بیخودی وقت همدیگر را میگیریم و ذهن جامعه را مشغول میکنیم. ولی من اینجا خیلی از کارهایی را دارم انجام میدهم روان نیست و سیستماتیک نبوده. باید خیلی از کارها را انجام بدهیم تا تازه برسیم به جایی که میخواهیم برنامه را اجرا کنیم.
مشکل ورزش قهرمانی ما را در چه میبینید؟
مشکلات خیلی زیاد است اما اگر بخواهیم آن را طبقهبندیشده ببینیم در زمینه منابع، سازمان در بعضی رشتهها در منابع انسانی مشکل دارد. در منابع امکانات و تجهیزات مشکل دارد. ما در بعضی رشتهها حتی در سطح ملی هم امکاناتی را که باید داشته باشیم نداریم. ما باید ببینیم این ساختوسازهایی که انجام شده به درد ورزش همگانی میخورد یا ورزش قهرمانی. به نظر من در بخش منابع کالبدی، کار چندانی برای ورزش قهرمانی نشده است. ما یک آکادمی ملی المپیک داریم. اما آیا همه میتوانند از کل کشور بیایند تهران و در اینجا تمرین کنند. باید حداقل در استانهایی که قطب ورزشی هستند مثل مازندران، خوزستان، اصفهان، خراسان، آذربایجانشرقی و... امکاناتی را در دسترس ورزشکاران قرار دهیم. مثلا هنوز پیست دوچرخهسواری چوبی نداریم. من هفته پیش سر تمرین تیمهای ملی دوچرخهسواری بودم. دختران به من میگفتند ما تا حالا در پیست چوبی کار نکردهایم. همین بچهها الان میخواهند به مسابقات قهرمانی آسیا در ازبکستان بروند و باید در پیست چوبی مسابقه بدهند اما چون روی پیست سیمانی تمرین کردهاند اصلا با پیست چوبی آشنا نیستند. تجهیزات و امکانات ما شایسته ورزش قهرمانی نیست. مشکل بعدی منابع مالی است. ما هنوز آن اعتباری که برای یک قهرمان باید خرج کنیم نداریم. چون ورزش در اولویت برنامههای کشورمان نیست. شاید هم درست باشد. من بهعنوان یک فرد ورزشی این نظر را دارم. البته از ورزش توقع بالاست اما توجه به آن کم است. همه دوست دارند نتیجه بگیریم اما نمیدانند که این نتیجه باید حاصل یک کار برنامهریزیشده با وسایل و تجهیزات باشد. بعد از آن منابع مدیریتی است؛ اینکه ما بتوانیم کارمان را خوب نظام بدهیم چه در ستاد، چه در فدراسیونها و چه در استانها. مورد بعدی استفاده از فناوری و تکنولوژی است. ما در این زمینه هم مثل سایر بخشها خیلی پیشرفته نیستیم. حالا شما در این زمینهها ما را با سایر رقبا در آسیا مقایسه کنید. اگر میخواهیم بحث کارشناسانه کنیم باید اینطوری حرف بزنیم. نمیشود احساسی حرف زد. میشود همینی که تا حالا بوده. فکر میکنم رسانهها یک مقدار باید در این زمینه روشنگری و توجه مسوولان و تصمیمگیرندهها را جلب کنند تا این توقعی که در جامعه ایجاد شده موردتوجه هم قرار بگیرد. الان توقع در جامعه ایجاد شده. من فکر میکنم کارهایی که ما داریم میکنیم در نوع خودش نشان داده که در یکسری رشتهها استعداد لازم را داریم.
مساله بعدی این است که هیچ دلیلی ندارد ما روی همه رشتههای ورزشی سرمایهگذاری کنیم. در دنیا به جز روسیه، آمریکا و چین که روی همه رشتهها سرمایهگذاری میکنند، هیچ کشوری را نداریم که در همه رشتهها فعالیت کند. ما از تمام رشتهها توقع داریم. ولی اینطور نباید باشد. ما در همین بازیهای آسیایی میتوانیم به این سمت برویم که یک تقسیمبندی داشته باشیم، مثلا وقتی میخواهیم به بازیهای آسیایی برویم کسانی را ببریم که میتوانند مدال بگیرند. چون بازیهای آسیایی میدان توسعه ورزش قهرمانی نیست. ضمنا بعضی از رشتهها هست که در خود کشور هنوز جمعیت لازم را تحت پوشش ندارد، مثلا گلف را فرض کنید. ما یک زمین کامل گلف در کشور نداریم. بعد میخواهیم تیمملی گلف را به بازیهای آسیایی ببریم. ما باید ببینیم آیا در اکثر استان ها به یک رشته میپردازند یا نه؟ چون ما این امکانات را نداریم باید فقط در رشتههایی که منابع لازم را داریم بپردازیم و به بازیهای آسیایی تیمملی را اعزام کنیم. در المپیک تعداد رشتهها خیلی کمتر است. چون در المپیک انتخابی میگذارند درست معلوم میشود در رشتههایی میتوانیم شرکت کنیم که جایگاهش را داریم. در حد چهار،پنجرشته بیشتر نیست. با توجه به این مسایل ما باید خودمان این موضوع را بررسی کنیم و بدانیم در ورزش قهرمانی مشکلمان چیست.
موضوع استعدادیابی را داریم که متاسفانه این قضیه هم در ورزش ما موردتوجه قرار نگرفته و جزو برنامههایی است که ما امسال شروع کردیم. ولی این کار الان که نتیجه نمیدهد. یک کار ششتاهشتساله است. ما پایهاش را گذاشتیم و امیدواریم خوب جلو برود که حداقل این نظام شکل بگیرد. اگر این کار عملی شود، میتوانیم بگوییم بهصورت دقیقتر ورزشکاران انتخاب میشوند و در اختیار فدراسیونها و پایگاهها قرار میگیرند. در یک کلام باید روشن باشد ما میخواهیم تیمهای ملی داشته باشیم یا نه؟ در میادین آسیایی، جهانی و المپیک حضور داشته یا نه؟ اگر این مشکلات حل شود با انگیزهای که من در جوانان میبینم شدنی است در غیر اینصورت نه.
خانم شهریان، معاون ورزش بانوان گفته یکسری از تیمهای بانوان را با وجود اینکه شانس مدال ندارند به بازیهای آسیایی میفرستیم، نظر شما چیست؟
تا این لحظه هنوز معلوم نیست چه رشتههایی به اینچئون میروند. ما طی یکی، دوهفته آینده جلسات مشترکی را با کمیته ملی المپیک داریم تا ببینیم چه رشتههایی برای بازیهای آسیایی نامزد هستند. چون باید یکسری رکوردهای لازم را بیاورند اصلا نگاه جنسیتی نیست در مورد آقایان هم میگویم. بازیهای آسیایی جای کسب تجربه نیست. حضور اینچنینی به خود آن رشته هم لطمه میزند. بهتر است این تجربهها در رویدادهای سبکتر به دست بیاید. همه چهارسال کار میکنند تا بیایند در بازیهای آسیایی و ببینند ورزششان در کجای قاره قرار دارد. ما تحلیل و آمار داریم. دیدیم در دورههایی که جمعیت زیاد به بازیهای آسیایی بردیم مدال زیاد هم نگرفتیم حتی در همین بازیهای دوره قبل. همیشه کسانی مدال گرفتند که به آنها بیشتر توجه شده است. من بحثم روی رشته است به جنسیت کاری ندارم. ما حتی اگر بضاعتش را هم داشته باشیم، میگویم شلوغکردن کار خوبی نیست. رسیدگی و مدیریتکردن بهکاروان مشکل ایجاد میکند.
رشتههایی مثل کشتی، بسکتبال و والیبال مسابقات جهانیشان نزدیک به بازیهای آسیایی است، برنامهتان برای این تیمها چیست که به آنها لطمه وارد نشود و بتوانند در اینچئون نتیجه بگیرند؟
من تا آنجایی که یادم هست از 1990 به بعد مسابقات قهرمانی جهان کشتی به بازیهای آسیایی نزدیک بوده. فدراسیونها به این مسایل فکر کردند و جابهجاییهایی را احتمالا انجام میدهند که مشکلی به وجود نیاید تا به ترکیب تیم لطمه نخورد. این نزدیکی زمان مسابقات تنها برای ما نیست برای همه رقیبهای ما هم هست، مثلا در والیبال تیمهای کره و چین هم همین شرایط را دارند.
