|

منگ‌هان ژانگ (چو چانگ) در گفت‌وگو با «شرق»:

به ایران آمدم افسردگی‌ام برطرف شد

نامش به چینی Zhang Menghan است؛ اما می‌گوید در کارت دانشجویی نامش را با این املا نوشته‌اند: منگ‌هان ژانگ. منگ‌هان ژانگ، «چو چانگ» سریال پایتخت3 است که برای اولین‌بار مقابل دوربین کارگردانی ایرانی رفت و به‌نظر می‌رسد حتی اگر بار دیگر در سریال یا فیلمی ایرانی بازی نکند، در خاطره‌ها بماند.
‌‌‌‌‌‌
‌از پیوستن‌تان به گروه بازیگران پایتخت3 شروع کنیم...
سفارت چین مرا به گروه پایتخت معرفی کرد. قبلا برنامه‌های فرهنگی انجام داده بودم ولی این اولین‌بار بود که در یک سریال بازی می‌کردم. دانشجوی رشته ادبیات فارسی و ساکن تهرانم.
‌پیگیر برنامه‌های ایرانی هستید؟
بله، بیشتر برنامه‌های کودک را برای تقویت زبان دنبال می‌کنم و البته چند فیلم ایرانی را که به چینی ترجمه شده هم دیدم مثل «رنگ خدا»، آواز گنجشکها، پرسپولیس و...
‌چقدر عوامل پایتخت برای بازی در این کار کمکتان کردند؟
خیلی زیاد. من که اصلا بازیگری نکرده بودم. آقای مقدم و دیگران سر صحنه بازیگری را یادم می‌دادند و اگر کمک آنها نبود، نمی‌توانستم این نقش را بازی کنم
‌یک صحنه را مثال می‌زنید که چطور راهنمایی‌تان می‌کردند؟
مثلا جلو رستوران چینی وقتی فهمیدم ارسطو قبلا عروسی کرده باید عصبانی می‌شدم. آقای تنابنده می‌گفت باید خیلی عصبانی باشی. یک بار تست کردیم گفتند کافی نیست و دفعه بعد بیشتر عصبانی شدم باز هم گفتند کافی نیست. چندین‌بار این صحنه را گرفتیم تا بتوانم عصبانیت را بازی کنم.
‌معنی «چوچانگ» چیست؟
کلمات چینی ممکن است معانی زیادی داشته باشند و فقط خود چینی‌زبانان از روی محل قرار‌گیری کلمه در جمله معنی آن را تشخیص می‌دهند. ما در زبان چینی هم «چو» داریم و هم «چانگ» ولی فقط از روی متن چینی‌اش معنی آن مشخص می‌شود. الان همه در ایران مرا به این اسم می‌شناسند. چند شب پیش با دوستانم رفته بودیم سفره‌خانه در چهارراه‌ ولیعصر. دونفر مرا شناختند و گفتند شما چو چانگ هستید؟ گفتم نه، من چو چانگ نیستم. ما چینی‌ها همه شبیه هم هستیم! آنها اصرار کردند که من چوچانگ‌ام و دوستم که همراهم بود خنده‌اش گرفت و گفت بله چوچانگ است و با آنها عکس انداختم.
‌واکنش مردم را دوست داری یا اذیت می‌شوید؟
قبل از آنکه در سریال پایتخت بازی کنم هم مردم به حضور من در اماکن عمومی واکنش نشان می‌دادند. مدل چشم‌های ما چینی‌ها با ایرانی‌ها خیلی تفاوت دارد و دوستانم هم ایرانی نیستند، مثلا وقتی در خیابان انقلاب راه می‌رویم همه توجه می‌کنند و هیجان‌زده می‌گویند شما خارجی هستید ولی الان به جای کلمه خارجی می‌گویند: تو چوچانگ هستی؟
‌ دوستانتان در چین چه واکنشی به بازی‌تان در این سریال داشتند؟
خیلی برایشان جالب بود. البته متوجه دیالوگ‌ها نمی‌شوند ولی تصویر خالی هم برایشان جالب است مخصوصا نوع گریم باباپنجعلی با آن عینک و چشم‌هایش که یکی بزرگ بود و یکی کوچک و دندان‌هایش. یا آن سکانس از سریال که بازیگران در رستوران چینی با چوب به آن شکل غذا می‌خوردند. برای کسانی که زبان فارسی بلد نیستند فقط تصویر‌ها جذاب است. خوبی پایتخت3 این بود که تصویر‌ها خیلی جذاب است مثل لباس‌های سنتی ایرانی یا مثلا در قسمت برج میلاد وقتی صنایع دستی ایران را نشان می‌دهد.
‌ پایتخت 1 و 2 را دیده بودید؟
نه، ولی وقتی قرار شد در این سریال بازی کنم سی‌دی پایتخت1 را خریدم و دیدم.
