«ورود» ممنوع
حامد طبیبی . روزنامهنگار
باز هم همان سریال تکراری؛ سخنان پرطمطراق در «ژستهای رسانهای» مسوولان و داد سخن سردادن پیرامون دشواریهای حرفه روزنامهنگاری و خبرنگاری در ایران و «حق» اصحاب رسانه بر گردن تمامی ملت ایران از یکسو و کشاندن مداوم آنها به ادارات مختلف برای گرفتن یک مجوز ساده از سوی دیگر. مجوزی که برای رسانهایها که از کمترین مشوقهای شغلی هم برخوردار نیستند نوعی دلخوشی کوچک است؛ آن هم نه برای رفتن خود و خانواده به گردش بلکه برای بهدستآوردن «امکان» ورود خودروهای ارزان قیمت «قسطی» خود به محدوده طرح ترافیک برای تهیه خبر، انجام گفتوگو یا نوشتن گزارش. این روزها مانند سالهای گذشته - و شاید بدتر از گذشته- داستان دریافت مجوز ورود به محدوده طرح ترافیک برای اصحاب رسانه، مصداق فرمایش حکیم فردوسی فقید در تراژدی رستم و سهراب، به «یکی داستان پر از آب چشم» بدل شده است. شاید مردم کمتر در جریان مصایب و دشواریهای این حرفه قرار داشته باشند که البته نه فقط از حیث مسایل مالی و مزایا در رتبه نازلی قرار میگیرد بلکه از جهت «امنیت شغلی» و «سختی کار»، قابل قیاس با مشاغل دشوار دیگر نیست. شرایط البته برای روزنامهها، جراید و سایتهای مستقل
دشوارتر است. تعداد انگشتشماری از این دست رسانهها باقی ماندهاند که باز هم چند نمونه اندک، با همراهی و مشقتهای مدیران مسوول آن و البته اطمینان قابل تحسینی که جامعه به آنها دارد و برایشان دستبهجیب میشود، سرپا ماندهاند تا کورسوی چراغ اطلاع رسانهای حرفهای به جامعه را روشن نگه دارند. همه از مسوول تا مخاطب و دوست و مخالف نیز بر تلاش آنان که همه روزهای تعطیل سال - بهجز نوروز- را در حال انجام فعالیت رسانهای هستند صحه گذارده و در هر فرصتی که تریبونی در مقابل خود ببینند، خود را موظف میدانند که به مشکلات ریز و درشت این «قشر فرهیخته و زحمتکش» رسیدگی کنند چراکه «با کمترین چشمداشت مالی، کارهای بزرگی انجام میدهند»! اما اینها فقط ظاهر ماجراست. لازم نیست «سیاهه» بلندبالای محدودیتهای همکاران بار دیگر «احصا»شود. از شرایط دشوار شغلی در هشتسال گذشته بهویژه در سه سال آخر آن و از نجومیشدن قیمت ملزومات این کار برای روزنامهها و مجلات و حتی برای رسانههای مجازی گرفته تا جدی گرفتهنشدنها. اینجاست که تلخیها بیش از پیش خود را نشان میدهد. در چنین سمتوسویی که صاحبان حرف و مشاغل دیگر - که برای تمامی آنها احترام
ویژه قایلیم- با پرداخت کل بهای مجوز ورود به «طرح»، برچسب آن را روی شیشههای اتومبیلهای گرانقیمت خود چسباندهاند، حداقل مشوق هر ساله برای خبرنگاران که نه یک «کالای لوکس» که «ابزاری ضروری» برای ایفای رسالت اطلاعرسانی به جامعه است، با اماواگرهای بسیاری همراه شده است. آنان یکبار در آبان ماه در سامانه مربوطه ثبتنام میکنند، یکبار با همه مدارک لازم به همکاران در اداره کل روابط عمومی و بینالملل شهرداری مراجعه میکنند و مدارک میدهند و پس از آنکه باز هم مجوز صادر نمیشود، ناچار به پیگیریهای مداوم از مسوول مربوطه میشوند و در «خوف و رجا» بهسر میبرند تا شاید تا آخر فروردین، بخت آنان نیز گشوده شود!