دومین دوره المپیک نوجوانان هم امسال پیش از بازیهای آسیایی برگزار میشود. این بازیها چقدر برایتان اهمیت دارد؟
مسابقات خوبی است و انتخابی دارد. بالاخره اینها بچههایی هستند که در آینده به تیمملی میرسند. نمیشود گفت برای ما اهمیت ندارد. کمیته بینالمللی المپیک با هدف آشنایی نوجوانان با بازیهای المپیک این مسابقات را برگزار کرد که کار خوبی است.
انتخابات فدراسیون قایقرانی چه زمانی برگزار میشود؟ بازیهای آسیایی نزدیک است و این رشته جزو رشتههای مدالآور ماست اما هنوز بعد از دو سال رییس ندارد و با سرپرست اداره میشود؟
انتخابات حتما تا پیش از بازیهای آسیایی برگزار میشود اما فدراسیون کارش را دارد انجام میدهد، خود من هم بر کار آنها نظارت دارم. یکی از مدیران من سرپرست فدراسیون است و هر روز او را میبینم در مورد مسایل فدراسیون با هم صحبت میکنیم.
خصوصیسازی باشگاههای پرسپولیس و استقلال به کجا رسید؟
آقای خادم پیگیر این موضوع هستند و من بهطور کامل در جریان آن نیستم ولی طبق مصوبه اخیر دولت باید تا پایان سال این کار انجام شود. تکلیف قانونی است.
از بازیهای آسیایی اینچئون شروع کنیم. فکر میکنید بتوانیم 20مدال طلا و عنوان چهارمی را که در دوره گذشته این بازیها داشتیم، تکرار کنیم یا نه. شرایط الان چطور است؟
به اعتقاد من با توجه به حضوری که در 9دوره این بازیها داشتیم ما هر دورهای که پس از پایان بازیها بلافاصله کارمان را شروع کردیم فکر میکنم یک مقدار موفقتر توانستیم عمل کنیم. درشرایط فعلی ما نهتنها خیلی زود کارمان را شروع نکردیم بلکه دیر هم شروع کردهایم و این دیر شروع کردن توام با مشکلات و چالشهایی بوده که طی این یکی، دو سال گذشته در ورزش وجود داشته. اینها همه در برنامهریزی و کار کردن روی فدراسیونهای ورزشی تاثیر گذاشته است.
یعنی اختلافی که بین مسوولان کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش سابق وجود داشت هم تاثیرگذار بوده؟
بله، علاوه بر آن برخی فدراسیونها مشکلاتی داشتند. تعداد زیادی از فدراسیونهای ما با سرپرست اداره میشدند. سرپرست موقتی است، مسوولیت ندارد و مشکلاتی از این دست باعث شد آنگونه که باید مانند گذشته آمادگی لازم تا این لحظه برایمان به وجود نیاید. تلاش من در این ششماهی که به وزارت آمدم این بوده که امور فدراسیونها را ساماندهی کنم. ما اگر میخواهیم جایی کار کنیم اول باید بستر لازم فراهم باشد تا بعد بتوانیم کار کنیم.
این دوره از بازیها نسبت به دورههای قبلی از یک مشخصه خاصی برخوردار است و آن، این است که میزبان خودش در ورزش آسیا دارای مقامهای خیلی خوبی در خیلی از رشتههاست. شاید بگویم دوره قبل هم همینطور بوده ولی کشور چین چون فاصله خیلی زیادی با بقیه کشورها دارد حسابش جداست. به عبارت دیگر چین خودش را از ورزش آسیا جدا کرده و در المپیک و سطح جهان حرف میزند اما کرهجنوبی بهعنوان کشوری که روی ورزش خوب سرمایهگذاری کرده، وقتی میزبانی میگیرد با برنامه میگیرد. مسلما کشوری که میزبانی یک دوره از بازیها را میگیرد و وقتی شش، هفتسال قبل به استقبال این میزبانی میرود به همان اندازه هم روی تیمهایش کار میکند که بتواند بهترین نتیجه را بگیرد. ما طبق بررسیهایی که کردیم در خیلی از رشتههایی که شانس مدالآوری داریم کره هم آنجا حضور دارد جدای اینکه کشورهای دیگر هم هستند.
فکر میکنم کار به همین دلیل یک مقدار سخت است اما این سختی دلیل این نمیشود که ما کارمان را انجام ندهیم یا کاری نکرده باشیم. ما با فدراسیونها جلسات مختلفی داشتیم و از همان موقع که آمدیم، سعی کردیم اعتبارات و منابعی که داریم بیشتر به فدراسیونهایی بدهیم که هم شانس حضور در بازیهای آسیایی دارند و هم شانس مدالآوری. البته کمیته ملی المپیک در این مدت اصلا بیکار نبوده و کار خودشان را انجام دادند و کمک کردند. منتها این عدم ثباتی که بوده بالاخره مشکلاتی را به وجود آورده است. اما در سال جدید ما بهصورت خیلی جدی از فدراسیونهایی که فکر میکنیم شانس خیلی بیشتری برای کسب مدال دارند، حمایت میکنیم که از همین الان شروع کردیم. هم منابع دادیم و هم نظارت بیشتر داریم. امیدوار هستم که ما بتوانیم در اینچئون خوب ظاهر شویم اما اینکه الان من خیلی مطمئن بگویم نتیجه دوره قبل را تکرار میکنیم کمی زود است. اگر کمی جلوتر برویم ، دو، سهماه مانده به بازیها، بهتر میتوان در این مورد صحبت کرد. ضمن اینکه ما در بازیهای آسیایی 2010 گوانگجو با 20مدال طلا چهارم شدیم. فکر میکنم این دوره کار خیلی مشکلتر است. بهنظر میرسد ما در این دوره باید بیشتر از 20مدال طلا بیاوریم که چهارم بشویم. حالا شاید اینطور هم نباشد اما باید جلو برویم تا ببینیم چه میشود. در آن دوره چند کشور مثل قزاقستان، تایوان و هند نزدیک به ما بودند. بعضی از کشورها نزدیک ما نبودند اما به بعضی از مدالهای ما نزدیک هستند. یعنی بعضی از طلاهایی که در گوانگجو گرفتیم خیلی میلیمتری گرفتیم و نزدیک بود نقره بشود. ما اگر دو مدال طلا کمتر میگرفتیم پنجم میشدیم. ولی امیدواریم خوب ظاهر شویم. تقریبا ارزیابیام هم همین است.
خیلی از کارشناسان میگویند در این شرایط چهارم شدن سخت است. فکر نمیکنید این موضوع برای وزارت ورزش که تازه آمده چالشبرانگیز شود و به شما نمره مردودی بدهند؟
جو رسانهای ما همین گونه است. ما تازه ششماه است آمدهایم و تا بخواهیم اینچئون برویم نزدیک یک سال میشود. اشکالی ندارد؛ ما داریم کارهایی که انجام شده را ساماندهی میکنیم. یک مقدار نظارت بیشتر میکنیم. بخواهیم و نخواهیم این موضوع هست. الان تیمملی فوتبال دارد میرود جامجهانی، همه میگویند هیچ توقعی نیست که این تیم از گروه بالا برود. حالا ما وقتی برویم جامجهانی، شما خواهید دید جو چگونه خواهد بود. به هر حال این جوی است که وجود دارد و زیاد مسالهای نیست. آنچه بر عهده ماست انجامش میدهیم. مثلا اگر کاروان ایران به المپیک ریودوژانیرو برود و برگردد و خوب کار نکرده باشد، میتوان به کمیته ملی المپیک گفت که شما سهسال در این کمیته بودید چه کار کردید. ولی تیم جدید کمیته ملی المپیک هم تا بازیهای اینچئون کمتر از 10ماه میشود که مسوولیت را برعهده گرفته. تقریبا همه مسوولانش هم به غیر از یکی، دونفر عوض شدهاند. خب باید چه کار میکردند؟ یا مثلا وزارت ورزش هم همینطور.
دوره گذشته در بازیهای گوانگجو، مسوولان سازمان تربیتبدنی سابق (علی سعیدلو) هم تازه روی کار آمده بودند اما همهچیز به اسم آنها تمام شد، در مقابل اینجور انتقادها هم هست که رسانهها و کارشناسان تعریف هم میکنند!
بله اینجوری است. من خودم این تجربه را دارم و 9دوره در بازیهای آسیایی و المپیک شرکت داشتم. ورزش و ورزشکار یک روز و دو روز که ملی نمیشود. یک برنامه 10ساله پشتش است. الان هم باید سعی کنیم که در فاصله این چند ماه طوری عمل کنیم که ملیپوشان کمترین دغدغه را نداشته باشند. بودجه ما هنوز در سال جدید ابلاغ نشده اما تا آخر همین ماه میخواهیم به فدراسیونهایی که به اینچئون میروند پول تزریق کنیم.