‌خوشتان آمد؟
درست است که من زبان فارسی بلدم ولی همه دیالوگ‌ها برایم مفهوم نبود، مثلا در قسمتی که گوسفند زنده می‌خرند به‌نظرم خیلی جالب بود.
‌ ‌در پایتخت چه قسمت‌هایی بود که دوست داشتید؟
نمی‌دانم ایرانی‌ها خودشان چه نظری دارند ولی به نظرم پایتخت3 برای غیرفارسی‌زبانان جالب‌تر است. چون از لحاظ تصویری بیشتر با تماشاگران مخصوصا غیرایرانی‌ها ارتباط برقرار می‌کند.
‌شما فرق لهجه‌های ایرانی را متوجه می‌شوید؟ چون در پایتخت هم همه به لهجه مازندرانی حرف می‌زنند...
همه می‌گویند ولی من متوجه تفاوت لهجه‌ها نمی‌شوم. شاید برای ایرانی‌ها جالب باشد ولی برای خارجی‌ها فرق نمی‌کند.
‌ درس خواندن به زبان فارسی سخت نیست؟
خیلی سخت است پوستمان کنده می‌شود. استادان همیشه از من ناراضی هستند و می‌گویند چرا درس نمی‌خوانی و تنبل هستی؟ البته از موقعی که در پایتخت3 بازی کرده‌ام برخورد استادان قدری عوض شده، مثلا سر کلاس «خسرو و شیرین» استادم خیلی مهربان شد و سر کلاس از اول تا آخر دایم می‌خندید و به من گفت تو نقش شیرین (شیرین در داستان عاشقانه خسرو و شیرین) را در این سریال بازی کردی. بعد پرسید در پایتخت4 هم بازی می‌کنی؟ گفتم این دست من نیست و به آقای مقدم بستگی دارد.
‌موسیقی کار را دوست داشتید؟
بله. خیلی قشنگ بود. یکی دیگر از چیزهایی که ما با آن بیشتر ارتباط برقرار می‌کنیم، موسیقی است و قسمت‌هایی که با موسیقی چینی تلفیق شده بود واقعا برای ما جذاب و قشنگ بود.
‌در سکانسی از سریال که از پای تلفن با امام‌رضا حرف می‌زدی دیالوگ‌ها واقعا تاثیرگذار بود. متنی را که نوشته شده بود ترجمه کردی یا دعا‌های شخصی خودت بود؟
حرف‌های خودم بود. البته آقای مقدم گفت کافی نیست و باید بیشتر باشد و من ادامه دادم. چون زبان مادری من چینی است؛ وقتی می‌خواهم دعا کنم اولین چیزهایی که به ذهنم می‌رسد چینی است و نمی‌توانم به زبان دیگری دعا کنم.
‌صمیمیتش مشخص بود...
اگر کس دیگری دعا را می‌نوشت و من از روی آن می‌خواندم به نظرم مردم حس می‌کردند که از ته قلبم نیست.
‌ ایرانی‌ها خیلی خونگرم هستند. زندگی در ایران مثل اینکه روی شما هم تاثیر داشته؟
قبلا فکر می‌کردم چینی‌ها خونسرد هستند ولی به نظرم بهتر است بگوییم خجالتی‌اند. چون فرهنگ اجتماعی ما طوری است که مردم حرف‌های دلشان را بیان نمی‌کنند، مثلا در کنسرت‌ها فقط دست می‌زنند و جیغ نمی‌کشند و فکر می‌کنیم با این کارها مزاحم دیگران می‌شویم. ما بعد از تمام‌شدن کنسرت فقط دست می‌زنیم، یا اگر کسی را دوست داریم خیلی بروز نمی‌دهیم. ایرانی‌ها خیلی قربان‌صدقه می‌روند. من قبل از آنکه به ایران بیایم افسردگی داشتم؛ اما وقتی به ایران آمدم خوب شدم.
‌خیلی عجیب است!
وقتی در یک فرهنگ زندگی می‌کنی متوجه نمی‌شوی چه چیزهای خوب و بدی داری؛ ولی وقتی وارد یک فرهنگ دیگر می‌شوی تازه متوجه نقاط ضعف و قوت فرهنگ خودت خواهی شد. در چین مردم خیلی زندگی را به خودشان سخت می‌گیرند و بیخود به خودشان فشار می‌آورند و دایم در رقابت هستند و به نظرم زندگی در ایران راحت‌تر است. اولین ترم که در دانشگاه درس می‌خواندم خیلی برایم سخت بود و فشار زیادی از نظر درسی روی من بود ولی بچه‌های ایرانی زیاد نگران نبودند و خوش می‌گذراندند. حسودی می‌کردم به آنها و سر کلاس تاریخ بیهقی گریه می‌کردم. بعدا استادم می‌گفت دخترم اینجا ایران است اینقدر نگران نباش!