به سبب آشنایی دیرینه با مسوول محترم این بخش در اداره کل روابطعمومی شهرداری، از تلاش و رایزنیهای فشرده او و سایر مسوولان با مدیران سازمان حملونقل و ترافیک شهرداری تهران آگاهم که البته تا لحظه نگارش این یادداشت، نتیجهای در بر نداشته است. تعجب نگارنده آنگاه بیشتر میشود که مسوولان این سازمان، خودشان از جنس «رسانه» و آشنا به مرارتهای این حرفه هستند. بر اساس شواهد و قراین، اگر با تمامی درخواست اصحاب رسانه برای دریافت مجوز طرح موافقت میشد، عددی در میان مجوزهای صادرشده محسوب نمیشود. حتی اگر موضوعی مانند کاهش تعداد مجوز طرح به سبب آلودگی هوای تهران در روزهای نیمهدوم سال مطرح شود، شایسته است اصحاب رسانه را از آن مستثنا کرد چه اینکه شاهد بودم در روزهای آلوده، همکارانم به سبب آگاهی از زوایای خاص آلودگی و بهصورت داوطلبانه، خودروهای خود را در پارکینگ نگاه داشتند. این در حالی است که سهمیه دیگر نهادها همچنان به قوت خود باقی است. به نظر میرسد «خلأ قانونی»، حلقه مفقوده این فقره است. احمد مسجدجامعی، رییس شورای شهر تهران بیش از هر مسوول دیگری با اهالی رسانه مانوس است. او امروز مسوولیتی خاص در اینباره دارد. اینکه هر خبرنگاری که توسط نهادهای ذیربط در دولت و شهرداری و با معرفینامه رسانه خود، تایید شود برای دریافت مجوز به سازمان مربوطه در شهرداری معرفی شود، مصوبهای از شورای شهر تهران میخواهد که برای تدوین آن میتوان در کمیتهای سهجانبه از شورا، شهرداری و نمایندگان رسانه به بحث و تبادلنظر پرداخت. لطفا به این شرایط «نامناسب» در قبال اهالی رسانه خاتمه دهید و باور کنید تداوم این بیمهریها، به سود هیچکس نیست.
به سبب آشنایی دیرینه با مسوول محترم این بخش در اداره کل روابطعمومی شهرداری، از تلاش و رایزنیهای فشرده او و سایر مسوولان با مدیران سازمان حملونقل و ترافیک شهرداری تهران آگاهم که البته تا لحظه نگارش این یادداشت، نتیجهای در بر نداشته است. تعجب نگارنده آنگاه بیشتر میشود که مسوولان این سازمان، خودشان از جنس «رسانه» و آشنا به مرارتهای این حرفه هستند. بر اساس شواهد و قراین، اگر با تمامی درخواست اصحاب رسانه برای دریافت مجوز طرح موافقت میشد، عددی در میان مجوزهای صادرشده محسوب نمیشود. حتی اگر موضوعی مانند کاهش تعداد مجوز طرح به سبب آلودگی هوای تهران در روزهای نیمهدوم سال مطرح شود، شایسته است اصحاب رسانه را از آن مستثنا کرد چه اینکه شاهد بودم در روزهای آلوده، همکارانم به سبب آگاهی از زوایای خاص آلودگی و بهصورت داوطلبانه، خودروهای خود را در پارکینگ نگاه داشتند. این در حالی است که سهمیه دیگر نهادها همچنان به قوت خود باقی است. به نظر میرسد «خلأ قانونی»، حلقه مفقوده این فقره است. احمد مسجدجامعی، رییس شورای شهر تهران بیش از هر مسوول دیگری با اهالی رسانه مانوس است. او امروز مسوولیتی خاص در اینباره دارد. اینکه هر خبرنگاری که توسط نهادهای ذیربط در دولت و شهرداری و با معرفینامه رسانه خود، تایید شود برای دریافت مجوز به سازمان مربوطه در شهرداری معرفی شود، مصوبهای از شورای شهر تهران میخواهد که برای تدوین آن میتوان در کمیتهای سهجانبه از شورا، شهرداری و نمایندگان رسانه به بحث و تبادلنظر پرداخت. لطفا به این شرایط «نامناسب» در قبال اهالی رسانه خاتمه دهید و باور کنید تداوم این بیمهریها، به سود هیچکس نیست.