از وقتی که آمدید چقدر به فدراسیونها اعتبار دادید چون تا پیش از این، همه خیلی گلایه داشتند و میگفتند حساب فدراسیونها خالی است؟
در سال گذشته چهار مرحله وجوه داده شد الان در سال جدید هم تا پایان فروردین یک مرحله پرداخت میکنیم. اینکه ما در هفته چهارم اول سال پول تزریق میکنیم نشان میدهد که عزم ما جزم است تا فدراسیونها کمترین مشکلات را داشته باشند.
پس یعنی مشکل مالی ندارید؟
دغدغه مالی داریم اما خودمان را جمعوجور کردهایم. میخواهیم فدراسیونها مشکل نداشته باشند.
تا بازیهای آسیایی چقدر اعتبار به وزارت میدهند، برآوردتان چقدر است؟
به ما قول دادند که هرچقدر برآوردمان هست بدهند و تا الان هم هرچه خواستهایم دادهاند. خود دولت هم حساسیت موضوع را درک کرده و صددرصد خوشبینیم که این وعدهها عملی شود. ما سال گذشته هم به فدراسیونها خوب پول دادیم اما واقعا یکسری از آنها بدهی قبلی داشتند. این بدهیها هم از محل همین اعتباراتی که ما دادیم باید صاف میشد.
وزارت ورزش قبلی را با چقدر مشکل تحویل گرفتید؟
من خیلی علاقهمند نیستم که راجع به گذشته نقد کنم. چون خیلی فایدهای ندارد. من خودم میدانم که چهچیز را تحویل گرفتهام و کارم این است که مشکلات را حل کنم. اگر بخواهیم به این مسایل بپردازیم بیخودی وقت همدیگر را میگیریم و ذهن جامعه را مشغول میکنیم. ولی من اینجا خیلی از کارهایی را دارم انجام میدهم روان نیست و سیستماتیک نبوده. باید خیلی از کارها را انجام بدهیم تا تازه برسیم به جایی که میخواهیم برنامه را اجرا کنیم.
مشکل ورزش قهرمانی ما را در چه میبینید؟
مشکلات خیلی زیاد است اما اگر بخواهیم آن را طبقهبندیشده ببینیم در زمینه منابع، سازمان در بعضی رشتهها در منابع انسانی مشکل دارد. در منابع امکانات و تجهیزات مشکل دارد. ما در بعضی رشتهها حتی در سطح ملی هم امکاناتی را که باید داشته باشیم نداریم. ما باید ببینیم این ساختوسازهایی که انجام شده به درد ورزش همگانی میخورد یا ورزش قهرمانی. به نظر من در بخش منابع کالبدی، کار چندانی برای ورزش قهرمانی نشده است. ما یک آکادمی ملی المپیک داریم. اما آیا همه میتوانند از کل کشور بیایند تهران و در اینجا تمرین کنند. باید حداقل در استانهایی که قطب ورزشی هستند مثل مازندران، خوزستان، اصفهان، خراسان، آذربایجانشرقی و... امکاناتی را در دسترس ورزشکاران قرار دهیم. مثلا هنوز پیست دوچرخهسواری چوبی نداریم. من هفته پیش سر تمرین تیمهای ملی دوچرخهسواری بودم. دختران به من میگفتند ما تا حالا در پیست چوبی کار نکردهایم. همین بچهها الان میخواهند به مسابقات قهرمانی آسیا در ازبکستان بروند و باید در پیست چوبی مسابقه بدهند اما چون روی پیست سیمانی تمرین کردهاند اصلا با پیست چوبی آشنا نیستند. تجهیزات و امکانات ما شایسته ورزش قهرمانی نیست. مشکل بعدی منابع مالی است. ما هنوز آن اعتباری که برای یک قهرمان باید خرج کنیم نداریم. چون ورزش در اولویت برنامههای کشورمان نیست. شاید هم درست باشد. من بهعنوان یک فرد ورزشی این نظر را دارم. البته از ورزش توقع بالاست اما توجه به آن کم است. همه دوست دارند نتیجه بگیریم اما نمیدانند که این نتیجه باید حاصل یک کار برنامهریزیشده با وسایل و تجهیزات باشد. بعد از آن منابع مدیریتی است؛ اینکه ما بتوانیم کارمان را خوب نظام بدهیم چه در ستاد، چه در فدراسیونها و چه در استانها. مورد بعدی استفاده از فناوری و تکنولوژی است. ما در این زمینه هم مثل سایر بخشها خیلی پیشرفته نیستیم. حالا شما در این زمینهها ما را با سایر رقبا در آسیا مقایسه کنید. اگر میخواهیم بحث کارشناسانه کنیم باید اینطوری حرف بزنیم. نمیشود احساسی حرف زد. میشود همینی که تا حالا بوده. فکر میکنم رسانهها یک مقدار باید در این زمینه روشنگری و توجه مسوولان و تصمیمگیرندهها را جلب کنند تا این توقعی که در جامعه ایجاد شده موردتوجه هم قرار بگیرد. الان توقع در جامعه ایجاد شده. من فکر میکنم کارهایی که ما داریم میکنیم در نوع خودش نشان داده که در یکسری رشتهها استعداد لازم را داریم.
مساله بعدی این است که هیچ دلیلی ندارد ما روی همه رشتههای ورزشی سرمایهگذاری کنیم. در دنیا به جز روسیه، آمریکا و چین که روی همه رشتهها سرمایهگذاری میکنند، هیچ کشوری را نداریم که در همه رشتهها فعالیت کند. ما از تمام رشتهها توقع داریم. ولی اینطور نباید باشد. ما در همین بازیهای آسیایی میتوانیم به این سمت برویم که یک تقسیمبندی داشته باشیم، مثلا وقتی میخواهیم به بازیهای آسیایی برویم کسانی را ببریم که میتوانند مدال بگیرند. چون بازیهای آسیایی میدان توسعه ورزش قهرمانی نیست. ضمنا بعضی از رشتهها هست که در خود کشور هنوز جمعیت لازم را تحت پوشش ندارد، مثلا گلف را فرض کنید. ما یک زمین کامل گلف در کشور نداریم. بعد میخواهیم تیمملی گلف را به بازیهای آسیایی ببریم. ما باید ببینیم آیا در اکثر استان ها به یک رشته میپردازند یا نه؟ چون ما این امکانات را نداریم باید فقط در رشتههایی که منابع لازم را داریم بپردازیم و به بازیهای آسیایی تیمملی را اعزام کنیم. در المپیک تعداد رشتهها خیلی کمتر است. چون در المپیک انتخابی میگذارند درست معلوم میشود در رشتههایی میتوانیم شرکت کنیم که جایگاهش را داریم. در حد چهار،پنجرشته بیشتر نیست. با توجه به این مسایل ما باید خودمان این موضوع را بررسی کنیم و بدانیم در ورزش قهرمانی مشکلمان چیست.
موضوع استعدادیابی را داریم که متاسفانه این قضیه هم در ورزش ما موردتوجه قرار نگرفته و جزو برنامههایی است که ما امسال شروع کردیم. ولی این کار الان که نتیجه نمیدهد. یک کار ششتاهشتساله است. ما پایهاش را گذاشتیم و امیدواریم خوب جلو برود که حداقل این نظام شکل بگیرد. اگر این کار عملی شود، میتوانیم بگوییم بهصورت دقیقتر ورزشکاران انتخاب میشوند و در اختیار فدراسیونها و پایگاهها قرار میگیرند. در یک کلام باید روشن باشد ما میخواهیم تیمهای ملی داشته باشیم یا نه؟ در میادین آسیایی، جهانی و المپیک حضور داشته یا نه؟ اگر این مشکلات حل شود با انگیزهای که من در جوانان میبینم شدنی است در غیر اینصورت نه.