نامش به چینی Zhang Menghan است؛ اما می‌گوید در کارت دانشجویی نامش را با این املا نوشته‌اند: منگ‌هان ژانگ. منگ‌هان ژانگ، «چو چانگ» سریال پایتخت3 است که برای اولین‌بار مقابل دوربین کارگردانی ایرانی رفت و به‌نظر می‌رسد حتی اگر بار دیگر در سریال یا فیلمی ایرانی بازی نکند، در خاطره‌ها بماند.
‌‌‌‌‌‌
‌از پیوستن‌تان به گروه بازیگران پایتخت3 شروع کنیم...
سفارت چین مرا به گروه پایتخت معرفی کرد. قبلا برنامه‌های فرهنگی انجام داده بودم ولی این اولین‌بار بود که در یک سریال بازی می‌کردم. دانشجوی رشته ادبیات فارسی و ساکن تهرانم.
‌پیگیر برنامه‌های ایرانی هستید؟
بله، بیشتر برنامه‌های کودک را برای تقویت زبان دنبال می‌کنم و البته چند فیلم ایرانی را که به چینی ترجمه شده هم دیدم مثل «رنگ خدا»، آواز گنجشکها، پرسپولیس و...
‌چقدر عوامل پایتخت برای بازی در این کار کمکتان کردند؟
خیلی زیاد. من که اصلا بازیگری نکرده بودم. آقای مقدم و دیگران سر صحنه بازیگری را یادم می‌دادند و اگر کمک آنها نبود، نمی‌توانستم این نقش را بازی کنم
‌یک صحنه را مثال می‌زنید که چطور راهنمایی‌تان می‌کردند؟
مثلا جلو رستوران چینی وقتی فهمیدم ارسطو قبلا عروسی کرده باید عصبانی می‌شدم. آقای تنابنده می‌گفت باید خیلی عصبانی باشی. یک بار تست کردیم گفتند کافی نیست و دفعه بعد بیشتر عصبانی شدم باز هم گفتند کافی نیست. چندین‌بار این صحنه را گرفتیم تا بتوانم عصبانیت را بازی کنم.
‌معنی «چوچانگ» چیست؟
کلمات چینی ممکن است معانی زیادی داشته باشند و فقط خود چینی‌زبانان از روی محل قرار‌گیری کلمه در جمله معنی آن را تشخیص می‌دهند. ما در زبان چینی هم «چو» داریم و هم «چانگ» ولی فقط از روی متن چینی‌اش معنی آن مشخص می‌شود. الان همه در ایران مرا به این اسم می‌شناسند. چند شب پیش با دوستانم رفته بودیم سفره‌خانه در چهارراه‌ ولیعصر. دونفر مرا شناختند و گفتند شما چو چانگ هستید؟ گفتم نه، من چو چانگ نیستم. ما چینی‌ها همه شبیه هم هستیم! آنها اصرار کردند که من چوچانگ‌ام و دوستم که همراهم بود خنده‌اش گرفت و گفت بله چوچانگ است و با آنها عکس انداختم.
‌واکنش مردم را دوست داری یا اذیت می‌شوید؟
قبل از آنکه در سریال پایتخت بازی کنم هم مردم به حضور من در اماکن عمومی واکنش نشان می‌دادند. مدل چشم‌های ما چینی‌ها با ایرانی‌ها خیلی تفاوت دارد و دوستانم هم ایرانی نیستند، مثلا وقتی در خیابان انقلاب راه می‌رویم همه توجه می‌کنند و هیجان‌زده می‌گویند شما خارجی هستید ولی الان به جای کلمه خارجی می‌گویند: تو چوچانگ هستی؟
‌ دوستانتان در چین چه واکنشی به بازی‌تان در این سریال داشتند؟
خیلی برایشان جالب بود. البته متوجه دیالوگ‌ها نمی‌شوند ولی تصویر خالی هم برایشان جالب است مخصوصا نوع گریم باباپنجعلی با آن عینک و چشم‌هایش که یکی بزرگ بود و یکی کوچک و دندان‌هایش. یا آن سکانس از سریال که بازیگران در رستوران چینی با چوب به آن شکل غذا می‌خوردند. برای کسانی که زبان فارسی بلد نیستند فقط تصویر‌ها جذاب است. خوبی پایتخت3 این بود که تصویر‌ها خیلی جذاب است مثل لباس‌های سنتی ایرانی یا مثلا در قسمت برج میلاد وقتی صنایع دستی ایران را نشان می‌دهد.
‌ پایتخت 1 و 2 را دیده بودید؟
نه، ولی وقتی قرار شد در این سریال بازی کنم سی‌دی پایتخت1 را خریدم و دیدم.