باز هم همان سریال تکراری؛ سخنان پرطمطراق در «ژستهای رسانهای» مسوولان و داد سخن سردادن پیرامون دشواریهای حرفه روزنامهنگاری و خبرنگاری در ایران و «حق» اصحاب رسانه بر گردن تمامی ملت ایران از یکسو و کشاندن مداوم آنها به ادارات مختلف برای گرفتن یک مجوز ساده از سوی دیگر. مجوزی که برای رسانهایها که از کمترین مشوقهای شغلی هم برخوردار نیستند نوعی دلخوشی کوچک است؛ آن هم نه برای رفتن خود و خانواده به گردش بلکه برای بهدستآوردن «امکان» ورود خودروهای ارزان قیمت «قسطی» خود به محدوده طرح ترافیک برای تهیه خبر، انجام گفتوگو یا نوشتن گزارش. این روزها مانند سالهای گذشته - و شاید بدتر از گذشته- داستان دریافت مجوز ورود به محدوده طرح ترافیک برای اصحاب رسانه، مصداق فرمایش حکیم فردوسی فقید در تراژدی رستم و سهراب، به «یکی داستان پر از آب چشم» بدل شده است. شاید مردم کمتر در جریان مصایب و دشواریهای این حرفه قرار داشته باشند که البته نه فقط از حیث مسایل مالی و مزایا در رتبه نازلی قرار میگیرد بلکه از جهت «امنیت شغلی» و «سختی کار»، قابل قیاس با مشاغل دشوار دیگر نیست. شرایط البته برای روزنامهها، جراید و سایتهای مستقل
دشوارتر است. تعداد انگشتشماری از این دست رسانهها باقی ماندهاند که باز هم چند نمونه اندک، با همراهی و مشقتهای مدیران مسوول آن و البته اطمینان قابل تحسینی که جامعه به آنها دارد و برایشان دستبهجیب میشود، سرپا ماندهاند تا کورسوی چراغ اطلاع رسانهای حرفهای به جامعه را روشن نگه دارند. همه از مسوول تا مخاطب و دوست و مخالف نیز بر تلاش آنان که همه روزهای تعطیل سال - بهجز نوروز- را در حال انجام فعالیت رسانهای هستند صحه گذارده و در هر فرصتی که تریبونی در مقابل خود ببینند، خود را موظف میدانند که به مشکلات ریز و درشت این «قشر فرهیخته و زحمتکش» رسیدگی کنند چراکه «با کمترین چشمداشت مالی، کارهای بزرگی انجام میدهند»! اما اینها فقط ظاهر ماجراست. لازم نیست «سیاهه» بلندبالای محدودیتهای همکاران بار دیگر «احصا»شود. از شرایط دشوار شغلی در هشتسال گذشته بهویژه در سه سال آخر آن و از نجومیشدن قیمت ملزومات این کار برای روزنامهها و مجلات و حتی برای رسانههای مجازی گرفته تا جدی گرفتهنشدنها. اینجاست که تلخیها بیش از پیش خود را نشان میدهد. در چنین سمتوسویی که صاحبان حرف و مشاغل دیگر - که برای تمامی آنها احترام
ویژه قایلیم- با پرداخت کل بهای مجوز ورود به «طرح»، برچسب آن را روی شیشههای اتومبیلهای گرانقیمت خود چسباندهاند، حداقل مشوق هر ساله برای خبرنگاران که نه یک «کالای لوکس» که «ابزاری ضروری» برای ایفای رسالت اطلاعرسانی به جامعه است، با اماواگرهای بسیاری همراه شده است. آنان یکبار در آبان ماه در سامانه مربوطه ثبتنام میکنند، یکبار با همه مدارک لازم به همکاران در اداره کل روابط عمومی و بینالملل شهرداری مراجعه میکنند و مدارک میدهند و پس از آنکه باز هم مجوز صادر نمیشود، ناچار به پیگیریهای مداوم از مسوول مربوطه میشوند و در «خوف و رجا» بهسر میبرند تا شاید تا آخر فروردین، بخت آنان نیز گشوده شود!