خانم شهریان، معاون ورزش بانوان گفته یکسری از تیمهای بانوان را با وجود اینکه شانس مدال ندارند به بازیهای آسیایی میفرستیم، نظر شما چیست؟
تا این لحظه هنوز معلوم نیست چه رشتههایی به اینچئون میروند. ما طی یکی، دوهفته آینده جلسات مشترکی را با کمیته ملی المپیک داریم تا ببینیم چه رشتههایی برای بازیهای آسیایی نامزد هستند. چون باید یکسری رکوردهای لازم را بیاورند اصلا نگاه جنسیتی نیست در مورد آقایان هم میگویم. بازیهای آسیایی جای کسب تجربه نیست. حضور اینچنینی به خود آن رشته هم لطمه میزند. بهتر است این تجربهها در رویدادهای سبکتر به دست بیاید. همه چهارسال کار میکنند تا بیایند در بازیهای آسیایی و ببینند ورزششان در کجای قاره قرار دارد. ما تحلیل و آمار داریم. دیدیم در دورههایی که جمعیت زیاد به بازیهای آسیایی بردیم مدال زیاد هم نگرفتیم حتی در همین بازیهای دوره قبل. همیشه کسانی مدال گرفتند که به آنها بیشتر توجه شده است. من بحثم روی رشته است به جنسیت کاری ندارم. ما حتی اگر بضاعتش را هم داشته باشیم، میگویم شلوغکردن کار خوبی نیست. رسیدگی و مدیریتکردن بهکاروان مشکل ایجاد میکند.
رشتههایی مثل کشتی، بسکتبال و والیبال مسابقات جهانیشان نزدیک به بازیهای آسیایی است، برنامهتان برای این تیمها چیست که به آنها لطمه وارد نشود و بتوانند در اینچئون نتیجه بگیرند؟
من تا آنجایی که یادم هست از 1990 به بعد مسابقات قهرمانی جهان کشتی به بازیهای آسیایی نزدیک بوده. فدراسیونها به این مسایل فکر کردند و جابهجاییهایی را احتمالا انجام میدهند که مشکلی به وجود نیاید تا به ترکیب تیم لطمه نخورد. این نزدیکی زمان مسابقات تنها برای ما نیست برای همه رقیبهای ما هم هست، مثلا در والیبال تیمهای کره و چین هم همین شرایط را دارند.
دومین دوره المپیک نوجوانان هم امسال پیش از بازیهای آسیایی برگزار میشود. این بازیها چقدر برایتان اهمیت دارد؟
مسابقات خوبی است و انتخابی دارد. بالاخره اینها بچههایی هستند که در آینده به تیمملی میرسند. نمیشود گفت برای ما اهمیت ندارد. کمیته بینالمللی المپیک با هدف آشنایی نوجوانان با بازیهای المپیک این مسابقات را برگزار کرد که کار خوبی است.
انتخابات فدراسیون قایقرانی چه زمانی برگزار میشود؟ بازیهای آسیایی نزدیک است و این رشته جزو رشتههای مدالآور ماست اما هنوز بعد از دو سال رییس ندارد و با سرپرست اداره میشود؟
انتخابات حتما تا پیش از بازیهای آسیایی برگزار میشود اما فدراسیون کارش را دارد انجام میدهد، خود من هم بر کار آنها نظارت دارم. یکی از مدیران من سرپرست فدراسیون است و هر روز او را میبینم در مورد مسایل فدراسیون با هم صحبت میکنیم.
خصوصیسازی باشگاههای پرسپولیس و استقلال به کجا رسید؟
آقای خادم پیگیر این موضوع هستند و من بهطور کامل در جریان آن نیستم ولی طبق مصوبه اخیر دولت باید تا پایان سال این کار انجام شود. تکلیف قانونی است.
سابقه 9دوره حضور در بازیهای المپیک و آسیایی بهعنوان رییس کاروان کافی است تا بخواهیم پای صحبت نصرالله سجادی بنشینیم؛ مدیری که لقب «مرد تکرارنشدنی ورزش ایران» را به او دادهاند. سجادی بعد از پنجسال دوری دوباره به عرصه ورزش برگشته تا بیش از 30 سال تجربهاش را اینبار در سمت معاونت قهرمانی وزارت ورزشوجوانان در اختیار اهالی این حوزه قرار بدهد. او و تیمش در حالی ششماه است این وزارتخانه سراسر جنجال و پرحاشیه را تحویل گرفتهاند که باید سال پرچالشی را پشت سر بگذارند؛ سالی که رویدادهای بینالمللی زیادی در آن وجود دارد و مهمترین آن بازیهای آسیایی 2014 اینچئون کرهجنوبی است. کاروان ورزش ایران در حالی در اینچئون کار دشواری را برای تکرار عنوان چهارمی دوره قبلش پیشرو خواهد داشت که سجادی نیز به این موضوع تاکید میکند. قطع به یقین در صورت تکرارنشدن عنوان چهارمی بعد از بزرگترین رویداد ورزشی قاره کهن سیل تند انتقادات سمت وزارتیها روانه میشود، اما دانشیار دانشکده تربیتبدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران میگوید در تمام این سالها دیگر به این مسایل عادت کرده و آمده تا فقط کار خودش را بکند. در ادامه گفتوگوی
«شرق» را با معاونت قهرمانی وزارت ورزشوجوانان در آستانه پنجماه مانده تا بازی های آسیایی میخوانید:
از بازیهای آسیایی اینچئون شروع کنیم. فکر میکنید بتوانیم 20مدال طلا و عنوان چهارمی را که در دوره گذشته این بازیها داشتیم، تکرار کنیم یا نه. شرایط الان چطور است؟
به اعتقاد من با توجه به حضوری که در 9دوره این بازیها داشتیم ما هر دورهای که پس از پایان بازیها بلافاصله کارمان را شروع کردیم فکر میکنم یک مقدار موفقتر توانستیم عمل کنیم. درشرایط فعلی ما نهتنها خیلی زود کارمان را شروع نکردیم بلکه دیر هم شروع کردهایم و این دیر شروع کردن توام با مشکلات و چالشهایی بوده که طی این یکی، دو سال گذشته در ورزش وجود داشته. اینها همه در برنامهریزی و کار کردن روی فدراسیونهای ورزشی تاثیر گذاشته است.
یعنی اختلافی که بین مسوولان کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش سابق وجود داشت هم تاثیرگذار بوده؟
بله، علاوه بر آن برخی فدراسیونها مشکلاتی داشتند. تعداد زیادی از فدراسیونهای ما با سرپرست اداره میشدند. سرپرست موقتی است، مسوولیت ندارد و مشکلاتی از این دست باعث شد آنگونه که باید مانند گذشته آمادگی لازم تا این لحظه برایمان به وجود نیاید. تلاش من در این ششماهی که به وزارت آمدم این بوده که امور فدراسیونها را ساماندهی کنم. ما اگر میخواهیم جایی کار کنیم اول باید بستر لازم فراهم باشد تا بعد بتوانیم کار کنیم.
این دوره از بازیها نسبت به دورههای قبلی از یک مشخصه خاصی برخوردار است و آن، این است که میزبان خودش در ورزش آسیا دارای مقامهای خیلی خوبی در خیلی از رشتههاست. شاید بگویم دوره قبل هم همینطور بوده ولی کشور چین چون فاصله خیلی زیادی با بقیه کشورها دارد حسابش جداست. به عبارت دیگر چین خودش را از ورزش آسیا جدا کرده و در المپیک و سطح جهان حرف میزند اما کرهجنوبی بهعنوان کشوری که روی ورزش خوب سرمایهگذاری کرده، وقتی میزبانی میگیرد با برنامه میگیرد. مسلما کشوری که میزبانی یک دوره از بازیها را میگیرد و وقتی شش، هفتسال قبل به استقبال این میزبانی میرود به همان اندازه هم روی تیمهایش کار میکند که بتواند بهترین نتیجه را بگیرد. ما طبق بررسیهایی که کردیم در خیلی از رشتههایی که شانس مدالآوری داریم کره هم آنجا حضور دارد جدای اینکه کشورهای دیگر هم هستند.
