|

فعالیت سیاسی سیب‌زمینی و موز

پوریا عالمی: یک موز سر چهارراه ولیعصر، بالاسر یک سیب‌زمینی ایستاده بود. آمبولانس من را سر خیابان فلسطین که دید پرید وسط خیابان و شروع کرد به دست‌تکان‌دادن. آژیر را زدم و نیم‌ساعته خودم را- به‌دلیل ترافیک- به موز رساندم. موز گفت: چطوری اینقدر خوب رسیدی؟ از سر فلسطین تا چهارراه ولیعصر فقط نیم‌ساعت تو راه بودی. دمت گرم. آمبولانس را زدم کنار و گفتم: دوتا دلیل دارد: 1- مدیریت عجیب شهری. 2- فرهنگ غریب مردم.
موز، سیب‌زمینی را نشان داد و گفت: این‌رو چی‌کار کنیم؟ گفتم: اوه‌اوه. اولین‌بار است که می‌بینم سیب‌زمینی از خودش واکنش نشان داده و یک چیزیش شده.
موز گفت: «بله. این سیب‌زمینی از آن سیب‌زمینی‌ها نیست.» بعد این‌ور‌آن‌ور را نگاه کرد و گوشی موبایلش را خاموش کرد و آرام در گوش من گفت: «سیاسیه.» و اضافه کرد: «از آن فعال‌های سیاسی تاثیرگذار هم هست.»
گفتم: آخرین فعالیت سیاسی‌اش کِی بوده؟
موز گفت: چندسال پیش برای ترغیب مردم برای شرکت در انتخابات خیلی تلاش کرد.
گفتم: دمش گرم. بعد فعالیت سیاسی‌اش را از کی شروع کرده؟ موز گفت: از 84. آن‌موقع جوان و پرشور بود. گونی‌گونی می‌رفت در خانه مردم را می‌زد تا نظرشان را جلب کند. گفتم: حالا چش شده؟ موز گفت: من ایشان را درست نمی‌شناسم. راستش سوار تاکسی بودیم. رادیو هم روشن بود که به نقل از مقام مسوولی گفت: «کاهش ارزش موز و سیب‌زمینی.»گفتم: جدی؟ من که باورم نمی‌شود.
موز گفت: «بله... مسووله گفت سیب‌زمینی 600تومان ارزشش کم شده... این را که گفت سیب‌زمینی چون رگ غیرت نداشت که نشان بدهد، پوست خودش را کند و غش کرد. من هم دلم سوخت گفتم پیاده‌‌اش کنم و ببینم آمبولانسی، چیزی پیدا می‌شود ببریمش بیمارستان.» بعد بغض کرد و گفت: «آیا امیدی هست؟»
گفتم: ناامید نباش. سیب‌زمینی یعنی در عین ناامیدی امیدوار‌بودن. در همین حین، داشتم دنبال نبض سیب‌زمینی می‌گشتم که پیداش نکردم. دنبال رگش هم گشتم که سرمی، چیزی بهش وصل کنم که دیدم نه، واقعا این سیب‌زمینی‌ها رگ ندارند. موز گفت: من بیشتر برای خودم نگرانم. گفتم: شما چرا؟ موز که در سبد خانوار ایرانی‌ها نقش اول را دارد. موز گفت: فکر می‌کنی آقا. همان مسووله، که رییس اتحادیه فروشندگان میوه و سبزی بود، می‌دانی چه گفت؟ سیب‌زمینی را گذاشتم در آمبولانس و گفتم: چی؟ موز نشست جلو و گفت: موز، یعنی من، کیلویی 800 تا هزارو200تومان ارزشم بین مردم کم شده و افت قیمت داشتم. گفتم: حتما اشتباهی شده. چون تا آنجا که من دیده‌ام همه اهل شیرموز هستند و دست‌کم هفته‌ای یک‌بار می‌روند سر کوچه یک شیرموزنارگیل‌انرژی‌زا می‌زنند. موز گفت: نمی‌دانم. شاید نخوردن موز هم معنای سیاسی دارد و دارند به دولت و مجلس تکه می‌اندازند؟
آژیرزنان آمبولانس را راه انداختم و گفتم: چه ربطی دارد؟ موز گفت: ربط غیرمستقیم. چون دولت از این‌ور می‌گوید یارانه نگیرید و حقوق‌ها را اضافه هم نکرده است، ولی از آن‌ور مجلس می‌گوید بیشتر بچه بیاورید و هرگونه ایجاد مانع یا امتناع جرم است.
گفتم: پیاده‌شو آقا. پیاده‌شو.
موز گفت: چرا؟ گفتم: بحث سیاسی ممنوع. سیب‌زمینی کم بود، همین مانده بود موز هم رجل سیاسی شود و تحلیل سیاسی کند.