‌خوشتان آمد؟
درست است که من زبان فارسی بلدم ولی همه دیالوگ‌ها برایم مفهوم نبود، مثلا در قسمتی که گوسفند زنده می‌خرند به‌نظرم خیلی جالب بود.
‌ ‌در پایتخت چه قسمت‌هایی بود که دوست داشتید؟
نمی‌دانم ایرانی‌ها خودشان چه نظری دارند ولی به نظرم پایتخت3 برای غیرفارسی‌زبانان جالب‌تر است. چون از لحاظ تصویری بیشتر با تماشاگران مخصوصا غیرایرانی‌ها ارتباط برقرار می‌کند.
‌شما فرق لهجه‌های ایرانی را متوجه می‌شوید؟ چون در پایتخت هم همه به لهجه مازندرانی حرف می‌زنند...
همه می‌گویند ولی من متوجه تفاوت لهجه‌ها نمی‌شوم. شاید برای ایرانی‌ها جالب باشد ولی برای خارجی‌ها فرق نمی‌کند.
‌ درس خواندن به زبان فارسی سخت نیست؟
خیلی سخت است پوستمان کنده می‌شود. استادان همیشه از من ناراضی هستند و می‌گویند چرا درس نمی‌خوانی و تنبل هستی؟ البته از موقعی که در پایتخت3 بازی کرده‌ام برخورد استادان قدری عوض شده، مثلا سر کلاس «خسرو و شیرین» استادم خیلی مهربان شد و سر کلاس از اول تا آخر دایم می‌خندید و به من گفت تو نقش شیرین (شیرین در داستان عاشقانه خسرو و شیرین) را در این سریال بازی کردی. بعد پرسید در پایتخت4 هم بازی می‌کنی؟ گفتم این دست من نیست و به آقای مقدم بستگی دارد.
‌موسیقی کار را دوست داشتید؟
بله. خیلی قشنگ بود. یکی دیگر از چیزهایی که ما با آن بیشتر ارتباط برقرار می‌کنیم، موسیقی است و قسمت‌هایی که با موسیقی چینی تلفیق شده بود واقعا برای ما جذاب و قشنگ بود.
‌در سکانسی از سریال که از پای تلفن با امام‌رضا حرف می‌زدی دیالوگ‌ها واقعا تاثیرگذار بود. متنی را که نوشته شده بود ترجمه کردی یا دعا‌های شخصی خودت بود؟
حرف‌های خودم بود. البته آقای مقدم گفت کافی نیست و باید بیشتر باشد و من ادامه دادم. چون زبان مادری من چینی است؛ وقتی می‌خواهم دعا کنم اولین چیزهایی که به ذهنم می‌رسد چینی است و نمی‌توانم به زبان دیگری دعا کنم.
‌صمیمیتش مشخص بود...
اگر کس دیگری دعا را می‌نوشت و من از روی آن می‌خواندم به نظرم مردم حس می‌کردند که از ته قلبم نیست.
‌ ایرانی‌ها خیلی خونگرم هستند. زندگی در ایران مثل اینکه روی شما هم تاثیر داشته؟
قبلا فکر می‌کردم چینی‌ها خونسرد هستند ولی به نظرم بهتر است بگوییم خجالتی‌اند. چون فرهنگ اجتماعی ما طوری است که مردم حرف‌های دلشان را بیان نمی‌کنند، مثلا در کنسرت‌ها فقط دست می‌زنند و جیغ نمی‌کشند و فکر می‌کنیم با این کارها مزاحم دیگران می‌شویم. ما بعد از تمام‌شدن کنسرت فقط دست می‌زنیم، یا اگر کسی را دوست داریم خیلی بروز نمی‌دهیم. ایرانی‌ها خیلی قربان‌صدقه می‌روند. من قبل از آنکه به ایران بیایم افسردگی داشتم؛ اما وقتی به ایران آمدم خوب شدم.
‌خیلی عجیب است!
وقتی در یک فرهنگ زندگی می‌کنی متوجه نمی‌شوی چه چیزهای خوب و بدی داری؛ ولی وقتی وارد یک فرهنگ دیگر می‌شوی تازه متوجه نقاط ضعف و قوت فرهنگ خودت خواهی شد. در چین مردم خیلی زندگی را به خودشان سخت می‌گیرند و بیخود به خودشان فشار می‌آورند و دایم در رقابت هستند و به نظرم زندگی در ایران راحت‌تر است. اولین ترم که در دانشگاه درس می‌خواندم خیلی برایم سخت بود و فشار زیادی از نظر درسی روی من بود ولی بچه‌های ایرانی زیاد نگران نبودند و خوش می‌گذراندند. حسودی می‌کردم به آنها و سر کلاس تاریخ بیهقی گریه می‌کردم. بعدا استادم می‌گفت دخترم اینجا ایران است اینقدر نگران نباش!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.