فکر میکنم کار به همین دلیل یک مقدار سخت است اما این سختی دلیل این نمیشود که ما کارمان را انجام ندهیم یا کاری نکرده باشیم. ما با فدراسیونها جلسات مختلفی داشتیم و از همان موقع که آمدیم، سعی کردیم اعتبارات و منابعی که داریم بیشتر به فدراسیونهایی بدهیم که هم شانس حضور در بازیهای آسیایی دارند و هم شانس مدالآوری. البته کمیته ملی المپیک در این مدت اصلا بیکار نبوده و کار خودشان را انجام دادند و کمک کردند. منتها این عدم ثباتی که بوده بالاخره مشکلاتی را به وجود آورده است. اما در سال جدید ما بهصورت خیلی جدی از فدراسیونهایی که فکر میکنیم شانس خیلی بیشتری برای کسب مدال دارند، حمایت میکنیم که از همین الان شروع کردیم. هم منابع دادیم و هم نظارت بیشتر داریم. امیدوار هستم که ما بتوانیم در اینچئون خوب ظاهر شویم اما اینکه الان من خیلی مطمئن بگویم نتیجه دوره قبل را تکرار میکنیم کمی زود است. اگر کمی جلوتر برویم ، دو، سهماه مانده به بازیها، بهتر میتوان در این مورد صحبت کرد. ضمن اینکه ما در بازیهای آسیایی 2010 گوانگجو با 20مدال طلا چهارم شدیم. فکر میکنم این دوره کار خیلی مشکلتر است. بهنظر میرسد ما در این دوره باید بیشتر از 20مدال طلا بیاوریم که چهارم بشویم. حالا شاید اینطور هم نباشد اما باید جلو برویم تا ببینیم چه میشود. در آن دوره چند کشور مثل قزاقستان، تایوان و هند نزدیک به ما بودند. بعضی از کشورها نزدیک ما نبودند اما به بعضی از مدالهای ما نزدیک هستند. یعنی بعضی از طلاهایی که در گوانگجو گرفتیم خیلی میلیمتری گرفتیم و نزدیک بود نقره بشود. ما اگر دو مدال طلا کمتر میگرفتیم پنجم میشدیم. ولی امیدواریم خوب ظاهر شویم. تقریبا ارزیابیام هم همین است.
خیلی از کارشناسان میگویند در این شرایط چهارم شدن سخت است. فکر نمیکنید این موضوع برای وزارت ورزش که تازه آمده چالشبرانگیز شود و به شما نمره مردودی بدهند؟
جو رسانهای ما همین گونه است. ما تازه ششماه است آمدهایم و تا بخواهیم اینچئون برویم نزدیک یک سال میشود. اشکالی ندارد؛ ما داریم کارهایی که انجام شده را ساماندهی میکنیم. یک مقدار نظارت بیشتر میکنیم. بخواهیم و نخواهیم این موضوع هست. الان تیمملی فوتبال دارد میرود جامجهانی، همه میگویند هیچ توقعی نیست که این تیم از گروه بالا برود. حالا ما وقتی برویم جامجهانی، شما خواهید دید جو چگونه خواهد بود. به هر حال این جوی است که وجود دارد و زیاد مسالهای نیست. آنچه بر عهده ماست انجامش میدهیم. مثلا اگر کاروان ایران به المپیک ریودوژانیرو برود و برگردد و خوب کار نکرده باشد، میتوان به کمیته ملی المپیک گفت که شما سهسال در این کمیته بودید چه کار کردید. ولی تیم جدید کمیته ملی المپیک هم تا بازیهای اینچئون کمتر از 10ماه میشود که مسوولیت را برعهده گرفته. تقریبا همه مسوولانش هم به غیر از یکی، دونفر عوض شدهاند. خب باید چه کار میکردند؟ یا مثلا وزارت ورزش هم همینطور.
دوره گذشته در بازیهای گوانگجو، مسوولان سازمان تربیتبدنی سابق (علی سعیدلو) هم تازه روی کار آمده بودند اما همهچیز به اسم آنها تمام شد، در مقابل اینجور انتقادها هم هست که رسانهها و کارشناسان تعریف هم میکنند!
بله اینجوری است. من خودم این تجربه را دارم و 9دوره در بازیهای آسیایی و المپیک شرکت داشتم. ورزش و ورزشکار یک روز و دو روز که ملی نمیشود. یک برنامه 10ساله پشتش است. الان هم باید سعی کنیم که در فاصله این چند ماه طوری عمل کنیم که ملیپوشان کمترین دغدغه را نداشته باشند. بودجه ما هنوز در سال جدید ابلاغ نشده اما تا آخر همین ماه میخواهیم به فدراسیونهایی که به اینچئون میروند پول تزریق کنیم.
از وقتی که آمدید چقدر به فدراسیونها اعتبار دادید چون تا پیش از این، همه خیلی گلایه داشتند و میگفتند حساب فدراسیونها خالی است؟
در سال گذشته چهار مرحله وجوه داده شد الان در سال جدید هم تا پایان فروردین یک مرحله پرداخت میکنیم. اینکه ما در هفته چهارم اول سال پول تزریق میکنیم نشان میدهد که عزم ما جزم است تا فدراسیونها کمترین مشکلات را داشته باشند.
پس یعنی مشکل مالی ندارید؟
دغدغه مالی داریم اما خودمان را جمعوجور کردهایم. میخواهیم فدراسیونها مشکل نداشته باشند.
تا بازیهای آسیایی چقدر اعتبار به وزارت میدهند، برآوردتان چقدر است؟
به ما قول دادند که هرچقدر برآوردمان هست بدهند و تا الان هم هرچه خواستهایم دادهاند. خود دولت هم حساسیت موضوع را درک کرده و صددرصد خوشبینیم که این وعدهها عملی شود. ما سال گذشته هم به فدراسیونها خوب پول دادیم اما واقعا یکسری از آنها بدهی قبلی داشتند. این بدهیها هم از محل همین اعتباراتی که ما دادیم باید صاف میشد.
وزارت ورزش قبلی را با چقدر مشکل تحویل گرفتید؟
من خیلی علاقهمند نیستم که راجع به گذشته نقد کنم. چون خیلی فایدهای ندارد. من خودم میدانم که چهچیز را تحویل گرفتهام و کارم این است که مشکلات را حل کنم. اگر بخواهیم به این مسایل بپردازیم بیخودی وقت همدیگر را میگیریم و ذهن جامعه را مشغول میکنیم. ولی من اینجا خیلی از کارهایی را دارم انجام میدهم روان نیست و سیستماتیک نبوده. باید خیلی از کارها را انجام بدهیم تا تازه برسیم به جایی که میخواهیم برنامه را اجرا کنیم.
مشکل ورزش قهرمانی ما را در چه میبینید؟
مشکلات خیلی زیاد است اما اگر بخواهیم آن را طبقهبندیشده ببینیم در زمینه منابع، سازمان در بعضی رشتهها در منابع انسانی مشکل دارد. در منابع امکانات و تجهیزات مشکل دارد. ما در بعضی رشتهها حتی در سطح ملی هم امکاناتی را که باید داشته باشیم نداریم. ما باید ببینیم این ساختوسازهایی که انجام شده به درد ورزش همگانی میخورد یا ورزش قهرمانی. به نظر من در بخش منابع کالبدی، کار چندانی برای ورزش قهرمانی نشده است. ما یک آکادمی ملی المپیک داریم. اما آیا همه میتوانند از کل کشور بیایند تهران و در اینجا تمرین کنند. باید حداقل در استانهایی که قطب ورزشی هستند مثل مازندران، خوزستان، اصفهان، خراسان، آذربایجانشرقی و... امکاناتی را در دسترس ورزشکاران قرار دهیم. مثلا هنوز پیست دوچرخهسواری چوبی نداریم. من هفته پیش سر تمرین تیمهای ملی دوچرخهسواری بودم. دختران به من میگفتند ما تا حالا در پیست چوبی کار نکردهایم. همین بچهها الان میخواهند به مسابقات قهرمانی آسیا در ازبکستان بروند و باید در پیست چوبی مسابقه بدهند اما چون روی پیست سیمانی تمرین کردهاند اصلا با پیست چوبی آشنا نیستند. تجهیزات و امکانات ما شایسته ورزش قهرمانی نیست. مشکل بعدی منابع مالی است. ما هنوز آن اعتباری که برای یک قهرمان باید خرج کنیم نداریم. چون ورزش در اولویت برنامههای کشورمان نیست. شاید هم درست باشد. من بهعنوان یک فرد ورزشی این نظر را دارم. البته از ورزش توقع بالاست اما توجه به آن کم است. همه دوست دارند نتیجه بگیریم اما نمیدانند که این نتیجه باید حاصل یک کار برنامهریزیشده با وسایل و تجهیزات باشد. بعد از آن منابع مدیریتی است؛ اینکه ما بتوانیم کارمان را خوب نظام بدهیم چه در ستاد، چه در فدراسیونها و چه در استانها. مورد بعدی استفاده از فناوری و تکنولوژی است. ما در این زمینه هم مثل سایر بخشها خیلی پیشرفته نیستیم. حالا شما در این زمینهها ما را با سایر رقبا در آسیا مقایسه کنید. اگر میخواهیم بحث کارشناسانه کنیم باید اینطوری حرف بزنیم. نمیشود احساسی حرف زد. میشود همینی که تا حالا بوده. فکر میکنم رسانهها یک مقدار باید در این زمینه روشنگری و توجه مسوولان و تصمیمگیرندهها را جلب کنند تا این توقعی که در جامعه ایجاد شده موردتوجه هم قرار بگیرد. الان توقع در جامعه ایجاد شده. من فکر میکنم کارهایی که ما داریم میکنیم در نوع خودش نشان داده که در یکسری رشتهها استعداد لازم را داریم.