به سبب آشنایی دیرینه با مسوول محترم این بخش در اداره کل روابطعمومی شهرداری، از تلاش و رایزنیهای فشرده او و سایر مسوولان با مدیران سازمان حملونقل و ترافیک شهرداری تهران آگاهم که البته تا لحظه نگارش این یادداشت، نتیجهای در بر نداشته است. تعجب نگارنده آنگاه بیشتر میشود که مسوولان این سازمان، خودشان از جنس «رسانه» و آشنا به مرارتهای این حرفه هستند. بر اساس شواهد و قراین، اگر با تمامی درخواست اصحاب رسانه برای دریافت مجوز طرح موافقت میشد، عددی در میان مجوزهای صادرشده محسوب نمیشود. حتی اگر موضوعی مانند کاهش تعداد مجوز طرح به سبب آلودگی هوای تهران در روزهای نیمهدوم سال مطرح شود، شایسته است اصحاب رسانه را از آن مستثنا کرد چه اینکه شاهد بودم در روزهای آلوده، همکارانم به سبب آگاهی از زوایای خاص آلودگی و بهصورت داوطلبانه، خودروهای خود را در پارکینگ نگاه داشتند. این در حالی است که سهمیه دیگر نهادها همچنان به قوت خود باقی است. به نظر میرسد «خلأ قانونی»، حلقه مفقوده این فقره است. احمد مسجدجامعی، رییس شورای شهر تهران بیش از هر مسوول دیگری با اهالی رسانه مانوس است. او امروز مسوولیتی خاص در اینباره دارد. اینکه هر خبرنگاری که توسط نهادهای ذیربط در دولت و شهرداری و با معرفینامه رسانه خود، تایید شود برای دریافت مجوز به سازمان مربوطه در شهرداری معرفی شود، مصوبهای از شورای شهر تهران میخواهد که برای تدوین آن میتوان در کمیتهای سهجانبه از شورا، شهرداری و نمایندگان رسانه به بحث و تبادلنظر پرداخت. لطفا به این شرایط «نامناسب» در قبال اهالی رسانه خاتمه دهید و باور کنید تداوم این بیمهریها، به سود هیچکس نیست.
به سبب آشنایی دیرینه با مسوول محترم این بخش در اداره کل روابطعمومی شهرداری، از تلاش و رایزنیهای فشرده او و سایر مسوولان با مدیران سازمان حملونقل و ترافیک شهرداری تهران آگاهم که البته تا لحظه نگارش این یادداشت، نتیجهای در بر نداشته است. تعجب نگارنده آنگاه بیشتر میشود که مسوولان این سازمان، خودشان از جنس «رسانه» و آشنا به مرارتهای این حرفه هستند. بر اساس شواهد و قراین، اگر با تمامی درخواست اصحاب رسانه برای دریافت مجوز طرح موافقت میشد، عددی در میان مجوزهای صادرشده محسوب نمیشود. حتی اگر موضوعی مانند کاهش تعداد مجوز طرح به سبب آلودگی هوای تهران در روزهای نیمهدوم سال مطرح شود، شایسته است اصحاب رسانه را از آن مستثنا کرد چه اینکه شاهد بودم در روزهای آلوده، همکارانم به سبب آگاهی از زوایای خاص آلودگی و بهصورت داوطلبانه، خودروهای خود را در پارکینگ نگاه داشتند. این در حالی است که سهمیه دیگر نهادها همچنان به قوت خود باقی است. به نظر میرسد «خلأ قانونی»، حلقه مفقوده این فقره است. احمد مسجدجامعی، رییس شورای شهر تهران بیش از هر مسوول دیگری با اهالی رسانه مانوس است. او امروز مسوولیتی خاص در اینباره دارد. اینکه هر خبرنگاری که توسط نهادهای ذیربط در دولت و شهرداری و با معرفینامه رسانه خود، تایید شود برای دریافت مجوز به سازمان مربوطه در شهرداری معرفی شود، مصوبهای از شورای شهر تهران میخواهد که برای تدوین آن میتوان در کمیتهای سهجانبه از شورا، شهرداری و نمایندگان رسانه به بحث و تبادلنظر پرداخت. لطفا به این شرایط «نامناسب» در قبال اهالی رسانه خاتمه دهید و باور کنید تداوم این بیمهریها، به سود هیچکس نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.