پوریا عالمی: یک موز سر چهارراه ولیعصر، بالاسر یک سیب‌زمینی ایستاده بود. آمبولانس من را سر خیابان فلسطین که دید پرید وسط خیابان و شروع کرد به دست‌تکان‌دادن. آژیر را زدم و نیم‌ساعته خودم را- به‌دلیل ترافیک- به موز رساندم. موز گفت: چطوری اینقدر خوب رسیدی؟ از سر فلسطین تا چهارراه ولیعصر فقط نیم‌ساعت تو راه بودی. دمت گرم. آمبولانس را زدم کنار و گفتم: دوتا دلیل دارد: 1- مدیریت عجیب شهری. 2- فرهنگ غریب مردم.
موز، سیب‌زمینی را نشان داد و گفت: این‌رو چی‌کار کنیم؟ گفتم: اوه‌اوه. اولین‌بار است که می‌بینم سیب‌زمینی از خودش واکنش نشان داده و یک چیزیش شده.
موز گفت: «بله. این سیب‌زمینی از آن سیب‌زمینی‌ها نیست.» بعد این‌ور‌آن‌ور را نگاه کرد و گوشی موبایلش را خاموش کرد و آرام در گوش من گفت: «سیاسیه.» و اضافه کرد: «از آن فعال‌های سیاسی تاثیرگذار هم هست.»
گفتم: آخرین فعالیت سیاسی‌اش کِی بوده؟
موز گفت: چندسال پیش برای ترغیب مردم برای شرکت در انتخابات خیلی تلاش کرد.
گفتم: دمش گرم. بعد فعالیت سیاسی‌اش را از کی شروع کرده؟ موز گفت: از 84. آن‌موقع جوان و پرشور بود. گونی‌گونی می‌رفت در خانه مردم را می‌زد تا نظرشان را جلب کند. گفتم: حالا چش شده؟ موز گفت: من ایشان را درست نمی‌شناسم. راستش سوار تاکسی بودیم. رادیو هم روشن بود که به نقل از مقام مسوولی گفت: «کاهش ارزش موز و سیب‌زمینی.»گفتم: جدی؟ من که باورم نمی‌شود.
موز گفت: «بله... مسووله گفت سیب‌زمینی 600تومان ارزشش کم شده... این را که گفت سیب‌زمینی چون رگ غیرت نداشت که نشان بدهد، پوست خودش را کند و غش کرد. من هم دلم سوخت گفتم پیاده‌‌اش کنم و ببینم آمبولانسی، چیزی پیدا می‌شود ببریمش بیمارستان.» بعد بغض کرد و گفت: «آیا امیدی هست؟»
گفتم: ناامید نباش. سیب‌زمینی یعنی در عین ناامیدی امیدوار‌بودن. در همین حین، داشتم دنبال نبض سیب‌زمینی می‌گشتم که پیداش نکردم. دنبال رگش هم گشتم که سرمی، چیزی بهش وصل کنم که دیدم نه، واقعا این سیب‌زمینی‌ها رگ ندارند. موز گفت: من بیشتر برای خودم نگرانم. گفتم: شما چرا؟ موز که در سبد خانوار ایرانی‌ها نقش اول را دارد. موز گفت: فکر می‌کنی آقا. همان مسووله، که رییس اتحادیه فروشندگان میوه و سبزی بود، می‌دانی چه گفت؟ سیب‌زمینی را گذاشتم در آمبولانس و گفتم: چی؟ موز نشست جلو و گفت: موز، یعنی من، کیلویی 800 تا هزارو200تومان ارزشم بین مردم کم شده و افت قیمت داشتم. گفتم: حتما اشتباهی شده. چون تا آنجا که من دیده‌ام همه اهل شیرموز هستند و دست‌کم هفته‌ای یک‌بار می‌روند سر کوچه یک شیرموزنارگیل‌انرژی‌زا می‌زنند. موز گفت: نمی‌دانم. شاید نخوردن موز هم معنای سیاسی دارد و دارند به دولت و مجلس تکه می‌اندازند؟
آژیرزنان آمبولانس را راه انداختم و گفتم: چه ربطی دارد؟ موز گفت: ربط غیرمستقیم. چون دولت از این‌ور می‌گوید یارانه نگیرید و حقوق‌ها را اضافه هم نکرده است، ولی از آن‌ور مجلس می‌گوید بیشتر بچه بیاورید و هرگونه ایجاد مانع یا امتناع جرم است.
گفتم: پیاده‌شو آقا. پیاده‌شو.
موز گفت: چرا؟ گفتم: بحث سیاسی ممنوع. سیب‌زمینی کم بود، همین مانده بود موز هم رجل سیاسی شود و تحلیل سیاسی کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.