مساله بعدی این است که هیچ دلیلی ندارد ما روی همه رشتههای ورزشی سرمایهگذاری کنیم. در دنیا به جز روسیه، آمریکا و چین که روی همه رشتهها سرمایهگذاری میکنند، هیچ کشوری را نداریم که در همه رشتهها فعالیت کند. ما از تمام رشتهها توقع داریم. ولی اینطور نباید باشد. ما در همین بازیهای آسیایی میتوانیم به این سمت برویم که یک تقسیمبندی داشته باشیم، مثلا وقتی میخواهیم به بازیهای آسیایی برویم کسانی را ببریم که میتوانند مدال بگیرند. چون بازیهای آسیایی میدان توسعه ورزش قهرمانی نیست. ضمنا بعضی از رشتهها هست که در خود کشور هنوز جمعیت لازم را تحت پوشش ندارد، مثلا گلف را فرض کنید. ما یک زمین کامل گلف در کشور نداریم. بعد میخواهیم تیمملی گلف را به بازیهای آسیایی ببریم. ما باید ببینیم آیا در اکثر استان ها به یک رشته میپردازند یا نه؟ چون ما این امکانات را نداریم باید فقط در رشتههایی که منابع لازم را داریم بپردازیم و به بازیهای آسیایی تیمملی را اعزام کنیم. در المپیک تعداد رشتهها خیلی کمتر است. چون در المپیک انتخابی میگذارند درست معلوم میشود در رشتههایی میتوانیم شرکت کنیم که جایگاهش را داریم. در حد چهار،پنجرشته بیشتر نیست. با توجه به این مسایل ما باید خودمان این موضوع را بررسی کنیم و بدانیم در ورزش قهرمانی مشکلمان چیست.
موضوع استعدادیابی را داریم که متاسفانه این قضیه هم در ورزش ما موردتوجه قرار نگرفته و جزو برنامههایی است که ما امسال شروع کردیم. ولی این کار الان که نتیجه نمیدهد. یک کار ششتاهشتساله است. ما پایهاش را گذاشتیم و امیدواریم خوب جلو برود که حداقل این نظام شکل بگیرد. اگر این کار عملی شود، میتوانیم بگوییم بهصورت دقیقتر ورزشکاران انتخاب میشوند و در اختیار فدراسیونها و پایگاهها قرار میگیرند. در یک کلام باید روشن باشد ما میخواهیم تیمهای ملی داشته باشیم یا نه؟ در میادین آسیایی، جهانی و المپیک حضور داشته یا نه؟ اگر این مشکلات حل شود با انگیزهای که من در جوانان میبینم شدنی است در غیر اینصورت نه.
خانم شهریان، معاون ورزش بانوان گفته یکسری از تیمهای بانوان را با وجود اینکه شانس مدال ندارند به بازیهای آسیایی میفرستیم، نظر شما چیست؟
تا این لحظه هنوز معلوم نیست چه رشتههایی به اینچئون میروند. ما طی یکی، دوهفته آینده جلسات مشترکی را با کمیته ملی المپیک داریم تا ببینیم چه رشتههایی برای بازیهای آسیایی نامزد هستند. چون باید یکسری رکوردهای لازم را بیاورند اصلا نگاه جنسیتی نیست در مورد آقایان هم میگویم. بازیهای آسیایی جای کسب تجربه نیست. حضور اینچنینی به خود آن رشته هم لطمه میزند. بهتر است این تجربهها در رویدادهای سبکتر به دست بیاید. همه چهارسال کار میکنند تا بیایند در بازیهای آسیایی و ببینند ورزششان در کجای قاره قرار دارد. ما تحلیل و آمار داریم. دیدیم در دورههایی که جمعیت زیاد به بازیهای آسیایی بردیم مدال زیاد هم نگرفتیم حتی در همین بازیهای دوره قبل. همیشه کسانی مدال گرفتند که به آنها بیشتر توجه شده است. من بحثم روی رشته است به جنسیت کاری ندارم. ما حتی اگر بضاعتش را هم داشته باشیم، میگویم شلوغکردن کار خوبی نیست. رسیدگی و مدیریتکردن بهکاروان مشکل ایجاد میکند.
رشتههایی مثل کشتی، بسکتبال و والیبال مسابقات جهانیشان نزدیک به بازیهای آسیایی است، برنامهتان برای این تیمها چیست که به آنها لطمه وارد نشود و بتوانند در اینچئون نتیجه بگیرند؟
من تا آنجایی که یادم هست از 1990 به بعد مسابقات قهرمانی جهان کشتی به بازیهای آسیایی نزدیک بوده. فدراسیونها به این مسایل فکر کردند و جابهجاییهایی را احتمالا انجام میدهند که مشکلی به وجود نیاید تا به ترکیب تیم لطمه نخورد. این نزدیکی زمان مسابقات تنها برای ما نیست برای همه رقیبهای ما هم هست، مثلا در والیبال تیمهای کره و چین هم همین شرایط را دارند.
دومین دوره المپیک نوجوانان هم امسال پیش از بازیهای آسیایی برگزار میشود. این بازیها چقدر برایتان اهمیت دارد؟
مسابقات خوبی است و انتخابی دارد. بالاخره اینها بچههایی هستند که در آینده به تیمملی میرسند. نمیشود گفت برای ما اهمیت ندارد. کمیته بینالمللی المپیک با هدف آشنایی نوجوانان با بازیهای المپیک این مسابقات را برگزار کرد که کار خوبی است.
انتخابات فدراسیون قایقرانی چه زمانی برگزار میشود؟ بازیهای آسیایی نزدیک است و این رشته جزو رشتههای مدالآور ماست اما هنوز بعد از دو سال رییس ندارد و با سرپرست اداره میشود؟
انتخابات حتما تا پیش از بازیهای آسیایی برگزار میشود اما فدراسیون کارش را دارد انجام میدهد، خود من هم بر کار آنها نظارت دارم. یکی از مدیران من سرپرست فدراسیون است و هر روز او را میبینم در مورد مسایل فدراسیون با هم صحبت میکنیم.
خصوصیسازی باشگاههای پرسپولیس و استقلال به کجا رسید؟
آقای خادم پیگیر این موضوع هستند و من بهطور کامل در جریان آن نیستم ولی طبق مصوبه اخیر دولت باید تا پایان سال این کار انجام شود. تکلیف قانونی است.
از بازیهای آسیایی اینچئون شروع کنیم. فکر میکنید بتوانیم 20مدال طلا و عنوان چهارمی را که در دوره گذشته این بازیها داشتیم، تکرار کنیم یا نه. شرایط الان چطور است؟
به اعتقاد من با توجه به حضوری که در 9دوره این بازیها داشتیم ما هر دورهای که پس از پایان بازیها بلافاصله کارمان را شروع کردیم فکر میکنم یک مقدار موفقتر توانستیم عمل کنیم. درشرایط فعلی ما نهتنها خیلی زود کارمان را شروع نکردیم بلکه دیر هم شروع کردهایم و این دیر شروع کردن توام با مشکلات و چالشهایی بوده که طی این یکی، دو سال گذشته در ورزش وجود داشته. اینها همه در برنامهریزی و کار کردن روی فدراسیونهای ورزشی تاثیر گذاشته است.
یعنی اختلافی که بین مسوولان کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش سابق وجود داشت هم تاثیرگذار بوده؟
بله، علاوه بر آن برخی فدراسیونها مشکلاتی داشتند. تعداد زیادی از فدراسیونهای ما با سرپرست اداره میشدند. سرپرست موقتی است، مسوولیت ندارد و مشکلاتی از این دست باعث شد آنگونه که باید مانند گذشته آمادگی لازم تا این لحظه برایمان به وجود نیاید. تلاش من در این ششماهی که به وزارت آمدم این بوده که امور فدراسیونها را ساماندهی کنم. ما اگر میخواهیم جایی کار کنیم اول باید بستر لازم فراهم باشد تا بعد بتوانیم کار کنیم.
این دوره از بازیها نسبت به دورههای قبلی از یک مشخصه خاصی برخوردار است و آن، این است که میزبان خودش در ورزش آسیا دارای مقامهای خیلی خوبی در خیلی از رشتههاست. شاید بگویم دوره قبل هم همینطور بوده ولی کشور چین چون فاصله خیلی زیادی با بقیه کشورها دارد حسابش جداست. به عبارت دیگر چین خودش را از ورزش آسیا جدا کرده و در المپیک و سطح جهان حرف میزند اما کرهجنوبی بهعنوان کشوری که روی ورزش خوب سرمایهگذاری کرده، وقتی میزبانی میگیرد با برنامه میگیرد. مسلما کشوری که میزبانی یک دوره از بازیها را میگیرد و وقتی شش، هفتسال قبل به استقبال این میزبانی میرود به همان اندازه هم روی تیمهایش کار میکند که بتواند بهترین نتیجه را بگیرد. ما طبق بررسیهایی که کردیم در خیلی از رشتههایی که شانس مدالآوری داریم کره هم آنجا حضور دارد جدای اینکه کشورهای دیگر هم هستند.
فکر میکنم کار به همین دلیل یک مقدار سخت است اما این سختی دلیل این نمیشود که ما کارمان را انجام ندهیم یا کاری نکرده باشیم. ما با فدراسیونها جلسات مختلفی داشتیم و از همان موقع که آمدیم، سعی کردیم اعتبارات و منابعی که داریم بیشتر به فدراسیونهایی بدهیم که هم شانس حضور در بازیهای آسیایی دارند و هم شانس مدالآوری. البته کمیته ملی المپیک در این مدت اصلا بیکار نبوده و کار خودشان را انجام دادند و کمک کردند. منتها این عدم ثباتی که بوده بالاخره مشکلاتی را به وجود آورده است. اما در سال جدید ما بهصورت خیلی جدی از فدراسیونهایی که فکر میکنیم شانس خیلی بیشتری برای کسب مدال دارند، حمایت میکنیم که از همین الان شروع کردیم. هم منابع دادیم و هم نظارت بیشتر داریم. امیدوار هستم که ما بتوانیم در اینچئون خوب ظاهر شویم اما اینکه الان من خیلی مطمئن بگویم نتیجه دوره قبل را تکرار میکنیم کمی زود است. اگر کمی جلوتر برویم ، دو، سهماه مانده به بازیها، بهتر میتوان در این مورد صحبت کرد. ضمن اینکه ما در بازیهای آسیایی 2010 گوانگجو با 20مدال طلا چهارم شدیم. فکر میکنم این دوره کار خیلی مشکلتر است. بهنظر میرسد ما در این دوره باید بیشتر از 20مدال طلا بیاوریم که چهارم بشویم. حالا شاید اینطور هم نباشد اما باید جلو برویم تا ببینیم چه میشود. در آن دوره چند کشور مثل قزاقستان، تایوان و هند نزدیک به ما بودند. بعضی از کشورها نزدیک ما نبودند اما به بعضی از مدالهای ما نزدیک هستند. یعنی بعضی از طلاهایی که در گوانگجو گرفتیم خیلی میلیمتری گرفتیم و نزدیک بود نقره بشود. ما اگر دو مدال طلا کمتر میگرفتیم پنجم میشدیم. ولی امیدواریم خوب ظاهر شویم. تقریبا ارزیابیام هم همین است.
خیلی از کارشناسان میگویند در این شرایط چهارم شدن سخت است. فکر نمیکنید این موضوع برای وزارت ورزش که تازه آمده چالشبرانگیز شود و به شما نمره مردودی بدهند؟
جو رسانهای ما همین گونه است. ما تازه ششماه است آمدهایم و تا بخواهیم اینچئون برویم نزدیک یک سال میشود. اشکالی ندارد؛ ما داریم کارهایی که انجام شده را ساماندهی میکنیم. یک مقدار نظارت بیشتر میکنیم. بخواهیم و نخواهیم این موضوع هست. الان تیمملی فوتبال دارد میرود جامجهانی، همه میگویند هیچ توقعی نیست که این تیم از گروه بالا برود. حالا ما وقتی برویم جامجهانی، شما خواهید دید جو چگونه خواهد بود. به هر حال این جوی است که وجود دارد و زیاد مسالهای نیست. آنچه بر عهده ماست انجامش میدهیم. مثلا اگر کاروان ایران به المپیک ریودوژانیرو برود و برگردد و خوب کار نکرده باشد، میتوان به کمیته ملی المپیک گفت که شما سهسال در این کمیته بودید چه کار کردید. ولی تیم جدید کمیته ملی المپیک هم تا بازیهای اینچئون کمتر از 10ماه میشود که مسوولیت را برعهده گرفته. تقریبا همه مسوولانش هم به غیر از یکی، دونفر عوض شدهاند. خب باید چه کار میکردند؟ یا مثلا وزارت ورزش هم همینطور.
دوره گذشته در بازیهای گوانگجو، مسوولان سازمان تربیتبدنی سابق (علی سعیدلو) هم تازه روی کار آمده بودند اما همهچیز به اسم آنها تمام شد، در مقابل اینجور انتقادها هم هست که رسانهها و کارشناسان تعریف هم میکنند!
بله اینجوری است. من خودم این تجربه را دارم و 9دوره در بازیهای آسیایی و المپیک شرکت داشتم. ورزش و ورزشکار یک روز و دو روز که ملی نمیشود. یک برنامه 10ساله پشتش است. الان هم باید سعی کنیم که در فاصله این چند ماه طوری عمل کنیم که ملیپوشان کمترین دغدغه را نداشته باشند. بودجه ما هنوز در سال جدید ابلاغ نشده اما تا آخر همین ماه میخواهیم به فدراسیونهایی که به اینچئون میروند پول تزریق کنیم.
از وقتی که آمدید چقدر به فدراسیونها اعتبار دادید چون تا پیش از این، همه خیلی گلایه داشتند و میگفتند حساب فدراسیونها خالی است؟
در سال گذشته چهار مرحله وجوه داده شد الان در سال جدید هم تا پایان فروردین یک مرحله پرداخت میکنیم. اینکه ما در هفته چهارم اول سال پول تزریق میکنیم نشان میدهد که عزم ما جزم است تا فدراسیونها کمترین مشکلات را داشته باشند.
پس یعنی مشکل مالی ندارید؟
دغدغه مالی داریم اما خودمان را جمعوجور کردهایم. میخواهیم فدراسیونها مشکل نداشته باشند.
تا بازیهای آسیایی چقدر اعتبار به وزارت میدهند، برآوردتان چقدر است؟
به ما قول دادند که هرچقدر برآوردمان هست بدهند و تا الان هم هرچه خواستهایم دادهاند. خود دولت هم حساسیت موضوع را درک کرده و صددرصد خوشبینیم که این وعدهها عملی شود. ما سال گذشته هم به فدراسیونها خوب پول دادیم اما واقعا یکسری از آنها بدهی قبلی داشتند. این بدهیها هم از محل همین اعتباراتی که ما دادیم باید صاف میشد.
وزارت ورزش قبلی را با چقدر مشکل تحویل گرفتید؟
من خیلی علاقهمند نیستم که راجع به گذشته نقد کنم. چون خیلی فایدهای ندارد. من خودم میدانم که چهچیز را تحویل گرفتهام و کارم این است که مشکلات را حل کنم. اگر بخواهیم به این مسایل بپردازیم بیخودی وقت همدیگر را میگیریم و ذهن جامعه را مشغول میکنیم. ولی من اینجا خیلی از کارهایی را دارم انجام میدهم روان نیست و سیستماتیک نبوده. باید خیلی از کارها را انجام بدهیم تا تازه برسیم به جایی که میخواهیم برنامه را اجرا کنیم.
مشکل ورزش قهرمانی ما را در چه میبینید؟
مشکلات خیلی زیاد است اما اگر بخواهیم آن را طبقهبندیشده ببینیم در زمینه منابع، سازمان در بعضی رشتهها در منابع انسانی مشکل دارد. در منابع امکانات و تجهیزات مشکل دارد. ما در بعضی رشتهها حتی در سطح ملی هم امکاناتی را که باید داشته باشیم نداریم. ما باید ببینیم این ساختوسازهایی که انجام شده به درد ورزش همگانی میخورد یا ورزش قهرمانی. به نظر من در بخش منابع کالبدی، کار چندانی برای ورزش قهرمانی نشده است. ما یک آکادمی ملی المپیک داریم. اما آیا همه میتوانند از کل کشور بیایند تهران و در اینجا تمرین کنند. باید حداقل در استانهایی که قطب ورزشی هستند مثل مازندران، خوزستان، اصفهان، خراسان، آذربایجانشرقی و... امکاناتی را در دسترس ورزشکاران قرار دهیم. مثلا هنوز پیست دوچرخهسواری چوبی نداریم. من هفته پیش سر تمرین تیمهای ملی دوچرخهسواری بودم. دختران به من میگفتند ما تا حالا در پیست چوبی کار نکردهایم. همین بچهها الان میخواهند به مسابقات قهرمانی آسیا در ازبکستان بروند و باید در پیست چوبی مسابقه بدهند اما چون روی پیست سیمانی تمرین کردهاند اصلا با پیست چوبی آشنا نیستند. تجهیزات و امکانات ما شایسته ورزش قهرمانی نیست. مشکل بعدی منابع مالی است. ما هنوز آن اعتباری که برای یک قهرمان باید خرج کنیم نداریم. چون ورزش در اولویت برنامههای کشورمان نیست. شاید هم درست باشد. من بهعنوان یک فرد ورزشی این نظر را دارم. البته از ورزش توقع بالاست اما توجه به آن کم است. همه دوست دارند نتیجه بگیریم اما نمیدانند که این نتیجه باید حاصل یک کار برنامهریزیشده با وسایل و تجهیزات باشد. بعد از آن منابع مدیریتی است؛ اینکه ما بتوانیم کارمان را خوب نظام بدهیم چه در ستاد، چه در فدراسیونها و چه در استانها. مورد بعدی استفاده از فناوری و تکنولوژی است. ما در این زمینه هم مثل سایر بخشها خیلی پیشرفته نیستیم. حالا شما در این زمینهها ما را با سایر رقبا در آسیا مقایسه کنید. اگر میخواهیم بحث کارشناسانه کنیم باید اینطوری حرف بزنیم. نمیشود احساسی حرف زد. میشود همینی که تا حالا بوده. فکر میکنم رسانهها یک مقدار باید در این زمینه روشنگری و توجه مسوولان و تصمیمگیرندهها را جلب کنند تا این توقعی که در جامعه ایجاد شده موردتوجه هم قرار بگیرد. الان توقع در جامعه ایجاد شده. من فکر میکنم کارهایی که ما داریم میکنیم در نوع خودش نشان داده که در یکسری رشتهها استعداد لازم را داریم.
مساله بعدی این است که هیچ دلیلی ندارد ما روی همه رشتههای ورزشی سرمایهگذاری کنیم. در دنیا به جز روسیه، آمریکا و چین که روی همه رشتهها سرمایهگذاری میکنند، هیچ کشوری را نداریم که در همه رشتهها فعالیت کند. ما از تمام رشتهها توقع داریم. ولی اینطور نباید باشد. ما در همین بازیهای آسیایی میتوانیم به این سمت برویم که یک تقسیمبندی داشته باشیم، مثلا وقتی میخواهیم به بازیهای آسیایی برویم کسانی را ببریم که میتوانند مدال بگیرند. چون بازیهای آسیایی میدان توسعه ورزش قهرمانی نیست. ضمنا بعضی از رشتهها هست که در خود کشور هنوز جمعیت لازم را تحت پوشش ندارد، مثلا گلف را فرض کنید. ما یک زمین کامل گلف در کشور نداریم. بعد میخواهیم تیمملی گلف را به بازیهای آسیایی ببریم. ما باید ببینیم آیا در اکثر استان ها به یک رشته میپردازند یا نه؟ چون ما این امکانات را نداریم باید فقط در رشتههایی که منابع لازم را داریم بپردازیم و به بازیهای آسیایی تیمملی را اعزام کنیم. در المپیک تعداد رشتهها خیلی کمتر است. چون در المپیک انتخابی میگذارند درست معلوم میشود در رشتههایی میتوانیم شرکت کنیم که جایگاهش را داریم. در حد چهار،پنجرشته بیشتر نیست. با توجه به این مسایل ما باید خودمان این موضوع را بررسی کنیم و بدانیم در ورزش قهرمانی مشکلمان چیست.
موضوع استعدادیابی را داریم که متاسفانه این قضیه هم در ورزش ما موردتوجه قرار نگرفته و جزو برنامههایی است که ما امسال شروع کردیم. ولی این کار الان که نتیجه نمیدهد. یک کار ششتاهشتساله است. ما پایهاش را گذاشتیم و امیدواریم خوب جلو برود که حداقل این نظام شکل بگیرد. اگر این کار عملی شود، میتوانیم بگوییم بهصورت دقیقتر ورزشکاران انتخاب میشوند و در اختیار فدراسیونها و پایگاهها قرار میگیرند. در یک کلام باید روشن باشد ما میخواهیم تیمهای ملی داشته باشیم یا نه؟ در میادین آسیایی، جهانی و المپیک حضور داشته یا نه؟ اگر این مشکلات حل شود با انگیزهای که من در جوانان میبینم شدنی است در غیر اینصورت نه.
خانم شهریان، معاون ورزش بانوان گفته یکسری از تیمهای بانوان را با وجود اینکه شانس مدال ندارند به بازیهای آسیایی میفرستیم، نظر شما چیست؟
تا این لحظه هنوز معلوم نیست چه رشتههایی به اینچئون میروند. ما طی یکی، دوهفته آینده جلسات مشترکی را با کمیته ملی المپیک داریم تا ببینیم چه رشتههایی برای بازیهای آسیایی نامزد هستند. چون باید یکسری رکوردهای لازم را بیاورند اصلا نگاه جنسیتی نیست در مورد آقایان هم میگویم. بازیهای آسیایی جای کسب تجربه نیست. حضور اینچنینی به خود آن رشته هم لطمه میزند. بهتر است این تجربهها در رویدادهای سبکتر به دست بیاید. همه چهارسال کار میکنند تا بیایند در بازیهای آسیایی و ببینند ورزششان در کجای قاره قرار دارد. ما تحلیل و آمار داریم. دیدیم در دورههایی که جمعیت زیاد به بازیهای آسیایی بردیم مدال زیاد هم نگرفتیم حتی در همین بازیهای دوره قبل. همیشه کسانی مدال گرفتند که به آنها بیشتر توجه شده است. من بحثم روی رشته است به جنسیت کاری ندارم. ما حتی اگر بضاعتش را هم داشته باشیم، میگویم شلوغکردن کار خوبی نیست. رسیدگی و مدیریتکردن بهکاروان مشکل ایجاد میکند.
رشتههایی مثل کشتی، بسکتبال و والیبال مسابقات جهانیشان نزدیک به بازیهای آسیایی است، برنامهتان برای این تیمها چیست که به آنها لطمه وارد نشود و بتوانند در اینچئون نتیجه بگیرند؟
من تا آنجایی که یادم هست از 1990 به بعد مسابقات قهرمانی جهان کشتی به بازیهای آسیایی نزدیک بوده. فدراسیونها به این مسایل فکر کردند و جابهجاییهایی را احتمالا انجام میدهند که مشکلی به وجود نیاید تا به ترکیب تیم لطمه نخورد. این نزدیکی زمان مسابقات تنها برای ما نیست برای همه رقیبهای ما هم هست، مثلا در والیبال تیمهای کره و چین هم همین شرایط را دارند.
دومین دوره المپیک نوجوانان هم امسال پیش از بازیهای آسیایی برگزار میشود. این بازیها چقدر برایتان اهمیت دارد؟
مسابقات خوبی است و انتخابی دارد. بالاخره اینها بچههایی هستند که در آینده به تیمملی میرسند. نمیشود گفت برای ما اهمیت ندارد. کمیته بینالمللی المپیک با هدف آشنایی نوجوانان با بازیهای المپیک این مسابقات را برگزار کرد که کار خوبی است.
انتخابات فدراسیون قایقرانی چه زمانی برگزار میشود؟ بازیهای آسیایی نزدیک است و این رشته جزو رشتههای مدالآور ماست اما هنوز بعد از دو سال رییس ندارد و با سرپرست اداره میشود؟
انتخابات حتما تا پیش از بازیهای آسیایی برگزار میشود اما فدراسیون کارش را دارد انجام میدهد، خود من هم بر کار آنها نظارت دارم. یکی از مدیران من سرپرست فدراسیون است و هر روز او را میبینم در مورد مسایل فدراسیون با هم صحبت میکنیم.
خصوصیسازی باشگاههای پرسپولیس و استقلال به کجا رسید؟
آقای خادم پیگیر این موضوع هستند و من بهطور کامل در جریان آن نیستم ولی طبق مصوبه اخیر دولت باید تا پایان سال این کار انجام شود. تکلیف قانونی است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.